«Δεν είναι με αμαξίδιο.» το είπαν σχεδόν σαν επιχείρημα. Σαν η αναπηρία να πρέπει να αποδεικνύεται. Σαν να υπάρχει ένας κατάλογος αποδεκτών σωμάτων. Από εδώ και πάνω, δικαιούσαι. Από εδώ και κάτω, περπάτα.
Μου κάνει εντύπωση πως ακόμη πιστεύουμε ότι η αναπηρία έχει μία μορφή. Τέσσερις ρόδες. Ένα λευκό μπαστούνι. Έναν σκύλο οδηγό. Ένα ζευγάρι πατερίτσες.
Αν δεν τα δούμε, αμφιβάλλουμε. Αν τα δούμε, λυπόμαστε. Σπάνια, όμως, ακούμε.
Η θέση στάθμευσης δεν φτιάχτηκε για το αμαξίδιο.
Φτιάχτηκε για τον άνθρωπο.
Το αμαξίδιο δεν έχει δικαιώματα. Το σώμα έχει.
Και κάθε σώμα κουβαλά μια διαφορετική ιστορία. Κάποιος μπορεί να περπατήσει δέκα μέτρα. Στα έντεκα να καταρρεύσει.
Κάποια μπορεί να μη χρησιμοποιεί αμαξίδιο σήμερα. Αύριο να μην μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι.
Κάποιος μπορεί να έχει μια καρδιά που κουράζεται πριν από τα πόδια. Άλλος να αναπνέει με μηχάνημα, αλλά να στέκεται όρθιος. Άλλος να υποφέρει από πόνο που δεν φαίνεται σε καμία φωτογραφία.
Η αναπηρία δεν είναι κοστούμι. Δεν φοριέται για να πείσει τους περαστικούς.
Κι όμως, εξακολουθούμε να ζητάμε αποδείξεις.
«Δεν φαίνεσαι ανάπηρος.»
«Μα περπατάς.»
«Μια χαρά σε βλέπω.»
Πόσο παράξενο. Οι ίδιοι άνθρωποι που λένε ότι δεν πρέπει να κρίνουμε από την εμφάνιση, κρίνουν καθημερινά την αναπηρία από την εμφάνιση.
Δεν ζητούν χαρτιά. Ζητούν θέαμα. Θέλουν η δυσκολία να είναι ορατή. Να χωράει σε μια εικόνα. Να μη χρειάζεται να σκεφτούν.
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι η έλλειψη θέσεων στάθμευσης. Είναι η ανάγκη της κοινωνίας να πιστοποιήσει το σώμα πριν σεβαστεί τον άνθρωπο.
Γιατί η προσβασιμότητα δεν αρχίζει από τη διαγράμμιση στην άσφαλτο. Αρχίζει από τη στιγμή που θα σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε αν κάποιος «φαίνεται αρκετά ανάπηρος».
Κανένα σώμα δεν οφείλει να αποδείξει τον πόνο του για να αποκτήσει χώρο.
Ούτε στον δρόμο.
Ούτε στη ζωή.
Περιγραφή εικόνας για άτομα με οπτική βλάβη
Ψηφιακή εικαστική σύνθεση σε έντονες αποχρώσεις του μωβ, του φούξια και του βαθύ μπλε.
Στο κέντρο της εικόνας, μια νεαρή γυναίκα στέκεται όρθια πάνω στο διεθνές σύμβολο προσβάσιμης στάθμευσης, κοιτάζοντας προς μια φωτεινή κάθετη δέσμη φωτός που ανοίγεται
μπροστά της. Γύρω της διακρίνονται σκοτεινές σιλουέτες ανθρώπων, χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, σαν να την παρατηρούν από απόσταση. Μικρά πουλιά πετούν προς το φως,
ενισχύοντας την αίσθηση ελευθερίας και ελπίδας.
Στο επάνω μέρος της εικόνας αναγράφεται το μήνυμα: «Η θέση στάθμευσης δεν φτιάχτηκε για το αμαξίδιο.» Στο κάτω μέρος συνεχίζεται: «Φτιάχτηκε για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου
στην αξιοπρέπεια, ακόμη κι αν η αναπηρία του δεν φαίνεται.»
Στην κάτω δεξιά γωνία εμφανίζεται το λογότυπο REFRAME by Nevronas.gr + EVArtist.
Η εικόνα χρησιμοποιεί το σύμβολο της θέσης στάθμευσης ΑμεΑ όχι ως αναφορά στο αμαξίδιο, αλλά ως σύμβολο ίσων δικαιωμάτων και αναγνώρισης των αόρατων αναπηριών,
υπογραμμίζοντας ότι η προσβασιμότητα αφορά τον άνθρωπο και την αξιοπρέπειά του, ανεξάρτητα από το αν η αναπηρία είναι εμφανής.