Η ουσιαστική συμπερίληψη των ατόμων με αναπηρία αποτελεί φλέγον ζήτημα το οποίο προϋποθέτει κυρίως την εξασφάλιση της προσβασιμότητας σε δημόσια αγαθά και υπηρεσίες της χώρας. Παρά την ισχύουσα νομοθεσία για τον σχεδιασμό της προσβασιμότητας, που την καθιστά πλέον νομική υποχρέωση κι όχι προαιρετική, αυτός υλοποιείται αργά και επιλεκτικά. Μολονότι παρουσιάζονται δείγματα προόδου, τα άτομα με αναπηρία συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν καθημερινά προκλήσεις και δυσκολίες που πασχίζουν οι ίδιοι ή οι οικογένειές τους να διαχειριστούν προκειμένου να αποφύγουν τον αποκλεισμό και την απομόνωση.
της Καλύβα Χρυσούλα Φιλόλογος, ειδική παιδαγωγός, σύμβουλος ψυχικής υγείας, Μέλος του Συλλόγου «Εθελοντούμε»
Η αναγνώριση της ανάγκης τους για προσβασιμότητα και ενεργή παρουσία στο κοινωνικό «γίγνεσθαι» αποτελεί αίτημα των ατόμων με αναπηρία, το οποίο επισκιάζεται από στερεότυπα και προκαταλήψεις αλλά και από την αδιαφορία, την κωλυσιεργία και την αναλγησία της Πολιτείας. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι ο όρος «αναπηρία» αναφέρεται στην αλληλεπίδραση της σωματικής, ψυχικής, νοητικής ή αισθητηριακής βλάβης του ατόμου με τις επικρατούσες συνθήκες του εξωτερικού περιβάλλοντός του που παρεμποδίζουν την προσβασιμότητα του. Επομένως, στη συνθήκη της άρσης των κοινωνικών εμποδίων και δυσκολιών, το εκάστοτε άτομο με αναπηρία εντάσσεται και ενσωματώνεται πλήρως στο κοινωνικό σύνολο ως ισότιμο και ενεργό μέλος του. Μάλιστα, η δυναμική παρουσία και συμμετοχή του στην κοινωνία θα επιφέρει την επαφή, την γνώση , την ευαισθητοποίηση και την εξοικείωση όλων των πολιτών με την «αναπηρία» με αποτέλεσμα την οριστική παύση της διαιώνισης προκαταλήψεων και αισθήματοςφόβου που σχετίζονται με αυτήν.
Η αξιοπρεπής και αυτόνομη διαβίωση, η εκπαίδευση και η εργασία αποτελούν αναφαίρετα δικαιώματα όλων των ανθρώπων ανεξαιρέτως. Δεν αποτελούν δικαιώματα κάποιων «εκλεκτών». Στερεότυπα και σκόπιμες πατερναλιστικές θεωρίες που ενισχύουν τον αποκλεισμό ανθρώπων από ανθρώπινες «δημοκρατικές» κοινωνίες υπό το πρίσμα της μυωπίας του δογματισμού, οδηγούν μόνο σε οπισθοδρόμηση και σκοταδισμό. Άρα, στον αντίποδα αυτών θα πρέπει να αναπτυχθεί ο γόνιμος προβληματισμός και η ενεργοποίηση όλων, Κυβέρνησης, Τοπικής Αυτοδιοίκησης , φορέων και πολιτών, για τον καθολικό σχεδιασμό και την άμεση υλοποίηση της προσβασιμότητας σε δημόσιους χώρους, την επικοινωνία, τη διασκέδαση, τις μετακινήσεις, τον τουρισμό και τη δια βίου εκπαίδευση.
Καταλήγοντας, στον βωμό της ποσότητας, του υλισμού και της ιδιοτέλειας έχουν θυσιαστεί αρχές και ιδεώδη ακριβώς επειδή αφορούσαν την ποιότητα μιας κοινωνίας. Αποτελεί αδήριτη ανάγκη πλέον να αναδυθούν αυτά προκειμένου η κοινωνία μας να καταστεί ανθρώπινη επιδιώκοντας την ευημερία και την ανάπτυξη όλων συνολικά των ανθρώπων, καταργώντας «το περιθώριο» θεωρητικά και πρακτικά και διευρύνοντας τελικά μόνο όρια που να μας χωρούν όλους.
Γράφει η: Καλύβα Χρυσούλα Φιλόλογος, ειδική παιδαγωγός, σύμβουλος ψυχικής υγείας, Μέλος του Συλλόγου «Εθελοντούμε»