Όταν η εμμηνόπαυση και ο αυτισμός συγκρούονται, πολλά άτομα αναφέρουν ότι αισθάνονται ξαφνιασμένα, απροετοίμαστα και χωρίς την κατάλληλη υποστήριξη, σύμφωνα με νέα έρευνα.
H βραβευμένη δημοσιογράφος και συγγραφέας Emily Reynolds γράφει:
Η εμμηνόπαυση μπορεί να είναι μια δύσκολη περίοδος, που χαρακτηρίζεται από εκτεταμένες ορμονικές, ψυχολογικές και σωματικές αλλαγές. Αυτές οι αλλαγές μπορούν να αλληλεπιδράσουν με μια σειρά από προϋπάρχοντα προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας, επιδεινώνοντάς τα περαιτέρω.
Όσα άτομα είναι αυτιστικά συχνά αναφέρουν ότι η εμμηνόπαυση φέρνει επιπλέον προκλήσεις. Για μερικά, αυτή η μετατόπιση μπορεί ακόμη και να τους οδηγήσει να συνειδητοποιήσουν ότι είναι αυτιστικά για πρώτη φορά, με τα συμπτώματα να γίνονται «πολύ προφανή για να αγνοηθούν».
Μια πρόσφατη μελέτη, που διοργανώθηκε από την Christine Jenkins και τους συνεργάτες της, διερευνά τις εμπειρίες των αυτιστικών ατόμων που περνούν από την εμμηνόπαυση. Η μελέτη αυτή που δημοσιεύτηκε στο Neurodiversity, υπογραμμίζει τα εμπόδια που σχετίζονται με τον αυτισμό στην πλοήγηση αυτής της μεταβατικής περιόδου, υπογραμμίζοντας πρακτικές προτάσεις για τους κλινικούς γιατρούς για να υποστηρίξουν καλύτερα τις μοναδικές ανάγκες των νευροδιαφορετικών ατόμων.
Εκτός από ακαδημαϊκούς, ορισμένοι από τους οποίους έχουν βιώσει εμπειρία αυτισμού, η ερευνητική ομάδα περιελάμβανε δύο κοινοτικούς ερευνητές: άτομα με διάγνωση αυτισμού που συμμετέχουν στον ακτιβισμό και την υπεράσπιση της κοινότητας. Σε έρευνα συμμετείχαν 508 συμμετέχοντα (τόσο με επίσημη διάγνωση όσο και αυτοδιαγνωσμένοι με αυτισμό) από περιοχές όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ευρώπη και ένα μικρότερο ποσοστό (1,6%) από τον Παγκόσμιο Νότο. Όλα τα άτομα που συμμετείχαν είχαν βιώσει κάποια φάση εμμηνόπαυσης, από την περιεμμηνόπαυση έως την μετεμμηνόπαυση.
Η έρευνα επικεντρώθηκε στις γνώσεις και τις προσδοκίες των συμμετεχόντων σχετικά με την εμμηνόπαυση, συμπεριλαμβανομένων των συμπτωμάτων που τους εξέπληξαν, αν ένιωσαν προετοιμασμένοι και τις πηγές πληροφοριών στις οποίες είχαν πρόσβαση. Τα άτομα που συμμετείχαν μοιράστηκαν επίσης τις εμπειρίες που είχαν από επαγγελματική υποστήριξη και αναφέρθηκαν στην επάρκειά της.
Μετά από ανάλυση, η ομάδα εστίασε σε πέντε θέματα…
Το πρώτο επικεντρώθηκε στη γνώση, την πληροφόρηση και την αναπαράσταση. Πολλά από τα άτομα που συμμετείχαν θεώρησαν ότι οι πληροφορίες σχετικά με την εμμηνόπαυση ήταν σοβαρά ελλιπείς, με το 52,3% να αναφέρει ότι τα συμπτώματά τους ήταν πολύ πιο έντονα από το αναμενόμενο. Άλλα σκέφτηκαν ότι οι συζητήσεις για την εμμηνόπαυση είναι γενικά ταμπού – και ότι υπήρχαν ακόμη λιγότερο συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με τις μοναδικές προκλήσεις της “αυτιστικής εμμηνόπαυσης”. Η έλλειψη εκπροσώπησης σε διαστάσεις όπως η νευροδιαφορετικότητα, η ταυτότητα φύλου, η κουλτούρα, η εθνικότητα και η κοινωνικοοικονομική κατάσταση άφησε πολλούς να αισθάνονται αόρατα και αποκλεισμένα.
Το επόμενο θέμα διερεύνησε την ευημερία, με την εμμηνόπαυση να «ενισχύει» τις επιπτώσεις του αυτισμού. Τα άτομα που συμμετείχαν περιέγραψαν πως τα αυτιστικά γνωρίσματα, όπως οι αισθητηριακές ευαισθησίες, αυξήθηκαν με τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, με αποτέλεσμα συντριπτικές συναισθηματικές και σωματικές προκλήσεις. Μια συμμετέχουσα περιέγραψε αυτά που αισθανόταν… «οργή, θυμό, στρες, άγχος, συναισθηματική αστάθεια και δυσκολία στη συναισθηματική και σωματική ρύθμιση, εξουθένωση».
