Η ζωή μου έχει ανατραπεί σε όλα τα επίπεδα τα τελευταία χρόνια και τα πράγματα που μπορώ να κάνω για τον εαυτό μου, τα εκτιμώ ιδιαίτερα. Ένα από αυτά, σίγουρα, είναι το σινεμά, που το αγαπώ πολύ. Εδώ, όμως, αντιμετωπίζω ένα σοβαρό πρόβλημα.
Δεν βρίσκω ταινίες να δω. Τα ίδια και τα ίδια… remake, reboot, prequel, sequel, οι ίδιες και οι ίδιες ταινίες, ανακυκλώνονται και κάθε φορά και σε χειρότερη εκδοχή, με ελάχιστες και όχι τόσο φωτεινές εξαιρέσεις. Σ’ αυτή την τάση αντιστέκεται μόνο το ανεξάρτητο σινεμά και, κυρίως, το είδος του horror. Ναι, οι ταινίες τρόμου είναι το μοναδικό είδος που προσπαθεί ακόμα να κάνει τα πράγματα διαφορετικά.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ταινία Weapons, η δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη Zach Cregger (του πολυσυζητημένου Barbarian), η οποία ξεκινάει με τη Justin, δασκάλα της τρίτης δημοτικού να μπαίνει στην τάξη της και να βλέπει μόνο έναν μαθητή, τον Alex. Το προηγούμενο βράδυ στις 02:17, 17 παιδιά άνοιξαν την πόρτα του σπιτιού τους και έτρεξαν προς άγνωστη κατεύθυνση και εξαφανίστηκαν…
Ανατροπή…
Από την αρχή, υπάρχει ανατροπή. Η αφήγηση ξεκινάει με τη φωνή ενός μικρού παιδιού, αλλά ο τρόπος με τον οποίο συνεχίζεται είναι εντελώς διαφορετικός. Ο σκηνοθέτης επιλέγει να πει την ιστορία μέσα από έξι διαφορετικές οπτικές, μέσα από έξι διαφορετικούς χαρακτήρες. Ξεκινάει αργά (ίσως για κάποιους βαρετά) αλλά αργότερα, εμπιστευτείτε με, βλέποντας τα ίδια γεγονότα από διαφορετική οπτική και με νέα στοιχεία, από τον τρίτο χαρακτήρα και μετά δεν μπορείς να ξεκολλήσεις από την οθόνη. Η ένταση χτίζεται σιγά-σιγά και η ταινία σε κρατά «δέσμιο» μέχρι το τέλος. Και τι τέλος…
Δεν υπάρχει κάτι συνηθισμένο….
Η ταινία εχει τεράστια εμπορική επιτυχία,πάνω από 241 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις με 38 εκατ. προϋπολογισμό. Εσάς είτε θα σας αρέσει πολύ ή καθόλου. Στοιχεία θρίλερ, τρόμου, με λίγα, αλλά αποτελεσμικά jumpscares και αρκετές ανατριχιαστικές στιγμές (όταν τα παιδιά βγαίνουν από το σπίτι και τρέχουν, τα όνειρα, η σκηνή μέσα στο αμάξι της Justine κλπ).
Το απρόσμενο και ίσως το πλέον εντυπωσιακό, είναι το πόσο γελάσαμε στο σινεμά. Το γέλιο έρχεται αβίαστα και το σκοτεινότατο χιούμορ είναι έξυπνο και μπλεγμένο με τη βία και τον τρόμο τόσο στενά, που σε βρίσκει απροετοίμαστο. Το απόλαυσα. Αυτό είναι το σημείο της ταινίας που πιθανόν ξενίζει αρκετούς θιασώτες του κλασικού τρόμου ή άτομα της δικής μου ή μεγαλύτερης ηλικίας. Για μένα, ίσως είναι από τα πιο έξυπνα φιλμ στο είδος και το λυτρωτικό, φρενήρες ντελίριο του τέλους είναι σίγουρα το καλύτερο που είδα φέτος.
Κι όμως υπάρχει μήνυμα…
Ο σκηνοθέτης το αρνείται, αλλά είναι σαφές ότι υπάρχουν πάρα πολλά μηνύματα σε αυτή την ταινία.
Δυστυχώς, είναι τόσο συχνό το φαινόμενο οι γονείς να θρηνούν τα παιδιά τους εξαιτίας της βίας στις ΗΠΑ, που δεν μπορείς να μην κάνεις παραλληλισμό της επικαιρότητας με την ταινία. Το μοτίβο της εξάρτησης, (ναρκωτικά, αλκοόλ) κυριαρχεί, είτε με τη σοβαρή διάσταση είτε με τον χιουμοριστικό σχολιασμό, όπως μέσω του χαρακτήρα του James, που ήταν ξεκαρδιστικός. Αλλά υπάρχουν τόσα άλλα: τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς στοργή, η απώλεια, ο θυμός, η νοοτροπία του όχλου, η αδιαφορία των θεσμών και της κοινωνίας για τα αίτια του κακού, το bullying και το πώς αυτό εργαλειοποιεί παιδιά και ενήλικες, μετατρέποντάς τους σε… όπλα (weapons).
Ο τρόπος με τον οποίο έχει γυριστεί η ταινία, η βία, το χιούμορ, η πλοκή, οι ανατροπές, σας επιτρέπουν να επιλέξετε εσείς τα μηνύματα που θέλετε να πάρετε, χωρίς να νιώθετε ότι κατηχείστε. Δεν υπάρχει διδακτισμός. Δεν έχει την ανιαρή προσέγγιση «κοινωνικών» ταινιών, που θέλουν αλλά δεν μπορούν να «αγγίξουν» ποτέ το κοινό.
Αντιθέτως ενώ έχει περάσει μία εβδομάδα, σκέφτομαι ακόμα το Weapons και αυτά που είδα.
Αν θέλετε κάτι διαφορετικό…
Ανατρεπτικό σενάριο, εξαιρετικές ερμηνείες από τον James Brolin στο ρόλο του πατέρα, την Julia Garner ως Justine και ο καταπληκτικός πιτσιρικάς που έπαιξε τον μικρό Alex, Cary Christopher, που σε κάνει να λυπάσαι για όσα περνάει και για το βάρος που πρέπει να σηκώσει, βάρος που πολλά παιδιά επωμίζονται στην καθημερινότητά αλλα σε άλλες συνθήκες βέβαια. Υπάρχει μια περσόνα-χαρακτήρας, για την οποία δεν θα σας πω τίποτα, αλλά θα την ανακαλύψετε στην ταινία: ξεχωρίζει και θα το καταλάβετε. Έχει ήδη γίνει μέρος της ποπ κουλτούρας και των memes. Ανατριχιαστικό πώς έδεσε το τραγούδι του George Harrison, «Beware of Darkness», με τη σκηνή στην αρχή της ταινίας. Ακούστε το παρακάτω:
Θα κλείσω, παραφράζοντας τον αγαπημένο μου Stephen King: Το horror μας δείχνει πώς «συνηθισμένοι» άνθρωποι αντιδρούν σε τελείως ασυνήθιστες καταστάσεις.
