Σε σένα, σ’ εκείνο το πεντάχρονο κορίτσι, σου γράφω μετά από 20 χρόνια…
της Έφης Μακροπούλου – Εκπαιδευτικός, μητέρα κόρης στο φάσμα του αυτισμού
Καλοκαίρι 2006, ελεύθερη κατασκήνωση δίπλα στη θάλασσα κάπου στην Πελοπόννησο. Τα παιδιά της παρέας, συνομήλικα πάνω-κάτω, είχαν εφεύρει ένα διασκεδαστικό παιχνίδι. Η έλλειψη ηλεκτρισμού, φορητών συσκευών όπως και οποιουδήποτε gadget από τη μία και ο άπλετος ελεύθερος χρόνος από την άλλη, βρήκαν δημιουργική διέξοδο στο παιχνίδι της «σημαδούρας». Δύο μεγάλα κούτσουρα που επέπλεαν στο νερό κοντά στην ακτή, δεμένα πρόχειρα με ένα σκοινί σε σχήμα σταυρού, αποτελούσαν ένα ανεξάντλητο πεδίο εξερεύνησης.
Όλα τα παιδιά κολυμπούσαν μέχρι τη σημαδούρα και συναγωνίζονταν ποιο θα ανέβει πρώτο, ποιο θα καταφέρει να σταθεί για περισσότερη ώρα όρθιο πάνω της, πόσα παιδιά θα χωρέσουν στο αυτοσχέδιο κανό τους. Εκτός από σένα που δυσκολευόσουν να ανέβεις, που δυσκολευόσουν να ισορροπήσεις.
Έφτανες κοντά, δοκίμαζες και ξαναδοκίμαζες, έπεφτες στο νερό και ξαναδοκίμαζες. «Εύκολο είναι» αναφωνούσε ο αδελφός σου και προσπαθούσε να σου δείξει πώς να πιαστείς για να τα καταφέρεις.
Η πρώτη μέρα πέρασε έτσι, το ίδιο και η δεύτερη. Το τρίτο πρωινό προσπάθησα να απομυθοποιήσω το παιχνίδι της σημαδούρας. «Έλα να κολυμπήσουμε παρέα, άλλωστε δεν έγινε και τίποτα. Θα βρούμε κάτι διασκεδαστικό να κάνουμε, πάμε μέχρι τη σπηλιά» πρότεινα με ανάλαφρο ύφος, όμως εσύ δεν πείστηκες. Κατευθύνθηκες προς τη σημαδούρα και μέχρι να πιάσει το δειλινό συνέχισες να προσπαθείς.
Την τέταρτη μέρα τα κατάφερες! Ανέβηκες πάνω στα δύο κούτσουρα και όρθωσες καμαρωτά το μικρό σου κορμί. Βουτούσες κι ανέβαινες πάλι πάνω ώσπου να βραδιάσει. Και κάπως έτσι κύλησαν οι υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας.
Οι σημαδούρες ήταν πολλές αυτά τα είκοσι χρόνια και πάντα κολυμπούσες και προσπαθούσες επίμονα να ανέβεις. Τις περισσότερες φορές έπεφτες αλλά δεν το ‘βαζες κάτω, προσπαθούσες ξανά και ξανά. Κι ανάμεσα στα πεσίματα η δική μου φωνή, η φωνή της λογικής, να προσπαθεί να απομυθοποιήσει τους στόχους και να προτείνει εναλλακτικές διαδρομές.
Οι σημαδούρες άλλαζαν μορφή και βαρύτητα. Ενηλικίωση, αποδοχή του αυτιστικού εαυτού, αυτονομία, ακτιβιστική δράση για αυτά που θεωρείς δίκαια και τα υπερασπίζεσαι αδιαπραγμάτευτα. Και τώρα σπουδές στο εξωτερικό, σε έγκριτο πανεπιστήμιο που προάγει τη συμπερίληψη και δίνει φωνή σε ανθρώπους σαν εσένα. Σε ανθρώπους που -ευτυχώς για όλους εμάς, τους νευροτυπικούς- δεν υπακούν στη φωνή της λογικής.
Σε σένα λοιπόν, στο εικοσιπεντάχρονο κορίτσι, αναφωνώ στα γαλλικά “Chapeau!” και σου βγάζω το καπέλο.
Συνέχισε να κολυμπάς σε βαθιά νερά.
Γράφει: η Έφη Μακροπούλου – Εκπαιδευτικός, μητέρα κόρης στο φάσμα του αυτισμού
Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology