Σήμερα ο Μιχάλης έβγαλε νέο διαβατήριο για 10 χρόνια.
Αυτό από μόνο του, δεν σημαίνει πολλά.
Αφήστε με να σας εξηγήσω.
της Ειρήνης Συνανίδου – Παιδαγωγός προσχολικής ηλικίας – Μητέρα ΑμεΑ
Έχει αλλάξει πέντε διαβατήρια ως τώρα. Από πιτσιρικάς που ήταν έχουμε ταξιδέψει παρέα σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική. Δεν είχαμε αντιμετωπίσει πρόβλημα ως τώρα, αν εξαιρέσεις την διαδικασία των φωτογραφιών για την έκδοση διαβατηρίου που πρέπει να έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όπως το να είναι κλειστά τα χείλη, αλλά όχι σφιγμένα κλπ…
Με λίγη υπομονή και συνεργασία και φίλο φωτογράφο με σχετική εμπειρία, τα καταφέρναμε.
Αυτή τη φορά συνέβη το εξής.
Ο Μιχάλης δεν έδινε αποτυπώματα. Απλά δεν ήθελε, δεν μπορούσε.
Δεν ακουμπούσε τους δείκτες των χεριών του στα κουτάκια που σκανάρουν ηλεκτρονικά τα αποτυπώματα. Ούτε για 2 δευτερόλεπτα. Προσπαθήσαμε με χίλιους τρόπους.
Απλά δεν γινόταν. Κρατούσε τα δάχτυλα του 2 χιλιοστά πάνω από το τζάμι ή τα ακουμπούσε στις άκρες ή μπροστά, με αποτέλεσμα να είναι ανασηκωμένα τα δάχτυλα και να μην “βγαίνει” το αποτύπωμα…
Μιλάμε για μια διαδικασία δευτερολέπτων… Την πρώτη φορά μείναμε εκεί στην υπηρεσία διαβατηρίων πάνω από 2 ώρες. Τον παρακάλεσα, τον άγχωσα, τον ικέτεψα, του μίλησα γλυκά, του έταξα ενισχυτές, έφερα επί τόπου ενισχυτές, του φώναξα, του μίλησε ο αστυνομικός, του έδειξε ξανά και ξανά, η αξιωματικός υπηρεσίας το ίδιο, ένας άλλος κύριος που εξυπηρετήθηκε παράλληλα με εμάς έκανε το μοντέλο, έκλαψα από τα νεύρα μου, έκλαψε κι αυτός γιατί έκλαιγα εγώ. Το άγχος του κορυφώθηκε, ίδρωσε, έσταζε, έτρεχε η μύτη του, γρατζούνισε τα χέρια του μέχρι που μάτωσαν… Δεν ακούμπησε ποτέ τους δείκτες στο τζάμι. ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΔΟΥΛΕΙΑ.
Ας σημειωθεί ότι οι υπάλληλοι ήταν εξαιρετικοί, υπομονετικοί. Από τη μια δεν μπορούσαν να το πιστέψουν ό,τι συνέβαινε, καλά καλά δεν μπορούσα εγώ, δεν είχε περάσει από το μυαλό μου ότι αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει πρόβλημα και δη ανυπέρβλητο…
Φύγαμε. Ξαναγυρίσαμε μετά από τρεις ημέρες, ξαναφύγαμε, επιστρέψαμε μετά από μια εβδομάδα και ξανά μετά από κάνα δυο μέρες… χωρίς αποτέλεσμα.
Εκεί μου πρότειναν να κάνουμε την διαδικασία έκδοσης διαβατηρίου για 8 μήνες, χωρίς αποτυπώματα, για περιπτώσεις ανθρώπων χωρίς άνω άκρα, ακρωτηριασμένους ή εγκαυματίες κλπ.
Τους κοίταζα σαν χαζή… «γιατί δεν μου το είπατε από την πρώτη φορά; ΑΥΤΟ θα κάνουμε!»
Είχε θέματα και αυτή η επιλογή, γιατί σε χώρες που χρειάζεσαι βίζα, αυτή δεν εκδίδεται αν το διαβατήριο δεν έχει 6 μήνες ισχύ μπροστά.
Άρα έπρεπε να γίνουν όλα γρήγορα.
Με το που θα έβγαινε το διαβατήριο, έπρεπε να βγάλουμε εισιτήρια τελευταίας στιγμής (άρα και ακριβότερα), να εξασφαλίσουμε προσκλήσεις από τη χώρα προορισμού, να κάνουμε ιδιωτική ασφάλεια ταξιδιού, να βγουν οι βίζες εγκαίρως και να ταξιδέψουμε μέσα σε έναν ή δυο μήνες μάξιμουμ.
Θα το κάναμε.
Το πρώτο ηλεκτρονικό παράβολο ακυρώθηκε, πληρώσαμε το δεύτερο (αυτή τη φορά για το 8μηνο διαβατήριο).
Μου ζήτησαν να προσκομίσω χαρτί από δερματολόγο ότι προσωρινά δεν δύναται ο Μιχάλης να δώσει αποτυπώματα, λόγω βλάβης.
