Πριν λίγες ημέρες, κυκλοφόρησε τραγούδι στο οποίο γνωστός τράπερ αποκαλεί «καθυστερημένους» όσους φοιτούν σε ειδικά σχολεία. Αν πιστεύει ότι αυτό είναι πρόκληση ή τέχνη, είναι βαθιά νυχτωμένος. Αν νομίζει πως είναι «στιχουργικό κόλπο» για να ξεχωρίσει, το μόνο που ξεχωρίζει είναι η περιφρόνησή του προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
της Κατερίνας Θέου – Ψυχολόγος Ειδικής Αγωγής και Δημοσιογράφος
Ως ψυχολόγος ειδικής αγωγής και, κυρίως, ως μητέρα παιδιού στο φάσμα του αυτισμού, δεν μπορώ – και δεν πρέπει – να μείνω σιωπηλή.
Η χρήση προσβλητικής και ρατσιστικής γλώσσας απέναντι σε άτομα με αναπηρία ή μαθησιακές ιδιαιτερότητες δεν είναι «μια φράση παραπάνω». Είναι κανονικοποίηση της βίας. Είναι υποτίμηση ζωών. Είναι χτίσιμο ενός κόσμου όπου το διαφορετικό γίνεται στόχος, όχι αποδεκτό.
Διαβάστε | «Πάει ειδικό σχολείο καθυστερημένη»: Μισαναπηρισμός και ρητορική μίσους από τράπερ
Η ψυχολογική έρευνα έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι η γλώσσα διαμορφώνει στάσεις και συμπεριφορές. Όταν η λέξη «καθυστερημένος» χρησιμοποιείται ως βρισιά, υπονοείται ότι τα άτομα με αναπτυξιακή ή νοητική βλάβη έχουν λιγότερη αξία. Αυτό ενισχύει το στίγμα, καλλιεργεί προκατάληψη και ενθαρρύνει τη λεκτική ή και φυσική κακοποίηση. Πρόκειται για μορφή συμβολικής βίας, η οποία δεν είναι καθόλου αθώα – έχει πραγματικές συνέπειες.
Κανένα παιδί δεν είναι κατώτερο επειδή μαθαίνει διαφορετικά. Κανένας μαθητής δεν πρέπει να αισθάνεται ντροπή για την ταυτότητά του, επειδή κάποιος με μικρό λεξιλόγιο και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του αποφάσισε να γίνει viral πατώντας πάνω στην ευαλωτότητα των άλλων.
Δείτε | Μητέρα αυτιστικού ενήλικα απέναντι στο μισαναπηρισμό του τράπερ Light (Βίντεο)
Η Πολιτεία δεν μπορεί να στέκεται αμέτοχη. Ο αντιρατσιστικός νόμος δεν υπάρχει για διακοσμητικούς λόγους. Υπάρχει για να προστατεύει ανθρώπους που γίνονται στόχος λόγω της διαφορετικότητάς τους. Και πρέπει να εφαρμοστεί. Τώρα.
Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται τραγούδια που ενισχύουν τον ρατσισμό, αλλά φωνές που υπερασπίζονται την ενσυναίσθηση, την ισότητα και την παιδεία.
Χρειάζεται δημόσια πρότυπα που γνωρίζουν ότι η πραγματική δύναμη είναι να σηκώνεις τους άλλους, όχι να τους πατάς.
Δεν είναι θέμα ευθιξίας. Είναι θέμα αξιοπρέπειας.
Δεν είναι υπερβολή. Είναι προστασία των παιδιών μας.
Η ανοχή στη ρητορική μίσους είναι συνενοχή. Όσοι έχουμε φωνή – επιστημονική, πολιτική ή γονεϊκή – οφείλουμε να τη χρησιμοποιήσουμε. Και δεν θα σταματήσουμε.
Γράφει: η Κατερίνα Θέου – Ψυχολόγος Ειδικής Αγωγής και Δημοσιογράφος
Επιμέλεια: Νίκος Παγίδας – Εργοθεραπευτής
