Έχω πάρα πολλά στο μυαλό μου αυτό τον καιρό. Πιο πολλά από ό,τι θα ήθελα και ίσως πιο πολλά από ό,τι μπορώ να διαχειριστώ. Ήρθε κάποιος όμως και με κάλεσε στο σπίτι του γιατί ήθελε να μου μιλήσει για τον εαυτό του και για τη ζωή του. Ο τρόπος που το έκανε, ήταν ξεχωριστός: Δημιούργησε μία ταινία.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Η ταινία αυτή έχει τίτλο «Γελάδες A sit down dramedy» του 2025 με δημιουργό και πρωταγωνιστή τον Μανόλη Βλαχογιάννη.
Ένας ραδιοφωνικός παραγωγός προσκαλεί 17 άτομα στο σπίτι του. Κάποιοι τον γνωρίζουν, κάποιοι όχι και αυτό που ξεκινάει σαν μια νοσταλγική ραδιοφωνική εκπομπή μετατρέπεται σε έναν αυτοβιογραφικό, ίσως και εξομολογητικό μονόλογο, γεμάτο χιούμορ αλλά και δύσκολες αλήθειες.
Παλιός ραδιοπειρατής, άτομο με αναπηρία, γιος, πατέρας, σύζυγος, ασθενής καριέρας (όπως αυτοχαρακτηρίζεται), συγγραφέας και άλλες τόσες ιδιότητες θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς, αλλά δεν είναι αρκετές για να τον περιγράψουν.
Γελάδες και γέλιο…
Στην ταινία δεν είναι μόνος του ο Μανόλης, έχει συντροφιά και δύο animated γελάδες. Στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω τι ταινία θα δω και για μένα συνήθως αυτό είναι καλό. Και ήταν, γιατί γέλασα πολύ χωρίς να το περιμένω. Βλέπω πάντα τις ταινίες με ακουστικά γιατί δεν θέλω να ενοχλώ το παιδί όταν κοιμάται το βράδυ και υπήρξαν δύο-τρεις φορές που μου ξέφυγε δυνατά το γέλιο και φοβήθηκα…
Το χιούμορ του Μανόλη, άλλοτε καυστικό, άλλοτε σαν αντίδοτο στον συναισθηματικό αντίκτυπο αυτών που διηγείται, δικαιολογεί απόλυτα τον τίτλο του δραμεντί στην ταινία και δεν παύει ποτέ να είναι έξυπνο αλλά και απαραίτητο, τόσο για τον αφηγητή όσο και για το κοινό του.
Πόνος…
Ο Μανόλης γεννήθηκε με δισχιδή ράχη. Τίποτα δεν ήταν γραμμικό όσον αφορά την εξέλιξη της αναπηρίας του. Τίποτα δεν ήταν γραμμικό στη ζωή του, από ό,τι κατάλαβα και από ό,τι θα δείτε κι εσείς. Νοσοκομεία, χειρουργεία, Ελλάδα, εξωτερικό, υποσχέσεις, ψέματα, σκληρότητα αλλά και τρυφερότητα από αυτούς που ανέλαβαν να τον φροντίσουν, να τον βοηθήσουν. Στην ταινία δεν βλέπουμε μία αυθόρμητη εξομολόγηση σε κάποιο podcast. Υπάρχει πίσω ένα βιβλίο, υπάρχει ερμηνεία κειμένου από τον Μανόλη, αλλά ο θεατής δεν το εισπράττει έτσι.
Έχει επιλέξει τον δικό του αφηγηματικό τρόπο, τη δική του ιδιαίτερη ροή και σε ταξιδεύει σε στιγμιότυπα της ζωής του.
Έχω την εντύπωση όμως, ότι όσο καλά δουλεμένο και προετοιμασμένο κι αν είναι αυτό, ποτέ δεν είναι εύκολο να σκάψεις μέσα σου για αναμνήσεις που σου θυμίζουν κυριολεκτικά τον πόνο, πραγματικό και απτό.
Αμεσότητα…
Εγώ είδα έναν άνθρωπο που θέλει να μιλήσει.
Κάποιον που έχουμε ανάγκη να ακούσουμε.
