Μια προσωπική μαρτυρία για τον Κωστή…
Το 2007 βρέθηκα στην Πόρτα Ανοιχτή για να διδάξουμε υπολογιστές σε μια ομάδα ανθρώπων. Δεν είχα καμία προηγούμενη εμπειρία, ούτε γνώση, ούτε σχέση με τον χώρο της αναπηρίας. Πήγα εκεί απλώς ως εκπαιδεύτρια – χωρίς να φαντάζομαι ότι θα άλλαζε η ζωή μου.
Ο Κωνσταντίνος Κριεκούκης ήταν από τα πρώτα άτομα που γνώρισα. Στο πρώτο διάλειμμα, είπα στην υπεύθυνη εργοθεραπεύτρια:
– Νομίζω ότι δεν κάνω για αυτή τη δουλειά.
– Γιατί το λες αυτό;
– Γιατί δεν καταλαβαίνω τον Κωστή. Και είναι άδικο για εκείνον… Έχει ήδη τόσες δυσκολίες· να έχει κι εμένα που δεν τον καταλαβαίνω, είναι σαν να τον βασανίζω περισσότερο.
Χωρίς να το πολυσκεφτεί, τη βλέπω να φωνάζει:
– Κωστή, έλα εδώ αγόρι μου. Η κα Δέσποινα λέει πως μάλλον δεν είναι κατάλληλη για το τμήμα σας.
Έρχεται ο Κωστής και ρωτά:
– Γιατί;
– Γιατί δεν σε καταλαβαίνει.
– Και γιατί δεν ξαναρωτάει;;;
– Για να μην σε φέρει σε δύσκολη θέση…
– Καλά, χαζή είναι;;;
Αυτό ήταν.
Έτσι με έβαλε ο Κωστής στον κόσμο της αναπηρίας. Και από τότε… δεν ξαναβγήκα.
Διαβάστε το πρώτο του βιβλίο και ελάτε μετά να τα πούμε.
Διαβάστε το βιβλίο εδώ: https://www.radioin.gr/ego-ke-ekini/
Γράφει: η Δέσποινα Νταντή, πρόεδρος ΑΜΚΕ «Ιοί και Κόρες»
