Τις προάλλες έπεσα πάνω σε αυτή τη φωτογραφία, στο διαδίκτυο. Χρειάστηκαν μόλις κλάσματα του δευτερολέπτου για να γλυκάνει το μέσα μου. Την έστειλα στον άντρα μου, σκέτη… πήρα σαν απάντηση μια κόκκινη καρδιά. Την έστειλα στην κόρη μου (20 ετών, νευροτυπική), σκέτη… πήρα σαν απάντηση ένα: «τέλειο, μαμά μου».
Και περίμενα να σχολάσει ο γιος μου, ο Μιχάλης (18 ετών, αυτιστικός). Ήξερα τι να περιμένω, ήμουν σίγουρη για την αντίδρασή του, αλλά ήθελα να το ζήσω.
της Ειρήνης Συνανίδου – Παιδαγωγός προσχολικής ηλικίας – Μητέρα ΑμεΑ
Flashback στο 2007- 2011…
Παίζουμε στο πάτωμα, ώρες ατελείωτες και με τα δύο παιδιά μου. Διάγνωση/ξεδιάγνωση, εμείς παίζουμε τα ίδια παιχνίδια.Τραγουδάμε και χορεύουμε, κινούμαστε και μοιραζόμαστε συναισθήματα και κυρίως, αυτό που κάνουμε είναι… ΧΤΙΖΟΥΜΕ σχέσεις ζωής, ασυνείδητα και απρογραμμάτιστα.
Δεν φεύγουν αυτά μέσα από κανένα παιδί, ποτέ. Όσα φιλιά δώσεις, θα τα θυμάται. Όση αγάπη σπείρεις, θα φυτρώσει. Όσα γλυκά λόγια στάξεις, θα ανθίσουν… γι’ αυτό μην τα τσιγκουνεύεστε.
Θυμηθείτε τα δικά σας. Δεν ξεχνιέται η αγάπη των γονιών, δεν χάνεται… αποτυπώνεται σαν τατουάζ στον εγκέφαλο κάθε παιδιού, χαράζεται στην ψυχή του με ανεξίτηλο μελάνι. Και το αντίθετο βέβαια, αλλά όχι εδώ… όχι σ’ αυτή την στήλη, χορτάσαμε αηδία και απογοήτευση. Εδώ θα μιλάμε για ελπίδα.
Και ήρθε ο Μιχάλης… Έσκυψα δίπλα του, στο αυτοκίνητο.
-Να σου δείξω μια φωτογραφία; Τι κάνουν τα γοριλάκια εδώ; Τι παίζουν;
-Μικρό αεροπλάνο!
-Ναι, μάτια μου. Θυμάσαι το τραγούδι;
Και το τραγούδησε όλο, σαν να ήμασταν 15 χρόνια πίσω:
«Μικρό αεροπλάνο πετά πολύ ψηλά, γερή η μηχανή του και τ’ ατσάλινα φτερά, τελειώνει το ταξίδι και θα προσγειωθεί, για δες πως κατεβαίνει και ακουμπά κάτω στη γη».
-Θα με κάνεις εσύ (Μιχάλη); Ναι!… γιατί είσαι 30 kg πιο βαρύς από μένα και δε σε σηκώνω με κανέναν τρόπο…
Autism Stories | Στον Αυτισμό, η Ισορροπία είναι Στοίχημα
Η δύναμη των αναμνήσεων είναι ασύγκριτη.
Και αν κάποιες αναμνήσεις μας πονάνε, θα αναγκαστούμε να τις θάψουμε με κόπο και πολλές εσωτερικές διεργασίες.
Τις αναμνήσεις όμως που μας ζεσταίνουν, θα τις φυλάξουμε σαν θησαυρό πολύτιμο και θα τις ανακαλούμε. Θα τις προστατεύουμε, θα τις θρέφουμε για να μας δυναμώνουν, θα τις φροντίζουμε και θα τις κανακεύουμε και εκείνες, πιστές στο ρόλο τους, θα γλυκάνουν κάθε πόνο και θα γιάνουν κάθε πληγή.
Βρείτε όλα τα κείμενα της στήλης Autism Stories…
Γράφει: η Ειρήνη Συνανίδου – Παιδαγωγός προσχολικής ηλικίας – Μητέρα ΑμεΑ
Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology | Νίκος Παγίδας – Εργοθεραπευτής