Το παιδί: Αυτισμός και μαύρη κωμωδία στη νέα ελληνική καθημερινή σειρά

Είναι περίεργη η σχέση που έχω με τις ταινίες ή τις σειρές που αναφέρονται στον αυτισμό. Υπάρχουν φορές που χαίρομαι όταν τις ανακαλύπτω ή επιδιώκω να βρω καινούργιες, και άλλες φορές που απλά θέλω να δω κάτι που δεν έχει σχέση με αυτήν την πλευρά της καθημερινότητά μου, αλλά «πέφτω» πάλι πάνω της και νοιώθω λίγο περίεργα…

του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού

Η αλήθεια είναι όμως ότι χάρηκα όταν άκουσα για τη σειρά «Το Παιδί» στην ΕΡΤ, ένα καθημερινό κωμικό σίριαλ όπου ένας από τους κεντρικούς χαρακτήρες είναι αυτιστικός ενήλικας.

Πρωταγωνίστρια είναι η Άρτεμις, μια καταξιωμένη πρωταθλήτρια ταεκβοντό, που μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό, επιτέλους ξεφορτώνεται τον προπονητή που την παρενοχλούσε, αλλά πρέπει να ξεκινήσει μία καινούργια ζωή. Σε αυτή την προσπάθειά της γνωρίζει και συνδέεται με τον Ντιμίτρι, αυτιστικό ενήλικα και μπλέκεται σε ένα κυνήγι με μαφιόζους και διεφθαρμένους αστυνομικούς, που την αναγκάζει να καταφύγει στο χωριό του πατέρα της, παρέα με μια αταίριαστη και ιδιαίτερη παρέα.

Διασκεδαστική και καλοφτιαγμένη…

Δεν περίμενα ότι μια ελληνική καθημερινή σειρά θα είχε τόσο καλό επίπεδο παραγωγής, με συνεχή εξωτερικά γυρίσματα, φρέσκο χιούμορ και πολύ καλό casting. Η Ντένια Στασινοπούλου, που υποδύεται την Άρτεμις, σπάει συχνά τον τέταρτο τοίχο (μιλάει στο κοινό), είναι εκφραστική και έχει πολύ καλή χημεία με τον Βασίλη Μπούτσικο, που υποδύεται τον Ντιμίτρι και η ενέργεια της είναι το ατού του σίριαλ. Όταν λέει «το ‘χω», ξέρεις ότι σίγουρα θα ακολουθήσει μια αστεία κατάσταση. Η σειρά έχει εξαιρετικό casting και πολύ ιδιαίτερους χαρακτήρες. Ξεχωρίζω το ζευγάρι των συγκατοίκων της Αρτέμιδος τον Λαέρτη Μαλκότση (με τις εξωφρενικές διαφημίσεις telemarketing) και την απολαυστική Έλενα Τοπαλίδου. Διαφορετικό χιούμορ από τα συνηθισμένα στην ελληνική τηλεόραση, με μια δόση μυστηρίου που κάνει τη σειρά πιο ενδιαφέρουσα, σε έναν διασκεδαστικό συνδυασμό. Να σημειώσω, ότι έχω δει μόνο τα πρώτα 4 επεισόδια.

Ντιμίτρι και Άρτεμις…

Η Άρτεμις δεν ξέρει τίποτα για τον αυτισμό και μαθαίνει σιγά-σιγά μέσα από τη σχέση της με τον Δημήτρη. Η σχέση τους εξελίσσεται καθώς ο Δημήτρης ανοίγεται σταδιακά στην Άρτεμις, αρχίζει να εκτιμά την παρουσία της και να την εμπιστεύεται. Εκείνη δεν τον «λυπάται», δεν τον κανακεύει, δεν τον φοβάται ( ναι συμβαίνει συχνά μην απορείτε) του μιλάει με ευθύτητα και χιούμορ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν τον πειράζει με το τι τον ηρεμεί. (Spoiler: Όλα φαίνεται να τον ηρεμούν.).

Ωραία λεπτομέρεια η σχέση μίσους/αγάπης του Ντιμίτρι με την σκυλίτσα.

Αυτισμός…

Δεν βρήκα κάτι στον τρόπο που παρουσιάζεται ο αυτισμός που να με εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, ούτε όμως και κάτι που να με προσβάλλει. Ο Βασίλης Μπούτσικος είναι καλός ηθοποιός και προσεγγίζει με σεβασμό τον ρόλο του. Αν έχεις κάποια εμπειρία με τον αυτισμό, βλέπεις κάποια γνώριμα χαρακτηριστικά του. Είναι θετικό ότι η κρατική τηλεόραση έκανε αυτό το βήμα να εντάξει έναν αυτιστικό χαρακτήρα και μάλιστα σε καθημερινό σίριαλ. Η πρώτη απόπειρα είχε γίνει το 2006 με το «Λέξη που Δεν Λες από ιδιωτικό κανάλι και ήταν καλή.
Αν υπάρχει κάτι που δε μου αρέσει και το θεωρώ κουραστικό γιατί βγάζει τη σειρά εκτός ρυθμού, είναι το στερεότυπο του «αυτιστικού κινητή εγκυκλοπαίδεια», που θυμάται τα πάντα απέξω και τα απαγγέλλει σε κάθε ευκαιρίσ. Αυτό έχει πολυφορεθεί και προσωπικά το έχω βαρεθεί. Μπορούμε να δούμε κι άλλα πράγματα: δεν χρειάζεται όλοι οι αυτιστικοί χαρακτήρες να έχουν ένα «σούπερ ταλέντο» για να ξεχωρίσουν. Ξεχωρίζουν γιατί είναι ο εαυτός τους, και αυτό είναι αρκετό. Αν εξαιρέσω αυτό, δεν βρήκα κάτι άλλο που να με ενοχλεί στη σειρά.

Κάποια στιγμή πρέπει να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα και να δούμε και αυτιστικούς ή νευροδιοδιαφορετικούς ηθοποιούς και στην ελληνική τηλεόραση.