Με σοβαρά προβλήματα ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά για τα Ειδικά Σχολεία, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Βήματος. Παρά τις πιέσεις χρόνων από γονείς και εκπαιδευτικούς, τα σχολεία που υποδέχονται αυτιστικά παιδιά και μαθητέςμε άλλες αναπηρίες παραμένουν υπεράριθμα και με ελλείψεις σε υποδομές, προσωπικό και μέσα μεταφοράς. Οι οικογένειες μιλούν για μια καθημερινότητα γεμάτη αγωνία, εξαναγκασμένες να αναζητούν λύσεις μόνες τους για το αυτονόητο: το δικαίωμα των παιδιών τους στην εκπαίδευση.
«Σε μια περίοδο που η ανάγκη για ουσιαστική στήριξη των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες είναι πιο επιτακτική από ποτέ, η σχολική χρονιά ξεκινά με ελλείψεις και προβλήματα», δηλώνει η εκπαιδευτικός Γιώτα Πολλάτου. «Το κράτος είναι μια μηχανή παραγωγής βαριά αναπήρων. Οι αρμόδιοι δεν ενδιαφέρονται να κατανοήσουν ότι αν δεν γίνουν εγκαίρως οι κατάλληλες θεραπείες και παρεμβάσεις, ο άνθρωπος καταδικάζεται να ζει με βαριά αναπηρία εφόρου ζωής».
«Πέρυσι στο σχολείο του γιου μου είχαμε οκτώ, αν θυμάμαι καλά, λιγότερους βοηθούς σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο. Οι άνθρωποι δεν προλάβαιναν πάντα να φροντίσουν όλα τα παιδιά, τα οποία δεν είναι αυτοεξυπηρετούμενα και φορούν πάνα. Μέχρι στιγμής δεν έχουν έρθει όλοι οι βοηθοί και πολύ φοβάμαι ότι και φέτος θα αντιμετωπίσουμε τις ίδιες καταστάσεις με την περσινή σχολική χρονιά», επισημαίνει ο Στράτος Κάντζος, μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Ειδικού Σχολείου Πολλαπλών Αναπήρων και Προβλημάτων Όρασης που λειτουργεί στο Αιγάλεω.
Η Δήμητρα Κατσιμάνη, μητέρα αυτιστικού παιδιού, περιγράφει τη δική της αγωνία: «Από τον επόμενο χρόνο θα πρέπει να “ταξιδεύει” μιάμιση ώρα κάθε πρωί για να πάει στο Ειδικό Γυμνάσιο (ΕΕΕΕΚ) Νέου Ηρακλείου, αφού το 6ο του Αιγάλεω “έκλεισε εφέτος τις πόρτες του και δεν μπορεί να δεχθεί άλλα παιδιά”, και εντός της Αθήνας δεν λειτουργεί ανάλογη δομή. Μετά από μιάμιση ώρα διαδρομής, από τις 7.30 το πρωί στους δρόμους, τα παιδιά φτάνουν στο σχολείο εξοντωμένα, σε μια κατάσταση πλήρους αποδιοργάνωσης. Θέλουν μία με δύο ώρες για να μπορέσουν να ηρεμήσουν και να ασχοληθούν με τις δραστηριότητες που θα τα βοηθήσουν να κάνουν ένα βήμα προόδου. Και πάνω που ηρεμούν και ασχολούνται με κάτι ουσιαστικό, πρέπει να πάρουν το δρόμο της επιστροφής».
Η ίδια δεν κρύβει την απογοήτευσή της: «Μάς έχουν αναγκάσει κάποιους γονείς, με λίγο παραπάνω κουράγιο, να είμαστε στο κυνηγητό για το αυτονόητο. Γιατί το να αποφασίζεις σε μια δύσκολη καθημερινότητα να διεκδικείς κινηματικά το αυτονόητο, δηλαδή μια αξιοπρεπή εκπαίδευση, μια καλύτερη ποιότητα καθημερινότητας για το παιδί σου, κάποιος σε έχει αναγκάσει. Ο χρόνος σου είναι πολύτιμος. Δεν είναι χρόνος που πρέπει να κατασπαταλείται συνεχώς σε δήμους και υπουργικά γραφεία, σε όλους αυτούς που ορίζουν την τύχη του παιδιού σου».
«Η χρηματοδότηση των ειδικών σχολείων δεν είναι επαρκής. Τα παιδιά που φοιτούν σε αυτά τα σχολεία χρειάζονται ειδικά όργανα, ανάλογα με το πρόβλημά τους, ειδικούς υπολογιστές κλπ., τα οποία δεν υπάρχουν στο βαθμό που χρειάζονται λόγω ελλιπούς χρηματοδότησης», σημειώνει ο Δημήτρης Τριπολίτης, εκπαιδευτικός και πατέρας 14χρονου μαθητή στο Ειδικό Γυμνάσιο – Λύκειο Ηλιούπολης.
Ο Χάρης Χουρδάκης, μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα Αναπήρων και του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Τυφλών, προσθέτει: «Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει καμία κίνηση για να λυθούν αυτά τα προβλήματα από την Πολιτεία. Αντιθέτως έχουν πολλαπλασιαστεί. Η κοινή δράση γονιών και εκπαιδευτικών είναι η μόνη λύση».
