Ένα περιστατικό σε δημοτικό σχολείο επαναφέρει τη συζήτηση για τις διακρίσεις κατά των μαθητών με αναπηρία στο εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτιστικός μαθητής, που είχε κληρωθεί σημαιοφόρος για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, ενημερώθηκε λίγες ώρες αργότερα ότι η κλήρωση θα επαναληφθεί λόγω «λάθους».
Το γεγονός ανέδειξε με ανάρτηση της η θεραπεύτρια Χάρις-Μαρίας Θωμαδάκη .
Είναι ανησυχητικό ότι ενόψει της εθνικής εορτής, κάποιοι φαίνεται να επέλεξαν να υψώσουν τη σημαία του ικανοτισμού.
Το κείμενο της ανάρτησης:
Σήμερα ένιωσα ως θεραπευτής ξανά τι σημαίνει δικαίωση… και λίγο μετά, τι σημαίνει αδικία.
Ένα παιδί που έχω αναλάβει στο κέντρο από 24 μηνών.
Ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού που από τότε παλεύει καθημερινά — με επιμονή, με πίστη, με ψυχή.
Ένα παιδί άρχισε να λέει τις πρώτες του λέξεις λιγο πριν 4 έτη, που δεν σταμάτησε ποτέ να προσπαθεί, να εξελίσσεται, να αποδεικνύει πως μπορεί….
Αυτό το παιδί που κρατάει τη σημαία κάθε μέρα από τα δύο του χρόνια.
Όχι από ύφασμα και ξύλο — αλλά τη σημαία του αγώνα, της αντοχής, της ελπίδας.
Σήμερα φοιτά στη ΣΤ’ Δημοτικού.
Χωρίς παράλληλη στήριξη τα δύο τελευταία έτη λόγω έλλειψης προσωπικού, με αμέτρητες ώρες δουλειάς πίσω του, με κόπο και αξιοπρέπεια.
Και ήρθε η στιγμή της δικαίωσης:
Ήταν στη κλήρωση για τη σημαία της 28ης Οκτωβρίου.
Και κληρώθηκε σημαιοφόρος.
Η συγκίνηση, η περηφάνια, η χαρά όλων μας ήταν απερίγραπτη.
Μέχρι που λίγες ώρες μετά τη κλήρωση , κάλεσαν το παιδί στο γραφείο των δασκάλων.
Για να του πουν πως “έγινε λάθος”.
Ότι η κλήρωση θα επαναληφθεί.
Κανείς δεν εξήγησε ποιο λάθος.
Μόνο ένα παιδί που πριν λίγο το χειροκροτούσαν, είδε τα μάτια των εκπαιδευτικών του να χαμηλώνουν —
και τη χαρά του να σβήνει μέσα σε τέσσερις ώρες.
Η αδικία αυτή δεν ήταν ένα απλό “λάθος”.
Ήταν ένα μήνυμα που κανένα παιδί δεν αξίζει να λάβει.
Ένα παιδί που έχει δώσει τόσες μάχες, που έχει αποδείξει έμπρακτα την πρόοδό του, που έχει σταθεί ίσο ανάμεσα στους συμμαθητές του,
δεν του άξιζε η ματαίωση αυτή — του άξιζε μόνο η Αναγνώριση.
Γιατί αυτό το παιδί δεν χρειάζεται μια σημαία για να αποδείξει ποιος είναι.
Εκείνος είναι σημαιοφόρος κάθε μέρα.
Στην προσπάθειά του, στη δύναμή του, στο παράδειγμά του.
Ας μάθουν λοιπόν όλοι ότι η διαφορετικότητα δεν είναι “λάθος”.
Το “λάθος” είναι να μην τη βλέπεις.
Και η παιδεία μας θα πρέπει να μετριέται ακριβώς εκεί:
στο αν στεκόμαστε δίπλα στα παιδιά που κουβαλούν τη σημαία του αγώνα τους — κάθε μέρα, αθόρυβα, με περηφάνια.
Ας γίνει λοιπόν αυτό το “λάθος” μια αφορμή να ξαναδούμε τι σημαίνει “συμπερίληψη”. Όχι στα χαρτιά, αλλά στις πράξεις.
Γιατί η πραγματική παιδεία φαίνεται στις στιγμές που επιλέγουμε να σταθούμε δίπλα και όχι να “διορθώσουμε” εκείνον που απλώς μας δείχνει έναν άλλο δρόμο.