Στα 18 τους κόβουν τη ζωή:
Η πολιτική που πετά τα άτομα με αναπηρία εκτός θεραπειών
Δεν είναι μεταρρύθμιση.
Δεν είναι εξορθολογισμός.
Είναι εγκατάλειψη με υπογραφή.
των Μαρία Μπικάκη, μητέρα τέκνου ΑμεΑ
Λάζαρου Σαραφίδη– Πατέρα και Ακτιβιστή για τα Δικαιώματα των παιδιών της Ειδικής Αγωγής
Με μια σειρά αποφάσεων, η Πολιτεία επιλέγει συνειδητά να μειώσει τις αποζημιώσεις θεραπειών για άτομα με αναπηρία άνω των 18 ετών. Και αυτό που στην πράξη σημαίνει είναι απλό και σκληρό:
Όποιος ενηλικιώνεται, χάνει το δικαίωμα να συνεχίσει να ζει με αξιοπρέπεια.
Το ψέμα που βαφτίστηκε πολιτική
Πίσω από τους νόμους και τα ΦΕΚ κρύβεται μια επικίνδυνη λογική:
ότι η ανάγκη για θεραπεία μειώνεται με την ηλικία.
Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη:
Η αναπηρία είναι δια βίου
Σε πολλές περιπτώσεις επιδεινώνεται
Οι ανάγκες δεν μειώνονται — εκτοξεύονται
Κι όμως, η απάντηση του κράτους είναι να κόψει. Να περιορίσει. Να αποσυρθεί.
Δεν κόβονται «παροχές» — κόβονται ζωές
Ας ειπωθεί καθαρά:
Δεν πρόκειται για λογιστική διόρθωση.
Πρόκειται για αφαίρεση ζωτικής υποστήριξης.
Θεραπείες που σταματούν από τη μια μέρα στην άλλη
Νέοι άνθρωποι που χάνουν όσα με κόπο έχτισαν
Σώματα που επιδεινώνονται χωρίς παρέμβαση
Ψυχές που γυρίζουν πίσω
Αυτό δεν είναι παρενέργεια. Είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα.
Διάκριση με κρατική σφραγίδα
Δύο άνθρωποι. Ίδια πάθηση. Ίδιες ανάγκες.
Ο ένας 17 — καλύπτεται.
Ο άλλος 18 — κόβεται.
Αν αυτό δεν είναι διάκριση, τότε τι είναι;
Η ηλικία γίνεται φίλτρο πρόσβασης στην υγεία. Και αυτό δεν είναι απλώς άδικο, είναι επικίνδυνο και βαθιά αντιδημοκρατικό.
Το κράτος αποσύρεται οι οικογένειες συνθλίβονται
Η αλήθεια είναι ωμή:
Το βάρος μεταφέρεται εξ ολοκλήρου στις οικογένειες.
Γονείς που ήδη δίνουν καθημερινό αγώνα, καλούνται τώρα να πληρώσουν από την τσέπη τους:
Θεραπείες που δεν μπορούν να διακόψουν
Ανάγκες που δεν μπορούν να αγνοήσουν
Ένα κόστος που δεν μπορούν να αντέξουν
Και αν δεν τα καταφέρουν;
Το παιδί τους απλώς μένει πίσω.
Πόσο κοστίζει η αξιοπρέπεια;
Με αυτές τις αποφάσεις, η Πολιτεία στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα:
Ότι μετά τα 18, αξίζεις λιγότερα.
Ότι μπορείς να ζήσεις και χωρίς στήριξη.
Ότι η αξιοπρέπειά σου είναι διαπραγματεύσιμη.
Αυτό δεν είναι απλώς λάθος. Είναι επικίνδυνο προηγούμενο.
Δεν ζητούν χάρη, απαιτούν δικαιοσύνη
Τα άτομα με αναπηρία και οι οικογένειές τους δεν ζητούν προνόμια.
Απαιτούν:
Πρόσβαση σε θεραπείες που είναι απαραίτητες
Συνέχεια στη φροντίδα τους
Ισότητα απέναντι στο σύστημα
Απαιτούν το αυτονόητο.
Η σιωπή δεν είναι επιλογή
Αυτή η πολιτική δεν πρέπει να περάσει αθόρυβα.
Γιατί σήμερα αφορά τα άτομα με αναπηρία.
Αύριο θα αφορά οποιονδήποτε θεωρηθεί «κόστος».
Η κοινωνία κρίνεται από το πώς φέρεται στους πιο ευάλωτους.
Και αυτή τη στιγμή, αποτυγχάνει.
Η Μαρία Μπικάκη, μητέρα τέκνου ΑμεΑ μιλάει στον Λάζαρου Σαραφίδη– Πατέρα και Ακτιβιστή για τα Δικαιώματα των παιδιών της Ειδικής Αγωγής