ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: της Αριστέας Κοντραφούρη -πρόεδρος της Πανελλήνιας Επαγγελματικής Ένωσης Παιγνιοθεραπευτών και Δραματοθεραπευτών ( ΠΕΕΔΠ) – Δραματοθεραπεύτρια, Παιγνιοθεραπεύτρια, Κοινωνική Θεολόγος και ηθοποιός.
Πότε ξεκινήσατε την ΠΕΕΔΠ και με ποιο όραμα;
Η Πανελλήνια Επαγγελματική Ένωση Δραματοθεραπευτών και Παιγνιοθεραπευτών (ΠΕΕΔΠ) ιδρύθηκε το 1998 μέσα από μια κοινή επιθυμία και ανάγκη να υπάρξει ένας ζωντανός χώρος συνάντησης και συνεργασίας μεταξύ των επαγγελματιών του κλάδου. Στόχος της ήταν εξαρχής να προστατεύσει την άσκηση του επαγγέλματος στη βάση του κώδικα ηθικής και δεοντολογίας, να συμβάλει στη διαμόρφωση σαφών κριτηρίων εκπαίδευσης και πρακτικής και να αποτελέσει μια πλατφόρμα ανταλλαγής εμπειριών, εργαλείων και ιδεών.
Το όραμά μας ξεπερνούσε τα όρια μιας τυπικής ένωσης. Θέλαμε να δώσουμε φωνή στους θεραπευτές που εργάζονται με την τέχνη, να αναδείξουμε ότι η δραματοθεραπεία και η παιγνιοθεραπεία δεν είναι «συμπληρωματικές» μέθοδοι, αλλά θεραπευτικές προσεγγίσεις με δική τους αξία και δυναμική. Μέσα από το παιχνίδι, τον ρόλο, το συμβολικό βίωμα, δίνεται σε παιδιά, εφήβους και ενήλικες η δυνατότητα να επικοινωνήσουν εκεί όπου οι λέξεις δεν επαρκούν να ξαναγράψουν τις ιστορίες της ζωής τους, να επεξεργαστούν τα τραύματά τους, να βρουν χώρο να εκφράσουν φόβους, θυμό, απώλειες, αλλά και να καλλιεργήσουν χαρά, δημιουργία και ελπίδα.
Το όραμά μας, που παραμένει ζωντανό έως σήμερα, είναι η αναγνώριση της δραματοθεραπείας και της παιγνιοθεραπείας ως ισότιμων και πολύτιμων προσεγγίσεων στο πεδίο της ψυχικής υγείας. Να συμβάλουμε ώστε να γίνουν περισσότερο γνωστές στο ευρύ κοινό και στους φορείς υγείας, να στηρίξουμε τους θεραπευτές στο έργο τους και να δώσουμε στους ανθρώπους που τις εμπιστεύονται τα εργαλεία για μια ζωή με περισσότερη σύνδεση, δημιουργία και νόημα.
Έχετε ήδη διοργανώσει δύο συνέδρια. Σε αυτό, το 3ο συνέδριό σας, ποιες είναι οι θεματικές και γιατί τις επιλέξατε;
Το θέμα του συνεδρίου μας αφορά το «Σώμα ως πεδίο εκδραμάτισης”. Σε μια εποχή που η τεχνολογία επιβάλλει επιτάχυνση και αδιάκοπο ρυθμό και η εικόνα έρχεται να επισκιάσει την αληθινή μαρτυρία του σώματος, οι λέξεις συχνά χάνουν την αξία τους και μοιάζουν αδύναμες να αποδώσουν το βάθος του συναισθήματος. Η εσωτερικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης μοιάζει να διαρρηγνύεται συνεχώς καταλαμβάνοντας συνεχώς χώρο η εξωτερικότητα του ψηφιακού κόσμου. Έτσι ο άνθρωπος, μέσα στην απελπισία αλλά και την ανάγκη του, στρέφεται απεγνωσμένα συχνά στο σώμα του για να αναζητήσει όρια και να επανασυνδεθεί με αυτό που νιώθει.
Οι προτεινόμενες θεματικές – το σώμα που πονάει, το αναπτυσσόμενο σώμα, το σώμα που θρέφουμε, το σώμα και το πνεύμα, το σώμα στη φθορά – φωτίζουν διαφορετικές όψεις αυτής της σωματικότητας. Το σώμα γίνεται τόπος εγγραφής του τραύματος, σκηνή ανάπτυξης και μάθησης, πεδίο φροντίδας και σχέσης, γέφυρα με το πνευματικό, αλλά και μνήμη της φθοράς και της θνητότητας.
