Σε κρίσιμο επίπεδο φαίνεται πως έχει φτάσει το πρόβλημα της έλλειψης βοηθών νοσηλείας για τα άτομα με αναπηρία που διαμένουν στα σπίτια τους, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο της Ρόδου. Το νησί, αν και τουριστικός προορισμός με υψηλό εισόδημα εποχικά, αντιμετωπίζει χρόνιες ελλείψεις σε βασικές κοινωνικές παροχές για τις πιο ευάλωτες ομάδες.
Η «Ροδιακή» δέχθηκε χθες μία συγκλονιστική μαρτυρία γυναίκας με κινητικά προβλήματα, η οποία ζει μόνη της σε χωριό της ανατολικής πλευράς της Ρόδου. Η κυρία Έφη, επισήμανε με ιδιαίτερη συγκίνηση αλλά και απόγνωση στη φωνή της, αλλά με ρεαλισμό και σαφήνεια την κατάσταση που βιώνει, τόσο η ίδια όσο και δεκάδες άλλοι συμπολίτες μας, που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με αυτή και δεν μπορούν να βοηθηθούν.
«Δεν έχω παιδιά, δεν έχω εγγόνια, δεν έχω ανίψια, δεν έχω αδέλφια, ούτε γονείς. Δεν έχω κανέναν να με βοηθήσει», δηλώνει η ηλικιωμένη γυναίκα.
«Ζω μόνη μου σε αυτό το σπίτι, και υπάρχουν μέρες που μένω μέχρι και 30 ώρες αβοήθητη στο κρεβάτι. Δεν μπορώ ούτε στην τουαλέτα να πάω. Αν δεν περάσει κάποιος από το χωριό ή αν δεν τύχει να με θυμηθεί κανείς, δεν έχω καμία βοήθεια – σημειώνει η ίδια. Έχω έναν άνθρωπο που με νοιάζεται, αλλά έχει πρόβλημα στη μέση του και δεν μπορεί να με μετακινήσει, γιατί μπορεί να καταντήσει σαν κι εμένα.
Προσφέρω 1.000 ευρώ το μήνα, τόσα μπορώ και δυστυχώς δεν υπάρχει άνθρωπος διαθέσιμος για να με βοηθήσει. Απευθύνθηκα παντού – καταλήγει η ίδια- από το βοήθεια στο σπίτι, που μου είπαν ότι δεν έχουν όχημα διαθέσιμο, στον ΟΑΕΔ, μέχρι και στη Μητρόπολη που οι άνθρωποι είπαν ότι θα εξετάσουν το θέμα μου. Δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω.»
Η κατάστασή της δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Αντιθέτως, αποτελεί ενδεικτικό παράδειγμα της τραγικής έλλειψης δομών και προσωπικού κατ’ οίκον φροντίδας. Παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες για ενίσχυση των κοινωνικών υπηρεσιών, φαίνεται πως τα απομακρυσμένα χωριά – και ιδίως εκείνα της ανατολικής Ρόδου – έχουν αφεθεί στην τύχη τους.
Σύμφωνα με τα δεδομένα βοηθών νοσηλείας στον δημόσιο τομέα, οι οποίοι δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες εκατοντάδων ατόμων που ζουν με αναπηρίες ή σοβαρά κινητικά προβλήματα.
Οι περισσότεροι βοηθοί εργάζονται σε νοσοκομεία ή μονάδες φροντίδας, ενώ οι κατ’ οίκον επισκέψεις είναι σπάνιες και σχεδόν αποκλειστικά ιδιωτικής φύσης, με υψηλό κόστος. Εκτός από αυτό, δεν υπάρχουν και διαθέσιμα άτομα για να μπορέσουν να βοηθήσουν τους ανθρώπους αυτούς.
Για τους ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρίες που δεν έχουν οικογένεια, η πρόσβαση σε ιδιωτική φροντίδα είναι οικονομικά αδύνατη. Στο μεταξύ, προγράμματα όπως το «Βοήθεια στο Σπίτι» υπολειτουργούν λόγω υποχρηματοδότησης και έλλειψης προσωπικού.
Η φωνή της απομόνωσης
Η μαρτυρία της ηλικιωμένης γυναίκας αναδεικνύει την ανθρώπινη διάσταση της κρίσης:
«Δεν ζητώ πολυτέλειες. Να μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι, να πλυθώ, να πάω στην τουαλέτα. Δεν έχω απαιτήσεις. Απλώς να μην αισθάνομαι ότι έχω πεθάνει ενώ είμαι ακόμα ζωντανή.»
Η πολιτεία καλείται να δώσει άμεσες και πρακτικές λύσεις. Οι τοπικές Αρχές, οι υπηρεσίες υγείας και το κράτος οφείλουν να συνεργαστούν ώστε να υπάρξει ένα βιώσιμο δίκτυο στήριξης για όσους δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν και δεν έχουν οικογενειακό περιβάλλον. Η ιστορία αυτής της γυναίκας είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Πόσες ακόμα φωνές μένουν σιωπηλές πίσω από κλειστές πόρτες;
Περισσότερα νέα Συλλόγων – Φορέων – ΜΚΟ
Πηγή: rodiaki.gr