Πέρασαν αρκετά χρόνια για να καταλάβω ότι χρειάζεται στη ζωή μας να κάνουμε διαφορετικά πράγματα, να εκπλήσσουμε τον εαυτό μας και να μας χαρίζουμε εμπειρίες πέρα από αυτό που έχουμε συνηθίσει. Και αυτό το αναζητώ πλέον ακόμα και στο κινηματογράφο.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Είναι σπάνιο πια, να μπαίνεις σε μία κινηματογραφική αίθουσα και να μην ξέρεις τι ακριβώς θα δεις. Μια τέτοια εμπειρία είχα αυτήν την εβδομάδα όταν είδα την καινούργια ταινία του Γιώργου Λάνθιμου «Ιστορίες Καλοσύνης» (Kinds of Kindness).
Σπονδυλωτή ταινία…
Η ταινία αποτελείται από 3 διαφορετικές ιστορίες με μία έξυπνη ανατροπή: Οι ηθοποιοί είναι οι ίδιοι, αλλά υποδύονται διαφορετικούς ρόλους σε κάθε ιστορία. Στο πρώτο μέρος παρακολουθούμε ένα στέλεχος εταιρείας όπου όλη του η ζωή υπαγορεύεται από τον εργοδότη του. Από το τι θα φάει, μέχρι το πότε θα κάνει έρωτα με τη γυναίκα του. Καλείται να επιλέξει αν θα συνεχίσεις να ζει έτσι ή θα τολμήσει να αυτονομηθεί…
Το δεύτερο μέρος έχει ως κεντρικό ήρωα έναν αστυνομικό που ξαναβρίσκει την αγνοούμενη γυναίκα του μετά από ένα μεγάλο διάστημα και φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά, οτι συμβαίνει κάτι πολύ ανησυχητικό.
Η τελευταία ιστορία αφορά μια μητέρα και σύζυγο, που τα έχει αφήσει όλα πίσω της για να αφοσιωθεί σε μία αίρεση και στην αναζήτηση για μια γυναίκα κλειδί για την συγκεκριμένη σέχτα.
Διαβάστε | Poor Things: Γυναίκα από την αρχή
Επιστροφή…
Μετά από την καθολική επιτυχία και αναγνώριση (στο εξωτερικό, γιατί εδώ έχουμε πολλούς και αφοσιωμένους haters) τόσο της «Ευνοούμενης» όσο και του «Poor things», ο Λάνθιμος γυρίζει στις ρίζες του, συνεργαζόμενος με τον φίλο του και σεναριογράφο Ευθύμη Φιλίππου. Υπάρχει το γνωριμο weirdness στους διαλόγους, καθώς και το αποστασιοποιημένο ύφος των προηγούμενων ταινιών τους, αλλά κάτι έχει αλλάξει.
Eξαιρετικό cast…
Ο William Dafoe παίζει με εντυπωσιακή άνεση τρεις παραμορφωμένες παραλλαγές της «πατρικής» φιγούρας που έχουν όμως ως κοινό στοιχείο τη χειραγώγηση και την καταπίεση. Για την Emma Stone δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός, έχει αποδείξει ποιες είναι οι υποκριτικές της δυνατότητες και το πόσο δεν φοβάται να τσαλακώνει την εικόνα της. Στην τρίτη ιστορία (που είναι και η αγαπημένη μου) βάζει την σφραγίδα της. Δεν λείπει βέβαια ο iconic χορός της, σήμα κατατεθέν πια του Λάνθιμου.
Αυτός που ξεχωρίζει όμως, είναι ο Jesse Plemons. Ιδιαίτερα στις πρώτες 2 ιστορίες είναι εξαιρετικός, κουβαλά όλο το βάρος της ταινίας, ακόμα και όταν ο ρυθμός της φαίνεται και είναι λίγο αργός. Το πρόσωπό του δείχνει τόσα πολλά και φαίνεται ότι κρύβει ακόμα περισσότερα. Είναι λες και τα συναισθήματα, οργή, ντροπή, πόνος, εχουν μετουσιωθεί σε λάβα που κινείται κάτω από το δέρμα του, περιμένοντας την έκρηξη.
Είναι η δεύτερη φορά φέτος που με εκπλήσσει ο συγκεκριμένος ηθοποιός. Έκλεψε την παράσταση μέσα σε λίγα λεπτά, σε μία πολύ μικρή σκηνή που είχε στην ταινία “Civil War“, όπου πρωταγωνιστούσε η σύζυγός του Kirsten Dunst.
Καμία καλοσύνη…