Βρήκα δερματολόγο που έχει γιο αυτιστικό. Ο άνθρωπος κατάλαβε με το πρώτο τηλεφώνημα. Μας έδωσε το χαρτί που ζητούσαν, αφού είδε τον Μιχάλη και μας ευχήθηκε καλό ταξίδι. Ήταν η μόνη εύκολη κίνηση σε όλο αυτό το σενάριο ταλαιπωρίας.
Χρειάστηκε να πάω στην Υπηρεσία Διαβατηρίων συνολικά εννέα φορές για αυτό το διαβατήριο.
Είχα κουραστεί τόσο πολύ και με δεδομένο ότι ο πατέρας του δουλεύει στο εξωτερικό, μου φαινόταν βουνό να κάνω αυτή τη διαδικασία κάθε φορά που θα αποφασίζαμε να πάμε να τον δούμε εκεί.
Υπήρχε επίσης και η σκέψη ότι θα έπρεπε να βγάλει κάποια στιγμή και νέα ταυτότητα, οπότε έπρεπε να δώσει και εκεί αποτυπώματα…
Ο μπαμπάς του λοιπόν σκέφτηκε να φτιάξει ένα ομοίωμα, σαν τα κουτάκια που σκανάρουν τα ακροδάχτυλα, για να κάνει μαζί μου το παιδί πρόβες και να εξοικειωθεί με τη διαδικασία… και το έφτιαξε… και κάναμε πρόβες κάθε μέρα!
– Έλα Μιχάλη μου. Ακούμπησε εδώ, στο τζαμάκι, να, όπως εγώ, ναι, είδες; Δεν πονάει. Ναι μάτια μου, ακούμπησε το, όχι επάνω, εδώ… μπράβο έτσι, 1,2,3 μην το σηκώνεις… 1,2 κράτα το σταθερό… 1,2,3 λίγο ακόμα Μιχάλη… και το άλλο δάχτυλο… ναι, μπράβο, μέχρι το 8, τέλεια, σταθερό, μην το κουνάς, να ακουμπάει, ωραία, ωραία, ωραία… είσαι τέλειος! …για δυόμιση μήνες.
Και πήγαμε εκ νέου για έκδοση διαβατηρίου.
Μας έχουν μάθει οι άνθρωποι. Kανονικά έπρεπε να πάω με γλυκά και κουλουράκια.
Μπήκε ο μπαμπάς του μέσα, δώσαμε τις ίδιες φωτογραφίες, πληρώσαμε επί τόπου το παράβολο, κάναμε fast track όλα τα διαδικαστικά και… δεν το έκανε τέλεια, αλλά ΤΟ ΕΚΑΝΕ. Κράτησε ελάχιστα δευτερόλεπτα κάθε δείκτη σταθερό και ευτυχώς ήταν αρκετό.
Στα συν, ότι η σημερινή αξιωματικός υπηρεσίας είχε αδερφό με αυτισμό (όποια πέτρα και να σηκώσεις πλεον…).
Το πόσο χάρηκαν οι αστυνομικοί, που είχαν ζήσει μαζί μου το παράλογο του να κλαίει ένας 20χρονος άντρας γιατί παρέλυε από τον φόβο του αποτυπώματος, δεν περιγράφεται. Ανακουφίστηκαν, αλλά κυρίως χάρηκαν! Ειλικρινά!
Και τα μπράβο αξίζουν αυτή τη φορά στον Μιχάλη αλλά και στον πατέρα του που σκέφτηκε out of the box.
Και όλη η φιλοσοφία της έκθεσης στο ερέθισμα που μας δυσκολεύει στον αυτισμό, επιβεβαιώθηκε στην περίπτωση αυτή με κρότο.
Αν κάτι λοιπόν δυσκολεύει αισθητηριακά ένα αυτιστικό άτομο και δεν τα καταφέρει σήμερα, δεν σημαίνει ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ…
Θέλει ευελιξία, θέλει και τρόπο και κόπο και επιμονή και υπομονή και θέλει και ανθρώπους που καταλαβαίνουν.
Με το χέρι στην καρδιά αν μπορούσα να μην χρειαστεί ποτέ να δώσει αποτυπώματα, δεν θα ξαναπέρναγα ούτε απ’ έξω. Έλα όμως που ο κόσμος δεν λειτουργεί πάντα όπως θα επιθυμούσαμε.
Υ.Γ.1. Θυμάμαι την Άδα… να μου λέει –«Να ξαναπάτε» – «Άσε με, έκλαιγα σαν ηλίθια μισή ώρα μπροστά στον αστυνομικό», -«Να ξαναπάτε ΑΥΡΙΟ», -«Δεν πάω, άσε με», -«ΘΑ ΠΑΣ, μέχρι να γίνει, όσες φορές χρειαστεί» …Α! ρε Αδάκι…
Υ.Γ.2. Μπορεί να σας φαίνεται χαζό ή αστείο…αλλά δεν είναι.
Και όποιος πει «Ας του έπιανες το χέρι να το κολλήσεις στο μηχάνημα για λίγο με το ζόρι, τον προκαλώ να έρθει να το κάνει ο ίδιος… και θα αλλάξει άποψη… ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ! (χχχχχχ)
Βρείτε όλα τα κείμενα της στήλης Autism Stories…
Γράφει: η Ειρήνη Συνανίδου – Παιδαγωγός προσχολικής ηλικίας – Μητέρα ΑμεΑ
Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology | Νίκος Παγίδας – Εργοθεραπευτής