Για πολλά άτομα, η συναισθηματική και αισθητηριακή ένταση της εμμηνόπαυσης ήταν βαθιά συντριπτική και αποπροσανατολιστική.
Ωστόσο, παρά την απότομη αύξηση των απαιτητικών συναισθημάτων, όσα συμμετείχαν ένιωσαν επιπλέον «κόλλημα» λόγω των εμποδίων στην πρόσβαση στην υποστήριξη. Σε αυτή τη θεματική, ανέφεραν τη δυσπιστία για το ιατρικό σύστημα, επικαλούμενα τον μισογυνισμό και τη νευροτυπικότητα. Ορισμένα αγωνίστηκαν να διατυπώσουν τις ανάγκες τους σε κλινικά περιβάλλοντα, ενώ άλλα αντιμετώπισαν απορριπτικές συμπεριφορές ή συμπεριφορές που υποδεικνύουν έλλειψη ενημέρωσης από τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης που απευθύνθηκαν.
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι ιατρικές παροχές που έκαναν τα συμμετέχοντα να αισθάνονται απογοητευμένα και παρεξηγημένα, όπως ερευνήθηκε στο τέταρτο θέμα. Όσα άτομα συμμετείχαν συχνά ένιωθαν αποξενωμένα από τους άλλους λόγω του αυτισμού τους, δυσκολεύονταν να συνδεθούν με νευροτυπικές γυναίκες ή παραδοσιακές ομάδες υποστήριξης. Όπως είπε μια συμμετέχουσα: «Δεν ταιριάζω καλά με άλλες γυναίκες, ειδικά με νευροτυπικές γυναίκες». Χωρίς να μπορεί να μιλήσει με κανένα για όσα περνούσε, ένιωθε ακόμα πιο απομονωμένη.
Το τελευταίο θέμα ανέδειξε ακόμη περισσότερες θετικές εμπειρίες.
Για ορισμένα άτομα, η εμμηνόπαυση λειτούργησε ως σημείο καμπής, βοηθώντας τα να αναγνωρίσουν και να αγκαλιάσουν τον αυτισμό τους. Ένα από τα άτομα που συμμετείχαν μοιράστηκε ότι η εμμηνόπαυση ήταν «μια περίοδος ανακατασκευής της ταυτότητάς μου… αυτό έκανε τις ρωγμές που άφησαν το φως του αυτισμού να σβήσει μετά από δεκαετίες που την έπνιξαν βαθιά.» Άλλα περιέγραψαν την εμμηνόπαυση ως απελευθέρωση από το βάρος των κοινωνικών προσδοκιών και απλώς νοιάζονταν λιγότερο για το τι σκέφτονται οι άλλοι.
Υπήρχαν και κάποια άλλα υλικά οφέλη. Δηλαδή, «όχι άλλες αιματηρές περιόδους». Αυτό χαιρετίστηκε ιδιαίτερα από τα gender diverse και τα non–binary (μη- δυαδικά.. η ύπαρξη ενός φάσματος ταυτοτήτων φύλου που δεν είναι αποκλειστικά αρρενωπές ή θηλυκές) συμμετέχοντα, για τα οποία η έμμηνος ρύση ήταν δύσκολη τόσο από αισθητηριακή όσο και από συναισθηματική άποψη. Το τέλος του εμμηνορροϊκού κύκλου, λοιπόν, ήταν απελευθερωτικό.
Η μελέτη υπογραμμίζει… την επείγουσα ανάγκη για πιο περιεκτική και ενημερωμένη υποστήριξη για την εμμηνόπαυση εντός ιατρικών πλαισίων και όχι μόνο.
Η προσαρμοσμένη φροντίδα, σχεδιασμένη γύρω από τις ανάγκες των αυτιστικών ατόμων, θα μπορούσε να ανακουφίσει μεγάλο μέρος της απομόνωσης και του άγχους που σχετίζεται με την εμμηνόπαυση.
Ομοίως, ποικίλες εκστρατείες ευαισθητοποίησης θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τα κενά γνώσης που έκαναν πολλά από τα άτομα που συμμετείχαν να αισθάνονται απροετοίμαστοι για τα συμπτώματά τους.
Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθούν τα πιο θετικά στοιχεία της εμμηνόπαυσης που επισημαίνονται από τα συμμετέχοντα, όπως η απελευθέρωση από τις κοινωνικές προσδοκίες και τα σωματικά βάρη όπως η έμμηνος ρύση.
Τόσο για τα αυτιστικά όσο και για τα μη αυτιστικά άτομα, ο χαρακτηρισμός της εμμηνόπαυσης ως εποχής πιθανής ανάπτυξης και ελευθερίας μπορεί να βοηθήσει στη μετατόπιση της αφήγησης, παρέχοντας μια πιο ισορροπημένη προοπτική αυτού του πολύπλοκου σταδίου της ζωής.
Πηγή: https://www.bps.org.uk/research-digest/autistic-people-face-additional-menopause-challenges
Μετάφραση: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology
Επιμέλεια: Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος
