“Ο αυτισμός δεν είναι κάτι που έχω, είναι η κύρια η ταυτότητά μου ως άνθρωπος και μέσα από αυτόν είμαι ο εαυτός μου.”
του Ναθαναήλ Έβαν Λιναρδής – Εικαστικός
Ξεκίνησα να γράφω βιώματα για τον αυτισμό τον Ιούλιο του 2020 σε ένα λογαριασμό instagram που στη συνέχεια έκανα και ως σελίδα στο facebook. Ο τίτλος θα έλεγε κανείς ότι είναι παραπλανητικός και έχω σκεφτεί πολλές φορές να τον αλλάξω, για να μην στιγματίσει κι άλλο τα αυτιστικά άτομα.
Η έννοια του meltdown είναι αρκετά συνδεδεμένη με τον αυτισμό…
και παρότι έχω περάσει κάποια δυνατά meltdowns κατά βάση παθαίνω το αντίθετο, shutdowns το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι όλη η υπερφόρτωση που βιώνω με κάνει να μένω ακίνητος, ανέκφραστος και να δυσκολεύομαι να μιλήσω για μέρες.
Ο τρόπος κοινωνικοποίησής μου, ως παιδί, αλλά και η “κρυψώνα” μου ήταν η ζωγραφική. Επίσης ήθελα πάρα πολύ να μάθω να γράφω γιατί το προτιμούσα από το να μιλάω και μεγαλώνοντας αυτό εξελίχθηκε σε ποίηση, στιχουργία, ενώ έγινα σιγά σιγά και μουσικός, κάτι που ήδη φαινόταν ότι αγαπούσα από την νηπιακή μου ηλικία, μαζί με τη ζωγραφική. Βέβαια προτιμούσα τα ποιήματα και γενικώς τη λακωνική γλώσσα και όχι την ανάλυση και την ευκρίνεια.
Τη σελίδα την ξεκίνησα γράφοντας δυσκολίες, επειδή τις δυσκολίες βίωνα εκείνη την περίοδο και είχα αρχίσει να ψάχνω, ξανά, μια απάντηση και βοήθεια.
Είμαι κι εγώ αυτιστικός…
Αυτιστικούς, σε διάφορα σημεία του φάσματος, είχα γνωρίσει από την παιδική ηλικία, αλλά για τον αυτισμό πραγματικά έμαθα πριν εννέα χρόνια και τότε μου έγινε ξεκάθαρο ότι είμαι κι εγώ αυτιστικός. Έψαχνα κάθε μέρα άρθρα, βιβλία, ιστορίες αυτιστικών, ιστορίες συγγενών και φίλων τους, καθώς και την επιστημονική προσέγγιση. Στην ουσία μέσα από αυτή τη διερεύνηση έμαθα και πώς κάνουμε μια σωστή έρευνα, βλέποντας όλες τις πλευρές του θέματος και ακούγοντας όλες τις απόψεις, τις θεωρίες, αλλά πρωτίστως τα βιώματα.
Στο κομμάτι της διάγνωσης ατύχησα…
Βρέθηκα με “ειδικούς” που όμως ήταν ανειδίκευτοι σε θέματα αναπτυξιολογίας και απλά γελούσαν μαζί μου και μου έλεγαν “δεν είσαι αυτιστικός, ο αυτισμός είναι άλλο πράγμα”. Μετά από έξι χρόνια σχεδόν σταμάτησα να το λέω και σχεδόν σταμάτησα να το σκέφτομαι και να ψάχνω. Ήδη είχα μάθει πολλά πράγματα για τον εαυτό μου, τις δυσκολίες και τις αναπτυξιακές ιδιαιτερότητές μου, την πρώτη κυρίως χρονιά που ξεκίνησα την έρευνά μου, αλλά στη συνέχεια απογοητεύτηκα και πίστεψα τους ειδικούς.
