Πόσες φορές αντηχεί μέσα στα σωθικά των γονιών η ερώτηση… «γιατί σε μένα αυτό;»
Πόσο ιδανικό θα ήταν να κάνουμε στροφή από την απόγνωση στην αποδοχή.
της Ειρήνης Φραγκάκη – Συγγραφέας
Υπάρχουν στιγμές που δε θα τις παραδεχτείς εύκολα, ούτε στον εαυτό σου. Στιγμές που βλέπεις το παιδί σου να δυσκολεύεται, να θυμώνει χωρίς προφανή λόγο, να κλείνεται, να μην ανταποκρίνεται, και μέσα σου, σε μια γωνιά ντροπιασμένη, σκάνε τα κρυφά σου γιατί;
Γιατί σε μένα;
Γιατί το δικό μου παιδί;
Γιατί αυτή η διαδρομή;
Δεν το φωνάζεις. Δεν το γράφεις σε αναρτήσεις. Δεν το λες ούτε στην πιο καλή σου φίλη. Αλλά κάποιες νύχτες, όταν όλοι κοιμούνται και εσύ ακόμη ξαγρυπνάς… το ψιθυρίζεις.
Είναι εντάξει να το έχεις νιώσει.
Το γιατί σε μένα; δε σε κάνει λιγότερο γονιό. Δε σημαίνει ότι δεν αγαπάς. Δε σημαίνει ότι δε δίνεις τον εαυτό σου. Σημαίνει πως είσαι άνθρωπος. Κι ότι, κάποιες μέρες, η κούραση σου κλέβει την πίστη.
Ότι το όνειρο που είχες κάποτε για το πώς θα είναι η γονεϊκότητα, γκρεμίστηκε από διαγνώσεις, δυσκολίες, βλέμματα, κρίσεις, θεραπείες.
Αλλά εδώ είναι το σημείο καμπής.
Εδώ γεννιέται κάτι άλλο.
Εδώ αρχίζει το… «μαζί σου, παιδί μου».
Δεν είσαι τιμωρημένος. Είσαι επιλεγμένος. Όχι από κάποια μοίρα άδικη. Αλλά από μια ζωή που σε διάλεξε να μαλακώσεις την ψυχή σου, να ξαναμάθεις τι είναι αγάπη, να ξεμάθεις ό,τι σου έμαθαν ως κανονικότητα.
Είσαι εκείνος ή εκείνη που θα μάθει να αγαπά δίχως προσδοκία. Που θα χαρεί όχι για το τέλειο παιδί, αλλά για το παιδί του. Όπως είναι. Όχι όπως ήθελε. Όπως είναι.
Το μαζί σου, παιδί μου αλλάζει την προοπτική.
Αντί για «γιατί να μην μιλάει;» πες «μαζί σου θα βρω πώς αλλιώς επικοινωνούμε».
Αντί για «γιατί να χτυπιέται όταν αλλάζει το πρόγραμμα;» πες, «μαζί σου θα μάθω να δίνω χώρο στο απρόβλεπτο».
Αντί για «γιατί να μην μπορεί να πάει σε παιδικά πάρτι;» πες, «μαζί θα φτιάξουμε το δικό μας πάρτι, με τους δικούς μας κανόνες».
Μαζί του, θα δεις τον κόσμο αλλιώς. Θα δεις ότι οι άνθρωποι είναι πιο πολύπλοκοι απ’ όσο δείχνουν. Θα μάθεις να εκτιμάς τη σιωπή. Θα μάθεις να ξεχωρίζεις ένα βλέμμα που λέει σ’ αγαπώ χωρίς να προφέρεται. Θα κουραστείς. Αλλά δεν θα είσαι μόνος.
Γιατί, το «μαζί σου, παιδί μου» σε βάζει μέσα στο ίδιο καράβι. Όχι απέναντι. Όχι σαν διασώστης που προσπαθεί να σώσει. Αλλά σαν συνοδοιπόρος.
Δεν είναι εύκολο… Είναι ιερό.
Θα υπάρξουν στιγμές που θα νιώσεις λίγος.
Θα θέλεις να τα παρατήσεις.
Θα νιώσεις πως κάνεις τα πάντα και τίποτα δεν αλλάζει.
Μα να θυμάσαι, κάθε φορά που στέκεσαι πλάι του, κάθε φορά που του μιλάς με υπομονή, κάθε φορά που σπας λίγο ακόμη το εγώ σου, του λες, «είμαι εδώ, όχι για να σε αλλάξω, αλλά για να αλλάξω εγώ μαζί σου».
Αντί να ρωτάς «γιατί σε μένα;» δοκίμασε να πεις, «ίσως γιατί εγώ χρειαζόμουν να μάθω τι σημαίνει αληθινή αγάπη».
Κι αν το παιδί σου δεν το πει ποτέ,
αν δεν σε κοιτάξει ποτέ στα μάτια,
αν δε σου πει «ευχαριστώ…»
θα έχεις πει εσύ, «σε ευχαριστώ που με έμαθες να ζω, αλλιώς».
Γράφει: η Ειρήνη Φραγκάκη – Συγγραφέας
Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology