Ακόμη και το 2023 υπάρχουν στερεότυπα και προκαταλήψεις σε ό,τι αφορά τη σεξουαλικότητα στον αυτισμό και τη νοητική αναπηρία. Επιστήμονες τονίζουν όμως ότι η σεξουαλικότητα εφήβων στο φάσμα του αυτισμού είναι σχεδόν ίδια με εκείνη των νευροτυπικών εφήβων.
Ο διευθυντής του 2ου ΚΕΔΑΣΥ Θεσσαλονίκης, διδάκτορας Ειδικής Αγωγής Νίκος Απτεσλής εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στην Π. Γιούλτση, ότι «παιδιά και έφηβοι με αναπτυξιακές διαταραχές, όπως ο αυτισμός, απλώς δεν ξέρουν πώς να εκφράσουν “φυσιολογικά” τη σεξουαλικότητά τους και για το λόγο αυτό θα πρέπει να εκπαιδεύονται να εκφράζουν αυτή την ανάγκη με τον κατάλληλο τρόπο στο περιβάλλον τους, ακόμη και στην οικογένειά τους».
Από την πλευρά του, ο παιδοψυχίατρος Θεόδωρος Μπούρμπουλας διευκρινίζει ότι ενδέχεται να υπάρχουν στην περίπτωση αυτή ποιοτικές ιδιαιτερότητες, όπως ασεξουαλική συμπεριφορά ή αδιαφοροποίητη συμπεριφορά ως προς το φύλο, όχι ως επιλογή ή ως αίσθηση ταυτότητας του φύλου, αλλά μέσα στο πλαίσιο του αυτισμού και σε σχέση με τις ιδιαιτερότητες κάθε ατόμου. Συμφωνεί δε ως προς την αναγκαιότητα ύπαρξης προγράμματος σεξουαλικής αγωγής και αγωγής υγείας στη γενική εκπαίδευση και στα ειδικά σχολεία.
Στο Φάσμα του Έρωτα: Αυτισμός και ερωτικές σχέσεις
Ακόμα περισσότερες ομοιότητες μεταξύ ατόμων με νοητική αναπηρία και γενικού πληθυσμού
Σε ό,τι αφορά τη νοητική αναπηρία, ο κ. Μπούρμπουλας αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι ειδικά σε ελαφριάς και μέτριας βαρύτητας περιπτώσεις, τα άτομα αυτά μοιάζουν πολύ περισσότερο με τον γενικό πληθυσμό και στη σεξουαλικότητα και ειδικά στις πιο ψυχοσυναισθηματικές αντιδράσεις και την κοινωνική προσαρμογή. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν σημαντικές γνωστικές διαφορές. Συνεπώς είναι απαραίτητη η προσαρμογή της σχετικής εκπαίδευσης σε γλωσσικό επίπεδο, η χρήση εποπτικού υλικού, η συχνή επανάληψη και η αποσαφήνιση των πληροφοριών που δίνονται, ώστε γονείς ή εκπαιδευτικοί να είναι σίγουροι ότι τα παιδιά έχουν καταλάβει γνωστικά το θέμα. Όσο για τις εκδηλώσεις της σεξουαλικότητας, αυτές καλύπτουν μια ευρεία γκάμα συμπεριφορών, από το φάσμα της φιλίας, τη ρομαντική προσέγγιση και το φλερτ έως την ανάγκη για σωματική επαφή και τη γνώση της σεξουαλικής πράξης αυτής καθαυτής.
«Άτομα με νοητική αναπηρία μπορούν να κατανοήσουν τα θέματα αυτά όπως όλοι», αναφέρει χαρακτηριστικά. Υπογραμμίζει, άλλωστε, τη σημασία της εκμάθησης του ελέγχου των παρορμήσεων και της μεγαλύτερης επίβλεψης και οριοθέτησης, σε περιπτώσεις σοβαρής και βαριάς νοητικής αναπηρίας, όχι για να αποφευχθούν εκδηλώσεις της σεξουαλικότητας αλλά για να εκφραστούν με τον καλύτερο τρόπο».
Στερεότυπα υπάρχουν ακόμα…
Με αφορμή ημερίδα, με θέμα «Σεξουαλικότητα, Αυτισμός και νοητική αναπηρία. Προκλήσεις και Αδιέξοδα», που διοργάνωσε πρόσφατα το 1ο ΕΕΕΕΚ Πυλαίας-Χορτιάτη, με την υποστήριξη του δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη, ο κ. Απτεσλής αναφέρει ότι «στερεότυπα υπάρχουν απέναντι σε άτομα που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού ή έχουν διαγνωστεί με νοητική αναπηρία».
«Δεν θεωρούμε», προσθέτει, «τους ανθρώπους αυτούς ικανούς να εκφράζουν συναισθήματα. Προκατάληψη εκδηλώνεται, για παράδειγμα, όταν βλέπουμε ανθρώπους με σύνδρομο Down να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται με το σύντροφό τους σε δημόσιο χώρο».
Παρουσιάζοντας ειδικότερα τα είδη των προκαταλήψεων αυτών, ο κ. Μπούρμπουλας επισημαίνει ότι η πρώτη προκατάληψη αφορά τον έλεγχο των παρορμήσεων καθώς θεωρείται ότι αυτά τα άτομα δεν θα καταφέρουν ποτέ να ελέγξουν τη σεξουαλικότητά τους και να εκπαιδευτούν κατάλληλα, ώστε να έχουν τις κοινωνικά αποδεκτές νόρμες. Κατ’ επέκταση υπάρχει η άποψη ότι δεν έχει πολύ νόημα να εκτίθενται σε τέτοια ενημέρωση, γιατί έτσι μπορεί να διεγερθούν αφενός το σεξουαλικό ενδιαφέρον, αφετέρου οι ορμές τους και δεν θα μπορούν να το διαχειριστούν.
Autism Stories | Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση… «Εγώ και ο Χρήστος είμαστε περίπου συνομήλικοι (40+)…»
Autism Stories | Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση… «Εγώ και ο Χρήστος είμαστε περίπου συνομήλικοι (40+)…»
Η δεύτερη προκατάληψη είναι ότι παιδιά και νέοι στο φάσμα του αυτισμού ή με διάγνωση νοητικής αναπηρίας δεν έχουν σεξουαλικό ενδιαφέρον, παραμένουν αιώνια παιδιά, ανώριμα και ανολοκλήρωτα άτομα, συνεπώς δεν θα μπορέσουν να κατακτήσουν τη σχετική γνώση.
«Ανάμεσα στις παραπάνω προκαταλήψεις, την πρώτη, της επικινδυνότητας και τη δεύτερη, της αθωότητας, κινείται η τρίτη προκατάληψη που αφορά τις πρακτικές δυσκολίες της εν λόγω εκπαίδευσης», σημειώνει χαρακτηριστικά ο παιδοψυχίατρος, αναφέροντας ότι στην περίπτωση αυτή, οι περισσότεροι, γονείς και εκπαιδευτικοί εκτιμούν ότι θα νιώσουν αμήχανα, συνεπώς αφήνουν το ζήτημα στην άκρη.
Διαβάστε την συνέχεια https://www.amna.gr/
Περισσότερα νέα Συλλόγων – Φορέων – ΜΚΟ