Βίωμα: Νιώθουμε το ίδιο, δεν είμαστε πια μόνοι

Περνάμε δύσκολα. Εγώ, εσείς που με διαβάζετε, αυτοί για τους οποίους νοιαζόμαστε. Όλοι  (σχεδόν όλοι…)
Τις περισσότερες φορές το περνάμε μόνοι μας, δεν μιλάμε γι’ αυτό. Άγχος, μοναξιά, τραύμα, φόβος και ένα μούδιασμα που δεν σε αφήνει να προχωρήσεις.
Μας χωρίζουν οι οθόνες που υποτίθεται ότι διευκολύνουν την επικοινωνία μας. Κρατάνε το βλέμμα μας σκυφτό, μακριά από αυτούς που έχουμε δίπλα μας.

του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού

Η ελληνική ταινία μικρού μήκους Βίωμα του 2024 μας υπενθυμίζει ότι μπορείς να αποφασίσεις να μιλήσεις, δεν είσαι μόνος, γιατί νιώθουμε τα ίδια πράγματα.
Το φιλμ μας βάζει μέσα σε μία συνεδρία ομαδικής ψυχοθεραπείας νέων ανθρώπων, με τον πιο ανθρώπινο και άμεσο τρόπο.

Ομάδα…

Κάθε αφήγηση είναι άμεση και αυθεντική. Άλλες φορές αμήχανη και ημιτελής, άλλες φορές πηγαία και χειμαρρώδης. Η ομάδα έρχεται πιο κοντά γιατί βιώνει παρόμοιες καταστάσεις, αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο διαφορετικός ο τρόπος που ο καθένας τις αντιμετωπίζει και όσο ένα βάρος μοιράζεται, πάντα γίνεται ελαφρύτερο.

Ντίνος / Πυγμαλίωνας…

Ο Ντίνος είναι ο ψυχοθεραπευτής της ομάδας. Κάνει τις απαραίτητες ερωτήσεις, που μερικές φορές είναι και οι απαντήσεις που χρειάζεται το μέλος της ομάδας. Όμως προσφέρει κάτι ακόμα πιο πολύτιμο: το δικό του βίωμα, όχι μόνο για να περάσει το μήνυμα που θέλει, αλλά για να γίνει πραγματικό μέλος της ομάδας.
Πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι ο Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης (και) σε αυτόν τον ρόλο, σε αυτόν τον πολύ σύντομο μονόλογο.
Η φωνή του, ο τρόπος που χειρίζεται το πρόσωπό και το βλέμμα του, χωρίς καμία έξαρση και στόμφο, με συγκίνησαν τόσο που νόμισα ότι καθόμουν κι εγώ σε μια καρέκλα δίπλα του.

Ψυχοθεραπεία…

Έτσι πρέπει να είναι η ψυχοθεραπεία στους καιρούς μας. Να υπάρχει, ναι, η πρακτικά απαραίτητη, επαγγελματική αποστασιοποίηση σε κάποιον βαθμό, αλλά να συνοδεύεται πάντα με ενσυναίσθηση. Η ψυχοθεραπεία δεν μπορεί να αγνοεί τη σύγχρονη πραγματικότητα. Δεν είμαστε στο απυρόβλητο από το συλλογικό τραύμα.
Οι θεραπευόμενοι δεν ζουν σε γυάλα.
Οι νέοι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που τους ασκείται οικονομική βία από τους ολιγάρχες και τους πολιτικούς υφισταμένους τους.
Κάθε τεχνολογική εξέλιξη φαίνεται να παγιώνει έναν πιο μοναχικό τρόπο ζωής, όπου η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη είναι κάτι άγνωστο. Αν στο παρελθόν η ψυχοθεραπεία θεωρούνταν πολυτέλεια, σήμερα είναι ανάγκη, όμως εξακολουθεί να τιμολογείται ως πολυτέλεια. Όσο περισσότεροι τη χρειάζονται, τόσο λιγότερο μπορούν να την έχουν, λόγω του κόστους της.