Ένα δωμάτιο γεμάτο με το κίτρινο του Μπομπ του Σφουγγαράκη. Λαστιχάκια για τα μαλλιά στο πόμολο μιας πόρτας. Μια στοίβα γράμματα ενός κοριτσιού προς τον μελλοντικό εαυτό της, που ποτέ δεν πρόλαβε να διαβάσει. Στιγμιότυπα παγωμένα στον χρόνο από τις ζωές παιδιών που σκοτώθηκαν σε ένοπλες επιθέσεις σε σχολεία.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Το υποψήφιο για Όσκαρ ντοκιμαντέρ του Netflix «Όλα τα Άδεια Δωμάτια» (All the Empty Rooms), παραγωγής 2025, δίνει πρόσωπο και όνομα στα παιδιά που έπεσαν θύματα της επιδημίας βίας στα σχολεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο δημοσιογράφος Steve Hartman μαζί με τον φωτογράφο Lou Bopp επισκέπτονται σπίτια σε διάφορες πολιτείες, με σκοπό να φωτογραφίσουν τα άδεια πλέον παιδικά δωμάτια των θυμάτων, αλλά και να μιλήσουν με τους γονείς τους.
Όνειρα και χαμόγελα…
Όταν συμβαίνουν εκατοντάδες επιθέσεις σε σχολεία κάθε χρόνο, η φρίκη του θανάτου κινδυνεύει να γίνει ρουτίνα. Ίσως έχει ήδη γίνει. Ο Hartman αποφάσισε ότι πρέπει να μάθουμε τις ιστορίες των παιδιών που χάθηκαν. Να δούμε τα πρόσωπά τους, να μάθουμε τα όνειρά τους και να καταλάβουμε το κενό που άφησαν στη ζωή των γονιών τους. Ένα κοριτσάκι ήθελε να γίνει κτηνίατρος. Μια έφηβη είχε ετοιμάσει τα ρούχα της για την επόμενη έξοδό της. Ένα αγοράκι είπε στη μαμά του «σ’ αγαπώ» πριν φύγει για το σχολείο. Το μόνο που έχει απομείνει είναι τα δωμάτιά τους, για να θυμίζουν στους γονείς την παρουσία και τη μυρωδιά των παιδιών που δεν πρόλαβαν να ζήσουν όλα όσα τους άξιζαν.
Η αιτία;
Γιατί σκοτώνονται τόσα παιδιά στα σχολεία; Και γιατί πολλές φορές οι δράστες είναι και οι ίδιοι παιδιά;
Φταίνε η μουσική, ο κινηματογράφος ή τα βιντεοπαιχνίδια;
Όχι βέβαια.
Φταίει η κουλτούρα βίας που καλλιεργείται τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο από την ίδια την πολιτεία όσο και από συγκεκριμένα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Είναι η βία που συχνά το ίδιο το κράτος ασκεί στους πολίτες. Η αστυνομική βία απέναντι σε μειονότητες, μετανάστες, πρόσφυγες, ακόμη και σε άτομα με αναπηρία.
Είναι η στρατιωτική βία βιομηχανικής κλίμακας με την οποία ασκείται η εξωτερική πολιτική της χώρας, με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα σε δεκάδες χώρες σε όλο τον κόσμο.
Είναι και η οικονομική βία, που στερεί από εκατομμύρια ανθρώπους βασικά δικαιώματα, όπως τη στέγαση, την περίθαλψη και τη μόρφωση.
Τέλος, είναι η απομόνωση και η περιθωριοποίηση ενός μεγάλου ποσοστού νέων ανθρώπων μέσα σε έναν ψηφιακό τρόπο ζωής που διεισδύει παντού, χωρίς όμως να καλύπτει τα κενά που δημιουργεί. Συνδυάζοντας όλους αυτούς τους παράγοντες, την έξαρση του μισαλλόδοξου εξτρεμισμού στο διαδίκτυο και το ισχυρό lobbying της βιομηχανίας όπλων, οδηγηθήκαμε στο σημερινό αποτέλεσμα.
Eξαγωγή του τρόμου…
Με σεβασμό…
Η ταινία είναι ένας βαθιά συναισθηματικός φόρος τιμής στα παιδιά που χάθηκαν και δεν πρέπει να ξεχαστούν ποτέ
Δείτε το trailer και λεπτομέρειες εδώ…
