Από την ώρα που αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, σκέφτομαι έναν συμμαθητή μου στο δημοτικό με σύνδρομο Down. Οι μητέρες μας ήταν φίλες και όταν φύγαμε στην επαρχία έχασα τα ίχνη του, αλλά ποτέ δεν τον ξέχασα.

 

του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας παιδιού στο Φάσμα του Αυτισμού

 

Τέσσερις μέρες μετά την παγκόσμια ημέρα για το σύνδρομο Down δεν θα ήθελα ακόμα μία ταινία με ένα χαριτωμένο παιδάκι που θα μας «εμπνεύσει» θα συγκινήσει, θα μας διδάξει και θα μας αφήσει με ένα ευχάριστο και ελπιδοφόρο τέλος.

Ήθελα μία ταινία για το μετά… μετά το «happy end»…

Το “Girlfriend” του 2010 έχει ως κεντρικό πρόσωπο τον Έβαν έναν νεαρό ενήλικα με σύνδρομο Down που η ζωή του θα αλλάξει μέσα από την απώλεια και την επιθυμία.

Απώλεια…

O Έβαν ζει με τη μητέρα του, που τον φροντίζει, εργάζονται μαζί σε ένα τοπικό εστιατόριο και κάθε βράδυ τον κοιμίζει τραγουδώντας του.
Όλα θα αλλάξουν όταν μία μέρα η μητέρα του δεν θα ξυπνήσει
Και ο τρόπος που επιλέγει η ταινία να μας δείξει ότι δεν μπορεί να το διαχειριστεί, ότι στην ουσία δεν μπορεί να το πιστέψει είναι πολύ πιο ρεαλιστικός από τις έντονα δραματικές σκηνές.
Η αμηχανία, και το μούδιασμα στη σκηνή του πάρτι, ο θυμός στο εστιατόριο, το τί αποφεύγει να το αντιμετωπίσει μόνος του αλλά διστάζει να ζητήσει βοήθεια, είναι ο δικός του τρόπος που βιώνει την απώλεια του.

Η Μαρία με Σύνδρομο Down γράφει το ποίημα «Τα φωτεινά σου λυχνάρια»!

Η Μαρία με Σύνδρομο Down γράφει το ποίημα «Τα φωτεινά σου λυχνάρια»!

Κλισέ πραγματικότητα…

Όμως ο Έβαν είναι ένας ενήλικας άντρας και θέλει κάποτε να συνάψει μία ερωτική σχέση.
Έχει στο μυαλό του την Candy, μία όμορφη νεαρή μητέρα ενός αγοριού που μένει κοντά του.
Εξαιρετικά άβολη είναι η σκηνή που χρησιμοποιεί  μία σκάλα, ανεβαίνει στο παράθυρο της δασκάλας για να τη χαιρετήσει την ώρα που εκείνη κάνει μπάνιο
Αυτό που ζει η Candy ακούγεται κλισέ αλλά υπάρχει όχι μόνο σε ασφυκτικά μικρές αμερικανικές πόλεις αλλά παντού.
Φτώχεια, αρρωστημένες σχέσεις, κακοποίηση, σεξ ως μέσο επιβίωσης και συναισθηματική χειραγώγηση είναι η πραγματικότητα της.
Μία πραγματικότητα όπου ζουν εγκλωβισμένες πολλές γυναίκες σε όλο τον κόσμο.
Η μόνη εικόνα λοιπόν που έχει ο Έβαν για την αγάπη και την οικειότητα είναι αυτή που βλέπει στη ζωή της Candy και αυτή που βλέπει στην τηλεόραση.

Αυτό που ενώνει…

Η πραγματική αξία της ταινίας βρίσκεται σε αυτά που ενώνουν τους δύο αυτούς πολύ διαφορετικούς ανθρώπους: είναι η ανάγκη τους για επαφή,για σύνδεση, τρυφερότητα και σεβασμό.
Η ταινία με τον τρόπο της μας δείχνει ότι δεν τα έχει στερηθεί μόνο ο Έβαν όλα αυτά αλλά και η Candy.

Σε πολλούς ανθρώπους η συναισθηματική εγγύτητα όταν μάλιστα εκφράζεται από εκδηλώσεις τρυφερότητας, φαίνεται κάτι τόσο ξένο πού φτάνουν στο σημείο να την αποφεύγουν.
Αυτό γίνεται γιατί δεν την έχουν βιώσει, θεωρούν ίσως ότι δεν τους αξίζει ή ακόμα έχουν συνηθίσει να ζουν χωρίς αυτήν.
Σε αυτές περιπτώσεις συνήθως αρκούνται στην έκφραση της σεξουαλικότητας στην πιο ενστικτώδη της έκφραση, απογυμνωμένη από τρυφερότητα.

Όταν όμως τον ρωτάει «Γιατί Σου αρέσω;» και της απαντάει «Γιατί είσαι πάντα καλή μαζί μου και γιατί είσαι ωραία» αυτό την αγγίζει.

Υπάρχουν φορές που χρειαζόμαστε: μία αγκαλιά, ένα καλό λόγο, έναν άνθρωπο που θέλει να μας βλέπει να είμαστε καλύτερα.

Η ταινία δεν είναι εντυπωσιακή, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή, έχει ψυχή όμως, έχει λίγο αγωνία στο τέλος και είναι πολύ καλή η ερμηνεία του ηθοποιού που υποδύεται τον Έβαν ο οποίος ονομάζεται… Evan Sneider.

Ο Sneider δείχνει ότι όπως όλοι μας έτσι και ο Εβάν έχει τις σκοτεινή του πλευρά αλλά  έρχεται αντιμέτωπος με την ενηλικίωση, την έννοια του χρήματος, το πένθος, τη συνειδητοποίηση της μοναξιά του και βέβαια την πολυπλοκότητα των σχέσεων που δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου…
Παρόλα αυτά δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος με ενσυναίσθηση και με μια εγγενή αθωότητα.

Τα ίδια χαρακτηριστικά που θυμάμαι στον παλιό μου συμμαθητή και μάλιστα σε μία δύσκολη εποχή που την έζησε με κλάματα και πολλούς καβγάδες για να καταφέρει να επιβιώσει από τη σκληρότητα των παιδιών.

Θα ήθελα να πιστεύω ότι τώρα ζει μία καλύτερη ζωή όπως το αξίζει και ότι ίσως κάποτε τον ξανασυναντήσω.

Δείτε λεπτομέρειες εδώ…

Βρείτε τις προτεινόμενες ταινίες του nevronas.gr εδώ…

Γράφει: o Βαγγέλης Καρατζάς – Πατέρας παιδιού στο Φάσμα του Αυτισμού

Επιμέλεια: Νίκος Παγίδας – Εργοθεραπευτής

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *