Ζούμε σε μια Κοινωνία που συχνά η καθημερινότητα γίνεται βάρος και η ανθρωπιά χάνεται μέσα στην αδιαφορία.
Απευθύνω αυτή την επιστολή, όχι μόνο σαν πολίτης αυτού του τόπου αλλά πρωτίστως σαν μητέρα ενός ενήλικα ατόμου με Αυτισμό, αλλά και ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Αυτισμού Σερρών Η ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ.
Σας γράφω με αγωνία, με φόβο αλλά και με μια βαθιά απογοήτευση γιατί τίποτε δεν γίνεται για την αξιοπρεπή διαβίωση των ατόμων αυτών ούτε σε επίπεδο Δήμου ούτε Περιφερειακής Ενότητας Σερρών. Καθημερινά οι Οικογένειες των αυτιστικών ατόμων δίνουμε έναν αθόρυβο αγώνα. Αγώνα για αξιοπρέπεια, φροντίδα, αποδοχή, κοινωνική ένταξη και ίσες
ευκαιρίες. Όσο εμείς είμαστε στη ζωή είμαστε η φωνή τους, είμαστε αυτοί που τα υπερασπίζονται, όμως κανείς δεν μπορεί να αποφύγει το ερώτημα:
Τι θα γίνουν αυτά τα παιδιά όταν εμείς δεν θα είμαστε εδώ;
της Σουλτάνας Λαμπροπούλου, «Η ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ» Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων & Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Ν. Σερρών
Η αγωνία αυτή δεν είναι προσωπική υπερβολή είναι μια σκληρή πραγματικότητα για εκατοντάδες οικογένειες στο Δήμο μας, στην ΠΕ Σερρών, σε όλη την Ελλάδα.
Δεν υπάρχουν επαρκείς Δομές υποστηριζόμενης διαβίωσης, ούτε οργανωμένα ασφαλή και ανθρώπινα πλαίσια υποστήριξης.
Δεν υπάρχει ένας σαφής κεντρικός σχεδιασμός που να εγγυάται ότι τα παιδιά μας θα συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια όταν οι γονείς θα φύγουν από τη ζωή.
Η Πολιτεία δεν μπορεί να περιορίζεται σε αποσπασματικές παροχές ή ευκαιριακές εξαγγελίες. Χρειάζεται ολοκληρωμένος κεντρικός σχεδιασμός, θεσμική δέσμευση και ουσιαστική συνεργασία με τις Οικογένειες.
Χρειάζονται:
1. Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης σε επίπεδο Δήμου -Περιφερειακής
Ενότητας
2. Μακροπρόθεσμος προγραμματισμός με σαφή χρηματοδότηση.
3. Διασφάλιση προσωπικού κατάλληλα εκπαιδευμένο.
5. Θεσμικό πλαίσιο που να εγγυάται τη συνέχεια της φροντίδας μετά το θάνατο των γονέων.
Δεν Ζητάμε προνόμια… αλλά ασφάλεια για τα παιδιά μας.
Ζητάμε να μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας ένα βράδυ χωρίς τον τρόμο, ότι αν φύγουμε από τη ζωή αφήνουμε πίσω ένα παιδί απροστάτευτο.
Να αναγνωριστεί έμπρακτα ότι όλα τα άτομα με αυτισμό είναι Πολίτες με δικαιώματα όχι αόρατες υπάρξεις.
Η Ευθύνη δεν είναι μόνο Οικογενειακή είναι κοινωνική, θεσμική και βαθιά ανθρώπινη. Σε τοπικό επίπεδο υλοποιούνται έργα που αφορούν και εξυπηρετούν την πλειοψηφία των πολιτών βελτιώνοντας την καθημερινότητά τους και την ποιότητα ζωής τους. Ωστόσο την ίδια στιγμή τα άτομα με αναπηρία εξακολουθούν να βρίσκονται στο περιθώριο σχεδιασμού και των
προτεραιοτήτων.
Η Πολιτεία οφείλει να επιδεικνύει έμπρακτη ευαισθησία και να διαμορφώνει πολιτικές που να διασφαλίζουν την ισότιμη συμμετοχή όλων, ανεξάρτητα αν οι παρεμβάσεις αυτές αποφέρουν πολιτικό όφελος, χειροκροτήματα η εκλογική επιρροή.
Ο σεβασμός και η στήριξη προς τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες αποτελεί δείγμα ουσιαστικής δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Καλώ τους Τοπικούς Άρχοντες, Βουλευτές, Περιφερειακή Ενότητα και Δήμο:
«Να αναλάβετε πρωτοβουλίες, να ακούσετε τις Οικογένειες, να σχεδιάσετε και να υλοποιήσετε πολιτικές που θα εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές μέλλον για τα παιδιά μας. Για εμάς το αύριο δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι ένας διαρκής φόβος που ζητά απαντήσεις.»
Σουλτάνα Λαμπροπούλου
ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2026
Γράφει: η Σουλτάνα Λαμπροπούλου, «Η ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ» Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων & Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Ν. Σερρών
