Δύσκολοι καιροί, ανάγκη για δύσκολες αποφάσεις… Βρισκόμαστε στον πυρήνα της κρίσης του κορωνοϊού, με συνεχή σφυροκόπημα από ειδήσεις για θανάτους, ανθρώπινο πόνο και οι περιπτώσεις κρουσμάτων έρχονται όλο και πιο κοντά στον καθένα μας.
του Δημήτρη Αρβανίτη – ΠΕ29 Εργοθεραπευτής στο ΕΕΕΕΚ Αιγάλεω, Πρόεδρος του ΔΣ του ΙΜΕΓΕΕ, Αιρετός στο ΠΥΣΕΕΠ Αττικής
Η περίπτωση της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων, με την συνεχιζόμενη αντοχή του ιού, παρά τα μέτρα περιορισμού των μετακινήσεων και του συγχρωτισμού, τις ανάγκες για δημιουργία νέων νοσηλευτικών χώρων αλλά και μεταφορά ασθενών σε άλλες πόλεις, δεν μας βοηθά να δούμε φως σε ορατό σημείο.
Η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν σε όσους κυρίως είναι αναγκασμένοι λόγω της εργασίας και των καθηκόντων τους να μετακινούνται καθημερινά συνωστισμένοι ερχόμενοι σε άμεση επαφή με άλλα άτομα, που πιθανά είναι μη συμπτωματικοί τουλάχιστον φορείς.
Ιδιαίτερα στο χώρο της ειδικής εκπαίδευσης, οι εργαζόμενοι βιώνουν την διαφορετική αντιμετώπιση από την πολιτεία, αφού η συνέχιση της λειτουργίας των σχολικών μονάδων ειδικής αγωγής όλων των βαθμίδων, σε αντίθεση με τα σχολεία γενικής, δημιουργεί αισθήματα ανασφάλειας και εγκατάλειψης από τον φυσικό φορέα και υπεύθυνο λήψης μέτρων, δηλαδή το Υπουργείο Παιδείας.
Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι φυσικό, αφού από την πρώτη κρίση δεν έχει ληφθεί ούτε ένα επιπλέον μέτρο ασφάλειας, αν εξαιρέσουμε το φιάσκο της χορήγησης μασκών και παγουριών. Υπενθυμίζουμε ότι:
- Δεν είναι δυνατή η χρήση μάσκας από όλους τους μαθητές μας, παρά την πολύ σημαντική προσπάθεια πολλών από αυτούς που το πέτυχαν, ούτε η μείωση της σωματικής εγγύτητας και επαφής.
- Δεν είναι εφικτός ο στόχος της μείωσης του συγχρωτισμού, αφού δεν έχει μειωθεί ο αριθμός των μαθητών στα λεωφορεία, ούτε ο συνολικός αριθμός μαθητών και προσωπικού στις τάξεις, σε σχέση με την φάση μετά την πρώτη καραντίνα, με την δυνατότητα που υπήρχε για εκ περιτροπής προσέλευση όπου ήταν αναγκαίο.
- Είναι τεχνικά ανέφικτη η περιχαράκωση και δημιουργία κυψελών ανάμεσα στα τμήματα, αφού μαθητές και εκπαιδευτικοί εναλλάσσονται σε όλους τους χώρους.
Είναι βέβαιο ότι και οι γονείς των μαθητών βιώνουν την ίδια ανασφάλεια, αφού καταλαβαίνουν ότι η απόφαση για λειτουργία των ειδικών σχολείων, χωρίς επιπλέον μέτρα, θέτει σε κίνδυνο την υγεία των παιδιών τους και των ίδιων των οικογενειών.
Καταλαβαίνουμε βέβαια την ανάγκη για να συνεχίσουν οι ίδιοι την εργασιακή και οικογενειακή τους ρουτίνα και ακόμη περισσότερο την ψυχολογική ανάγκη για διατήρηση της καθημερινής ρουτίνας των μαθητών μας. Κάποιος όμως πρέπει να ζυγίσει και να αποφασίσει ποιό είναι το μεγαλύτερο αγαθό.
Η υγεία και η ζωή των εκπαιδευτικών και των μαθητών των ειδικών σχολείων δεν έχει μικρότερη αξία από τον υπόλοιπο πληθυσμό, ενώ είναι σίγουρο ότι ανάμεσα τους υπάρχει μεγαλύτερο ποσοστό ατόμων που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό.
Κατά τη γνώμη μου, η απόφαση για συνέχιση της λειτουργίας των ειδικών σχολείων, χωρίς επιπλέον μέτρα μείωσης των κινδύνων μετάδοσης και του συγχρωτισμού, ιδιαίτερα σε σχολικές μονάδες με μεγάλο αριθμό μαθητών και ελλιπή κτιριακή υποδομή, είναι εντελώς άστοχη και δημιουργεί για τους αρμόδιους, ευθύνες που πρέπει να αναλογισθούν άμεσα.
Οι δε συνδικαλιστικοί φορείς μας θα πρέπει να κινηθούν προς αναζήτηση αυτών των ευθυνών.
Όσο για προτάσεις επί του άμεσα πρακτέου είναι σημαντικό κατά τη γνώμη μου να μην υπάρχουν πολιτικές ή συναισθηματικές αγκυλώσεις και εμμονές από καμία πλευρά, αφού όλοι εκπαιδευτικοί, γονείς αλλά ελπίζω και οι αρμόδιοι, σκοπό έχουν το καλύτερο δυνατό για την υγεία όλων μας.
Λέω όχι στα οριζόντια μέτρα αλλά εξειδίκευση τους κατά περίπτωση και με βάση τις πραγματικές ανάγκες. Αυτό που θα έλεγα δηλαδή για όλη την εκπαίδευση και όχι για την ειδική μόνο, αφού όλοι συμφωνούμε νομίζω σε δύο βασικές αρχές:
– ότι πάνω απ’ όλα είναι η υγεία και
– ότι η εκπαίδευση και υποστήριξη των μαθητών πρέπει να συνεχιστεί με κάθε μέσο.
Δηλαδή σε περιοχές όπου υπάρχει αυξητική τάση κρουσμάτων και για όσο αυτό διαρκεί, να ανασταλεί η δια ζώσης λειτουργία όλων των σχολικών μονάδων.
Όπου και όταν τα πράγματα είναι τοπικά καλύτερα, να υπάρξει για όσο διάστημα κριθεί επαρκές, μερική λειτουργία, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις σχολικών μονάδων με μεγάλο αριθμό μαθητών και κτιριακά προβλήματα, με εκ περιτροπής προσέλευση μαθητών που δεν ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες λόγω ύπαρξης και συνοδού νοσήματος (στη γενική βέβαια είναι ανάγκη για σπάσιμο τμημάτων).
Η εκπαίδευση των μαθητών των ειδικών σχολείων είναι δυνατόν να συνεχισθεί, έστω ασύγχρονα στις περισσότερες περιπτώσεις, με την παροχή υλικού και επικοινωνία των εκπαιδευτικών με τους μαθητές/γονείς.
Οι ανάγκες υποστήριξης μαθητών και οικογενειών που θα αντιμετωπίσουν προβλήματα λόγω της αλλαγής της καθημερινής ρουτίνας μπορούν να καλύπτονται εξ αποστάσεως από το προσωπικό των ειδικών σχολείων.
Επιπλέον είναι ανάγκη να γίνονται στοχευμένα και με συναίνεση τα αναγκαία τεστ, με χορηγία από την υπηρεσία, ώστε να υπάρξει έγκαιρη προφύλαξη και να βελτιωθεί το αίσθημα ασφάλειας.
Και φυσικά να υπάρχει πραγματικά η δυνατότητα χορήγησης αδειών ειδικού σκοπού σε όσους εκπαιδευτικούς και γονείς πληρούν τις προϋποθέσεις που προβλέπονται.
Έτσι και ο κίνδυνος μετάδοσης μειώνεται, προστατεύονται μαθητές και εκπαιδευτικοί και οι οικογένειες τους, αλλά και δεν αποκλείεται η επαφή των μαθητών με τους εκπαιδευτικούς και την εκπαίδευση τους, μέχρι την εκπλήρωση της ελπίδας και ευχής όλων μας για επαρκή θωράκιση της δημόσιας υγείας με το αναμενόμενο εμβόλιο.
Τώρα είναι ώρα ευθύνης για όλους και κυρίως για αυτούς που παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή όλων μας!
Γράφει: ο Δημήτρης Αρβανίτης – ΠΕ29 Εργοθεραπευτής στο ΕΕΕΕΚ Αιγάλεω, Πρόεδρος του ΔΣ του ΙΜΕΓΕΕ, Αιρετός στο ΠΥΣΕΕΠ Αττικής