Ας αφήσουμε τους αστεισμούς με τη βία εναντίον των παιδιών…
Εδώ και μέρες κυκλοφορεί αυτή η φωτογραφία… ως αστείο, για την τηλεκπαίδευση. Κάθε φορά που την έβλεπα, σφιγγόταν το στομάχι μου. Στην αρχή λοιπόν δεν κατάλαβα γιατί. Δεν μου φάνηκε αστείο και κάτι με ενοχλούσε.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας παιδιού στο Φάσμα του Αυτισμού
Έχω καταλάβει ότι δεν είναι αυθόρμητη φωτογραφία και ότι, για κάποιο λόγο, είναι στημένη. Αλλά είτε η παντόφλα στο χέρι του δήθεν πατέρα, είτε η πολύ ρεαλιστικά σφιγμένη στάση του παιδιού, με ενοχλούσε.
Σιχαίνομαι τη νοοτροπία του “κι εμείς που τρώγαμε ξύλο παλιά τί πάθαμε;” Προφανώς πάθαμε πολλά. Σαν κοινωνία.
Αυτοί που έτρωγαν ξύλο από παιδιά είτε στο σχολείο είτε στο σπίτι, για να “γίνουν άνθρωποι”, είναι οι άνθρωποι που διαμόρφωσαν τη συγκεκριμένη κοινωνία που ζούμε.
Μία κοινωνία οπου ο ψευτοπουριτανισμός, ο σκοταδισμός, η ημιμάθεια, ο μισαναπηρισμός, η μισαλλοδοξία, ο ατομισμός, η έλλειψη σεβασμού και τρόπων, ακόμα και στοιχειωδών κανόνων υγιεινής, είναι παντού γύρω μας.
Εάν το ξύλο μας έκανε ανθρώπους, αυτό δεν φαίνεται στην καθημερινότητά μας. Δεν φαίνεται στην παραγωγικότητά μας, δεν φαίνεται στις πολιτικές μας επιλογές, τις τελευταίες δεκαετίες. Φαίνεται ίσως στην έλλειψη μαχητικότητας και στην αδυναμία αντίδρασης στα όσα καταστρεπτικά έχουν γίνει για την οικονομία, για τις ελευθερίες.
Ας αφήσουμε λοιπόν τους αστεισμούς με τη βία εναντίον των παιδιών. Αρκετά κακό έχουμε κάνει στα παιδιά μας, με το μέλλον που τους παραδίδουμε. Με τις σαθρές αντιλήψεις μας, με τα στερεότυπά μας.
Κι όλα αυτά από ένα αστείο;
Ναι, γιατί αυτό είναι μιθριδατισμός… ο σεξισμός, ο μισαναπηρισμός, ο ρατσισμός, η ανοχή στη βία, περνάνε λίγο-λίγο σε μικρές δόσεις στον οργανισμό μας. Τις μεταφέρουμε από γενιά σε γενιά…μέχρι να γίνουν τόσο τοξικές που να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό!
Γράφει: ο Βαγγέλης Καράτζας – Πατέρας παιδιού στο Φάσμα του Αυτισμού