Αυτό το παραμύθι, με τη λαμπερή του εικονογράφηση και τη σύνδεσή του με έναν πραγματικό, διαφορετικό και πανέμορφο Ηλίανθο, τη Σοφιλένια, καταφέρνει να μπει στην καρδιά μικρών και μεγάλων.
της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος
Η ιστορία χρησιμοποιεί το πιο απλό όχημα για να εξηγήσει στα παιδιά τη διαφορετικότητα, με ήρωες που θα συναρπάσουν το μικρό αναγνωστικό κοινό: τη φύση. Συγκεκριμένα, στη μαγική Χώρα των Ηλιοτρόπιων, εκεί όπου ζουν και λιάζονται τα πανέμορφα, κατακίτρινα ηλιοτρόπια εμφανίζεται μια μέρα ένα διαφορετικό απ’ όλα τα άλλα. Η Σοφιλένια, o ροζ ηλίανθος, αν και στην αρχή, λόγω της διαφορετικότητάς της αντιμετωπίζεται με καχυποψία, σύντομα γίνεται αγαπητή λόγω της χαράς και του παιχνιδιού που προσφέρει απλόχερα στους γύρω της. Όλοι μοιάζουν να την αγαπούν εκτός από τον Ατρόμητο, τον ηλίανθο που ποτέ δεν τον φοβίζει τίποτα. Η οικογένειά του γρήγορα τον συμβούλεψε να μην κάνει παρέα τον διαφορετικό ροζ ηλίανθο, παρά την ευγένεια και την αληθινή φιλία που προσφέρει σε όλους γύρω του.
«Όλοι μας είμαστε διαφορετικοί. Άλλοι στο χαρακτήρα
και άλλοι στις συνήθειες. Τα ονόματά μας είναι διαφορετικά,
και έτσι και η εξωτερική μας εμφάνιση.»
Ο Ατρόμητος ηλίανθος γρήγορα απομονώθηκε σπίτι του, με τους γονείς του να ενημερώνουν τους υπόλοιπους ηλίανθους ότι είναι άρρωστος με τα πέταλά του να μαυρίζουν. Η λαμπερή Σοφιλένια όμως, παρότι προσπάθησε να την πληγώσει και να την απομονώσει με τα λόγια του, προσπαθεί να βρει το γιατρικό για τα πέταλά του και τον υποδέχεται με χαρά πίσω στη Χώρα των Ηλιοτρόπιων. Ενώνεται με όλη την παρέα και μαζί μαθαίνουν περισσότερα για τις λέξεις: Αποδοχή, ενσυναίσθηση, συμπερίληψη, στήριξη, σεβασμός…
Αυτό που κάνει το παραμύθι αυτό να ξεχωρίζει στα δικά μου μάτια είναι η πραγματική ιστορία που κρύβει από πίσω του. Η συγγραφέας του είναι η αντιπρόεδρος του Συλλόγου Γονέων Reverse Rett Greece και περήφανη μητέρα της Σοφιλένιας που έχει αυτό το σύνδρομο. Η Σοφιλένια επηρεάζεται επικοινωνιακά, σωματικά και στην αυτονομία της από το σύνδρομο, όμως αυτό δεν τη σταματά από το να προσφέρει το χαμόγελο και την αγάπη της στους γύρω της.
Το βιβλίο αυτό είναι ένα γράμμα αγάπης από μια μητέρα σε μια κόρη, αλλά αποτελεί και ένα έργο που διαδίδει την αξία της συμπερίληψης χωρίς ποτέ να ορίζει το “διαφορετικό” που οφείλουμε να συμπεριλάβουμε.
Ας ακούσουμε δυο λόγια και από την ίδια:
“Οι Ηλιανθοι που έμαθαν να, αγαπούν. Το παραμύθι που έπεισα τον εαυτό μου ότι μπορω και πρεπει να το γράψω. Καθε βραδυ επί ένα χρόνο μόλις τελείωνα την φαρμακευτική αγωγή της Σοφιλενιας μου και αφού κοιμόταν έγραφα λίγες σκέψεις μου. Έγραφα την αγωνία μου αν θα καταφέρω να, αγγίξω την ψυχή μικρών και μεγαλων, όσον αφορά στην Αποδοχή της διαφορετικότητας, την πραγματική φιλία, και τον Σεβασμό προς τον Συνάνθρωπο. Το όνειρο μου έγινε πραγματικότητα. Η Σοφιλένια μου κι εγώ παρουσιάσαμε και αφηγηθήκαμε το παραμυθι σε πολλα σχολεία και πλεον θα βρίσκεται στις βιβλιοθήκες των σχολείων. Το μήνυμα της αποδοχής το έλαβαν μικροί και μεγάλοι. Τα σχόλια και η κριτική των μικρών παιδιών με συγκίνησαν. Το παραμυθι ταξίδεψε στην Πολωνία, στην Γερμανία. Ειλικρινά θέλω το μήνυμα της Σοφιλένιας μου, του ροζ Ηλίανθου να ταξιδευει συνέχεια και να διδάσκει ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί και ότι όλοι είμαστε ίσοι. “
Το παραμύθι «Οι ηλίανθοι που έμαθαν να αγαπούν» γράφτηκε από την Άννα Σασσάλου, εικονογραφήθηκε από την Αγγελική Μάλαμα, αποτελείται από 30 σελίδες και εκδόθηκε από τη Fylatos Publishing για πρώτη φορά το 2024.
Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος