Όλοι μας είμαστε, εν δυνάμει, ΑμεΑ και κανείς δεν μπορεί να το αποφύγει αυτό. Άλλοι είναι εκ γενετής, κάποιοι αποκτούν επίκτητη αναπηρία κατά τη διάρκεια της ζωής τους και όλοι οι υπόλοιποι μπαίνουμε στο club της αναπηρίας όταν γεράσουμε. Διότι έρχεται κάποια στιγμή όπου οι άνθρωποι της 3ης και 4ης ηλικίας (ποικίλλει ανάλογα με τον οργανισμό, το ανοσοποιητικό σύστημα και το DNA του κάθε ανθρώπου) δεν μπορούν να είναι πλέον αυτοεξυπηρετούμενοι και εξαρτώνται από άλλους ανθρώπους.
του Νικόλα Τζαβάρα – Δημοσιογράφος
Κι αυτή την παραδοχή μου την ενίσχυσε η φίλη μου η Πηγή Δημητρακοπούλου (Σκηνοθέτης) η οποία, σε μια κουβέντα που είχαμε τις προάλλες περί αναπηρίας και κοινωνικών συστημάτων, με επιβεβαίωσε λέγοντάς μου αυτό που της έλεγε ο συγχωρεμένος ο πατέρας της, που έφυγε σε ηλικία 96 ετών, όταν του εύχονταν να τα εκατοστήσει: «Γιατί με καταριέσαι, από το φαί σου τρώω;». Θέλοντας με αυτό τον τρόπο να καταδείξει το μαράζι πολλών γονέων, όταν βρίσκονται σε δυσμενή θέση λόγω ανικανότητας εκτέλεσης καθημερινών δεξιοτήτων, οι οποίοι επιζητούν τον τερματισμό της ζωής τους, όχι για να μην ταλαιπωρηθούν άλλο, μη όντας δυνατοί, αλλά για να μην ταλαιπωρήσουν τα παιδιά τους που κατά κανόνα είναι και οι καθημερινοί φροντιστές τους.
Το νόμισμα έχει, πάντα, δυο όψεις…
Ευτυχώς ή δυστυχώς η φύση, ο Θεός; Όπως και να το δει κανείς, κάποιες βιολογικές διεργασίες δεν μπορούμε να τις σταματήσουμε διότι το ελιξίριο της ζωής ή το μαγικό φίλτρο του Δρυΐδη Πανοραμίξ που θα σε κρατήσει για πάντα αιώνιο, νέο και υγιή δεν υπάρχει. Άρα, προσγειωνόμαστε στην ωμή πραγματικότητα και κοιτάζουμε με ευθύτητα τα προβλήματά της και πως θα δοθεί λύση σε αυτά.
Προσωπικά δεν πιστεύω σε εθνοσωτήρες και πατριδομεσίες. Κι εδώ θα δανειστώ μια φράση του φίλου Θωμά Χαφή – Δημοσιογράφος ΑμεΑ που έχει γράψει, στην στήλη του Η ΑΛΛΗ ΟΧΘΗ, ότι: «Το σύστημα είναι έτσι φτιαγμένο που ακόμη και ΑμεΑ πρωθυπουργός να έβγαινε σε αυτή τη χώρα, η κρατική διοίκηση θα συνεχίσει να μας δείχνει το σκληρό πρόσωπό της».
Κι είναι αλήθεια πως το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης γέρνει προς τη μεριά του Κράτους, διότι εκείνο διαχειρίζεται αποφάσεις και έργα. Κι αυτή η ευθύνη ξεκινά από τον τρόπο που διαχειρίζεται τις κοινωνικές ανισότητες και παρέχει δικαιοσύνη στους αδύνατους.
Όμως, υπάρχει και η ατομική ευθύνη. Εκείνη που βαραίνει τον καθένα μας. Αυτή που μας κρατάει δέσμιους πίσω από μια λήθη, αναμένοντας την προσφορά γιατί έτσι πρέπει, γιατί είναι υποχρεωμένοι απέναντί μας!
«Σκλάβος είναι εκείνος που περιμένει να έρθει κάποιος να τον ελευθερώσει» είχε διατυπώσει ο Ezra Pound.
Θα πρέπει να αγωνιστούμε. Κι οι γονείς των ΑμεΑ δίνουν καθημερινές μάχες για οτιδήποτε μπορέσει να νοηματοδοτήσει ποιοτικά τις ζωές τόσο των παιδιών τους, όσο κι εκείνων.
Ποιοτικός και αναγκαίος, ο Προσωπικός Βοηθός!
Ήδη, εδώ και λίγο καιρό, έχει «πέσει» στο κυβερνητικό τραπέζι η πρόταση για τον Προσωπικό Βοηθό. Πρόκειται για έναν επιστημονικό ρόλο. Ένα πρόσωπο αναφοράς για τα ΑμεΑ και τα περιβάλλοντά τους, που θα έχει ως στόχο, την εκπαίδευση σε δραστηριότητες καθημερινής ζωής, ψυχολογική υποστήριξη, φροντίδα, ελεύθερο χρόνο για τους γονείς, κοινωνικοποίηση, ψυχαγωγία και τόσες άλλες υπηρεσίες. Ένα άτομο καταρτισμένο που θα παρέχει εξατομικευμένη βοήθεια.
Ο προσωπικός βοηθός μπορεί να έχει ειδικότητα Εργοθεραπευτή, Λογοθεραπευτή, Φυσικοθεραπευτή ή ακόμη και βοηθού αυτών των ειδικοτήτων, τους οποίους θα έχει διορίσει η Πολιτεία να αναλάβουν αυτόν τον σημαίνοντα και πολύ ουσιαστικό ρόλο. Θα αναλαμβάνει ως πρόσωπο αναφοράς ένα συγκεκριμένο Άτομο με Αναπηρία, για όλη τη διάρκεια της χρονιάς, και θα βοηθάει στις καθημερινές ανάγκες, στις κοινωνικές και εκπαιδευτικές δεξιότητες. Αν ισχύσει κάτι τέτοιο (;) και εφαρμοστεί άνευ όρων και διακρίσεων, τότε θα τείνουμε σιγά σιγά να γινόμαστε ένα κοινωνικό κράτος.
Άνευ όρων αποδοχή, χωρίς διακρίσεις και εξαιρέσεις!
Μια τόσο μείζονος σημασίας πρόταση θα πρέπει να νομοθετηθεί για όλους! Τόσο για τους ανάπηρους με πνευματική διαύγεια, όσο και γι’ αυτούς που έχουν νοητική υστέρηση. Θα πρέπει να εξετάσει με κάθε λεπτομέρεια τον όρο λειτουργικότητα, λαμβάνοντας υπόψιν πως η λειτουργικότητα αποτελεί μια διφορούμενη και αμφισβητούμενη έννοια που στην Ελλάδα δεν μπορούσε και δεν μπορεί να έχει εφαρμογή, δεδομένου ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη εφαρμογή σε καμιά χώρα της ΕΕ.
Για να υποστηριχθεί ένα τέτοιο εγχείρημα χρειάζεται επιστημονική προσέγγιση, μελέτες, έρευνες, καταγραφές του πληθυσμού όλων των ΑμεΑ, επικοινωνία με τους άμεσα ενδιαφερόμενους, αλλά και με τις οικογένειές τους και φυσικά πόροι που θα πρέπει να διατεθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό για να καλύπτουν τις μόνιμες και πάγιες ανάγκες των συνανθρώπων μας. Και σίγουρα όποιος επιλέξει Προσωπικό Βοηθό να μην κληθεί να “θυσιάσει” άλλα επιδόματα ή παροχές που λαμβάνει.
Χρειάζεται πυγμή, ειλικρίνεια, τόλμη και αποφασιστικότητα από όλους όσους εμπλέκονται στην ομάδα εργασίας του Υπουργείου Εργασίας για τον θεσμό του Προσωπικού Βοηθού ΑμεΑ. Το θέμα είναι να παρουσιαστούν ουσιαστικές και όχι επιφανειακές προτάσεις που δεν θα έχουν καμία ουσία και κανένα αποτέλεσμα. Προτάσεις που και πιλοτικά να εφαρμοστούν, θα πρέπει να εφαρμοστούν για όλους!
Και μην ξεχνάμε να ακούμε τους γονείς…
Οι γονείς είναι οι καθημερινοί ήρωες που εμπαίζονται και ως προσωπικότητες και ως νοήμονες άνθρωποι από τους εκάστοτε κυβερνητικούς. Αν δεν θέλουμε και δεν μπορούμε να τους κάνουμε τη ζωή καλύτερη, τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να μην τους την εξευτελίζουμε με κίβδηλα λόγια…
Διαβάστε ακόμη…
Στα 93 μου, παραμένω ακόμα η μοναδική “φροντίστρια” του ανάπηρου γιου μου!
Δείτε ακόμη…
(Βίντεο) Προσωπικός Βοηθός ΑμεΑ για Όλους!
Γράφει: o Νικόλας Τζαβάρας – Δημοσιογράφος
Επιμέλεια: Νίκος Παγίδας – Εργοθεραπευτής