Όταν δούλεψα πρώτη φορά οκτάωρο με σύμβαση ενός έτους, άρχισα να παρατηρώ πάλι τα αυτιστικά χαρακτηριστικά μου. Η ρουτίνα που είχα ήταν η πιο τέλεια που υπήρξε ποτέ και ρύθμισε τις βιολογικές μου ανάγκες, όπως τη διατροφή. Οι δυσκολίες που είχα με τους συνεργάτες ήταν πολύ χαρακτηριστικές και δε μπορούσα να μη σκεφτώ ξανά το όλο κομμάτι του αυτισμού. Θυμάμαι όταν έληξε η σύμβαση βρήκα ένα αγαπημένο βιβλίο, το «Κανείς στο πουθενά» της αυτιστικής Polly Samuel (γνωστή ως Donna Williams). Τότε απλά το κοίταξα σαν ένα μυστικό θησαυρό, ενώ μήνες μετά άρχισα να το διαβάζω ξανά.
Το να γράψω για το πώς βιώνω τον κόσμο με βοήθησε αρχικά να έχω απαντήσεις απέναντι στον επόμενο “ειδικό” που θα συναντούσα, αν και αυτό ήταν μια σκέψη που με άφηνε με τη σιγουριά ότι δε θα λάβω ποτέ διάγνωση από κανένα ειδικό. Σύντομα, οι γραπτές σκέψεις μου έγιναν γέφυρα επικοινωνίας με τους φίλους, γεγονός που με έχει βοηθήσει απίστευτα. Μήνες αργότερα μία φίλη με βοήθησε να βρούμε κάποιους ειδικούς ψυχικής υγείας που ειδικεύονται στον αυτισμό. Το ζητούμενο ήταν επίσης να βρούμε κάποιο άτομο φιλικά προσκείμενο προς τη διεμφυλικότητα, καθώς είμαι διεμφυλικός ο ίδιος. Άλλωστε οι δύο ταυτότητες συναντώνται επιβεβαιωμένα σε μεγαλύτερη συχνότητα σε συνάρτηση μεταξύ τους απ’ ότι αντίστοιχα στη cis και νευροτυπική κοινότητα.
Cis: άτομα των οποίων το φύλο (η έμφυλη ταυτότητα) και το σώμα «συνάδουν», ή καλύτερα, το τί φύλο εκφράζουν δεν πάει κόντρα στο τί φύλο πιστεύουν οι γονείς και η κοινωνία κ.ο.κ. ότι πρέπει να εκφράζουν, με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματός τους. Τα άτομα που δεν είναι cis ονομάζονται τρανς.
Τότε δεν ήθελα βέβαια να δω κανένα ειδικό, με φόβιζε η ιδέα, ενώ οικονομικά δεν ήταν και ότι πιο εύκολο και το δημόσιο δε λειτουργούσε, λόγω της πανδημίας. Μετά από πολύ καιρό και έχοντας δει τις δυσκολίες μου στην εργασία και αλλού να εντείνονται αποφάσισα να ζητήσω οικονομική στήριξη μέσω μιας funding πλατφόρμας, παρότι δεν αισθανόμουν καλά με αυτό. Η συγκίνηση για τα άτομα που με στήριξαν ήταν αρκετή για να θεραπεύσει πληγές του παρελθόντος, ενώ αρκετούς μήνες μετά έλαβα όντως επίσημη διάγνωση αυτισμού.
Το ταξίδι μου τώρα πιο εύκολο, ανάλαφρο και πάνω απ’ όλα αυθεντικό. Μου είναι πιο εύκολο να με ακούσω, να με στηρίξω και να επικοινωνήσω με περισσότερη ειλικρίνεια με τους γύρω μου.
Η διαδικασία της διάγνωσης με έμαθε ακόμη περισσότερα για τη νευροδιαφορετικότητά μου και ακόμη έχω να μάθω πολλά και να αγκαλιάσω περισσότερο τον εαυτό μου.
Ο αυτισμός δεν είναι κάτι που έχω, είναι η κύρια η ταυτότητά μου ως άνθρωπος και μέσα από αυτόν είμαι ο εαυτός μου!
Εάν θες να διαβάσεις τις ιστορίες μου γύρω από τον αυτισμό, μπορείς να μπεις στο meltdown411, ενώ για την καλλιτεχνική δουλειά μου στο linardis.nathanail στο instagram και στο facebook.
Δείτε ακόμη…
(Βίντεο) Είμαι αυτιστικός και θα είμαι πάντα αυτιστικός…
Γράφει: ο Ναθαναήλ Έβαν Λιναρδής – Εικαστικός