Ως πεδίο εκδραμάτισης, το σώμα αναδεικνύεται σε σκηνή όπου το ανείπωτο βρίσκει μορφή, το βίωμα γίνεται δράση και η δράση αφήγηση· ένας χώρος όπου η εμπειρία μπορεί να νοηματοδοτηθεί εκ νέου και να μοιραστεί.
Με το συνέδριο αυτό επιδιώκουμε να διερευνήσουμε τις πολλαπλές εκφάνσεις της σωματικής εμπειρίας και να ανοίξουμε έναν κοινό διάλογο γύρω από αυτές.
Θα υπάρχουν και εργαστήρια ή άλλες δράσεις σχετικές με τους άξονες της θεματολογίας σας;
Ναι, και αυτό είναι κάτι που θεωρούμε πολύ σημαντικό. Δεν θέλουμε το συνέδριο να είναι μόνο λόγια και θεωρία· θέλουμε οι συμμετέχοντες να έχουν την εμπειρία. Γι’ αυτό θα υπάρχουν βιωματικά εργαστήρια, στρογγυλές τράπεζες και καλλιτεχνικές δράσεις.
Η συμμετοχή στα βιωματικά εργαστήρια είναι καθοριστική, γιατί μόνο μέσα από την προσωπική εμπειρία μπορεί κανείς να κατανοήσει σε βάθος τις δυναμικές του σώματος ως πεδίου εκδραμάτισης και να τις συνδέσει με τη δική του πρακτική ή εσωτερική πορεία.
Σε ποιους απευθύνεται;
Απευθύνεται σε δραματοθεραπευτές και παιγνιοθεραπευτές, αλλά και σε ψυχολόγους, ψυχιάτρους, κοινωνικούς λειτουργούς, εκπαιδευτικούς, φοιτητές, καλλιτέχνες, επαγγελματίες της ψυχικής υγείας. Ταυτόχρονα, είναι ανοιχτό και σε κάθε άνθρωπο που θέλει να ανακαλύψει τη θεραπευτική δύναμη της δημιουργικότητας. Δεν χρειάζεται κάποιος να έρθει με ειδικές γνώσεις· χρειάζεται μόνο η διάθεση να ακούσει και να ανοιχτεί.
Κατά πόσο το συνέδριό σας τονίζει την ανάγκη και σημασία της διεπιστημονικότητας;
Η διεπιστημονικότητα συνιστά πάντοτε μια ουσιώδη προοπτική για την ανάπτυξη της γνώσης και της πρακτικής. Το παρόν συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί στις 21-22-23 Νοεμβρίου στους χώρους του Πανεπιστήμιου Δυτικής Αττικής με την υποστήριξή του αλλά και με την αιγίδα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ εστιάζει στη δημιουργική συνάντηση διαφορετικών θεωρητικών και θεραπευτικών προσεγγίσεων, με κεντρικό άξονα τις θεραπείες μέσω τέχνης. Στόχος είναι η συγκρότηση ενός στέρεου θεωρητικού και εμπειρικού σώματος, ικανού να συνδιαλλαγεί γόνιμα με άλλα επιστημονικά πεδία, ενισχύοντας τον διάλογο ανάμεσα στην τέχνη, την ψυχολογία, τις κοινωνικές επιστήμες και την κλινική πράξη.
Ποιο ελπίζετε να είναι το αποτέλεσμα όλων των συνεδρίων σας;
Ελπίζουμε τα συνέδρια της ΠΕΕΔΠ να αφήνουν κάθε φορά ένα αποτύπωμα: μια κοινότητα πιο δυνατή, με αίσθηση ενότητας και αλληλοϋποστήριξης. Και παράλληλα μέσα από αυτά να αναδειχθεί ολοένα και περισσότερο ότι το παιχνίδι και το δράμα δεν είναι περιφερειακά ή δευτερεύοντα, αλλά θεμελιώδεις ανθρώπινες ανάγκες. Μέσα από αυτά οι άνθρωποι να ανακαλύπτουν τρόπους να επικοινωνούν, να θεραπεύονται και να δημιουργούν μια νέα αφήγηση στη ζωή τους. Ταυτόχρονα, το συγκεκριμένο συνέδριο επιθυμούμε να προσφέρει ερεθίσματα για βαθύτερο στοχασμό γύρω από τις επώδυνες εκδραματίσεις που σημαδεύουν το σώμα, αναδεικνύοντας την τέχνη ως πεδίο αποκατάστασης και νέας σύνδεσης με αυτό.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: της Αριστέας Κοντραφούρη για το nevronas.gr
Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology
