Yπάρχουν παιδιά «που δεν είναι σαν κι αυτά που έχουμε συνηθίσει». Τα «δύσκολα» παιδιά, που δεν έχουν όρια, που έρχονται από «παραβατικές οικογένειες». Τις εκφράσεις αυτές τις εχουμε ακούσει όλοι… Την ιστορία ενός τέτοιου παιδιού διηγείται η ταινία Γαλλικής παραγωγής «Με το κεφάλι ψηλά» (La tête haute) του 2015.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας παιδιού στο Φάσμα του Αυτισμού
Κεντρικός ήρωας είναι ο Μαλονί, ένας έφηβος με επιθετική συμπεριφορά, που τον έχει απορρίψει η μητέρα του από 6 χρονών και είναι ανεπιθύμητος σε κάθε σχολείο. Μοναδικοί σύμμαχοί του μία δικαστής και ένας σύμβουλος ανηλίκων με παρόμοιο παρελθόν με το δικό του.
«Καμενο χαρτι»…
Από την πρώτη σκηνή του έργου βλέπουμε ότι ο Μαλονί είχε να αντιμετωπίσει την ματαίωση, την εγκατάλειψη αλλά και την υποτίμηση από την ίδια του τη μητέρα. Όταν από έξι χρονών έχεις στερηθεί την γονική υποστήριξη και τρυφερότητα, και έχεις αφεθεί στα χέρια του νόμου, ακόμα και όταν αυτός εκπροσωπείται από μία συμπονετική δικαστή (που εδώ υποδύεται υποδειγματικά η θρυλική Κατρίν Ντενέβ) δύο πράγματα θα συμβούν νομοτελειακά στον Μαλονί. Θα πληγεί ανεπανόρθωτα η αυτοεκτίμησή του και θα ξεχειλίσει η οργή προς όλους, ακόμα και στον ίδιο του τον εαυτό.
Όταν ένα παιδί δεν μπορεί να να ελέγξει τον εαυτό του, έχει ξεσπάσματα βίας και ακολουθεί παραβατικά μοτίβα συμπεριφοράς, δεν είναι αποτέλεσμα γενετικής προδιάθεσης, κισμέτ ή χαρακτήρα. Έχει αποδειχτεί στην πράξη ότι για την κοινωνία είναι πολύ πιο εύκολο να χαρακτηρίσει κάποια παιδιά καμένα χαρτιά, όπου δεν μπορεί να γίνει τίποτα, από το να αναλάβει τις ευθύνες της και να προσπαθήσει να τα βοηθήσει.
Ο Μαλονί…
Αντίδραση…
Υπάρχει τρόπος;
Κανένα παιδί δεν πρέπει να μείνει πίσω…
Μία κοινωνία που δεν μπορεί να προστατεύσει τα πιο ευάλωτα μέλη της, είναι μία κοινωνία που έχει αποτύχει.