Γονείς και παιδιά που περιμένουν στις σκάλες, ακατάλληλα κτίρια, συμπεριφορές που θυμίζουν το παλιό κακό Δημόσιο, βασανιστικές αναμονές και ταλαιπωρία για μία αξιολόγηση στα ΚΕΔΑΣΥ.
Ένα αγοράκι 7-8 ετών κάθεται σε μία άβολη καρέκλα, στο στενό διαδρομάκι, έξω από τον 1ο όροφο, όπου στεγάζεται το 1ο Κέντρο Διεπιστημονικής Αξιολόγησης Συμβουλευτικής και Υποστήριξης (ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ.) Α΄ Αθήνας. Ουσιαστικά περιμένει στις…σκάλες μαζί με τη μητέρα του. Πότε παίζει κάποια παιχνίδια με τα χέρια του, πότε τραγουδάει και η μαμά του το σταματάει κάθε τόσο γιατί θεωρεί ότι κάνει φασαρία. Ο μικρούλης βαριέται. Λογικό. Αυτός δεν είναι ένας χώρος αναμονής για παιδιά. Αυτός δεν είναι ένας χώρος αναμονής ούτε για μεγάλους. Αυτός δεν είναι ένας χώρος υποδοχής για παιδιά. Αυτός δεν είναι ένας χώρος υποδοχής ούτε για μεγάλους.
Στριμωξίδι και βασανιστική αναμονή στις… σκάλες για παιδιά και γονείς στο 1ο ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. Α΄ Αθήνας
Ακριβώς δίπλα τους σε απόσταση μερικών εκατοστών – είπαμε όλα αυτά συμβαίνουν στις σκάλες – περιμένουν, στριμωγμένοι κι αυτοί, άλλοι δύο γονείς. Το παιδάκι τους κάθεται σε μία φθαρμένη και ξεχαρβαλωμένη καρέκλα. Προσπαθεί να περάσει την ώρα του παρακολουθώντας ένα παιδικό στο κινητό. Δύο άλλοι γονείς, λιγότερο τυχεροί, περιμένουν όρθιοι στις σκάλες. Ένα παιδί ζητάει τουαλέτα. Υπάρχει τουαλέτα στο βάθος αυτού του στενού διαδρόμου. Το παιδί τελειώνει την ανάγκη του και ακούγεται να φωνάζει απ’ το βάθος «μαμά δεν έχει σαπούνι». Πράγματι η τουαλέτα δεν έχει σαπούνι. Και επειδή η συγκεκριμένη επίσκεψη επαναλήφθηκε και μετά από μία εβδομάδα, σας ενημερώνω πως ούτε και τότε είχε σαπούνι!
Πού συμβαίνουν όλα αυτά; Μα σας είπα στο 1ο ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ Α΄ Αθήνας στην οδό Χίου 16-18 στο Μεταξουργείο. Τα «Κέντρα Διάγνωσης Αξιολόγησης Συμβουλευτικής και Υποστήριξης» ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες είναι αποκεντρωμένες δημόσιες υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και υπάγονται στις Περιφερειακές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης. Στόχος τους είναι να αξιολογήσουν αν τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες (που έχουν δηλαδή δυσκολία μάθησης και προσαρμογής εξαιτίας σωματικών, διανοητικών, ψυχολογικών, συναισθηματικών και κοινωνικών ιδιαιτεροτήτων) χρειάζονται επιπλέον στήριξη στο σχολείο (όπως παράλληλη) και εισήγηση για ειδικές θεραπευτικές συνεδρίες εκτός σχολείου.
Ο σκοπός των Κέντρων καλός. Οι προθέσεις επίσης καλές. Αλλά όπως αποδεικνύεται στην πράξη, τα ΚΕΔΑΣΥ απέχουν μακρά από το πρόσωπο που θα έπρεπε να εμφανίζει μία τέτοιου είδους υπηρεσία εν έτει 2025. Παρουσιάζουν πολλές δυσλειτουργίες και ανεπάρκειες όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στην Περιφέρεια. Υπάρχει πλήθος καταγγελιών και από εργαζόμενους και από γονείς για τις ελλείψεις τους αλλά και για την υποστελέχωσή τους.
Στόχος αυτού του κειμένου, δεν είναι να αξιολογηθεί αν πράγματι αξιολογούνται σωστά οι ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών – αυτό είναι ένα ξεχωριστό ρεπορτάζ – αλλά να αναδειχθεί και να καταγραφεί γιατί μία τέτοια νευραλγικής σημασίας υπηρεσία για τα παιδιά και την εκπαίδευσή τους παρουσιάζει αυτές τις εικόνες ντροπής. Γιατί πρέπει να βιώνουν αυτή την ταλαιπωρία, γονείς και παιδιά, και αυτές τις βασανιστικές αναμονές;
Γιατί το ΚΕΔΑΣΥ εμφανίζει την εικόνα του «ψυχρού» Δημοσίου περασμένων δεκαετιών; Γιατί θυμίζει τις χειρότερες μορφές δημοσίων υπηρεσιών άλλων εποχών, όταν οι επισκέψεις σε ένα ΙΚΑ, σε μία υπηρεσία κοινής ωφέλειας, σε μια Εφορία ήταν για τους πολίτες σχεδόν πάντα, ντροπή και ταλαιπωρία;
Πολλά τα γιατί αλλά κρατηθείτε διότι δεν σας έχω περιγράψει όλη την εικόνα. Κάποια στιγμή η αναμονή για τα παιδιά στις σκάλες – συνήθως μετά από 10-20 λεπτά – τελειώνει. Ανοίγει την πόρτα ένας υπεύθυνος του ΚΕΔΑΣΥ και φωνάζει το όνομα του παιδιού για να περάσει από αξιολόγηση ή επαναξιολόγηση από κάποιον ειδικό (εργοθεραπευτή, ψυχολόγο, ειδικό παιδαγωγό). Αντίθετα οι γονείς θα πρέπει να περιμένουν στον ίδιο χώρο για περίπου μία ή δύο ώρες. Τα παιδιά μπαίνουν στο εσωτερικό του 1ου ορόφου. Για να είμαι ακριβοδίκαιος, οι ειδικοί όταν καλούν τα παιδιά να μπουν μέσα είναι πάντα με το χαμόγελο και τα συνοδεύουν με καλή διάθεση.
Αλλά τι βλέπουν τα παιδιά όταν μπαίνουν μέσα (όπως και οι γονείς τους όταν τους επιτρέπεται); Βλέπουν έναν ενιαίο χώρο με πολλά γραφεία και μικρά μικρά δωματιάκια για τα τεστ αξιολόγησης και τις συναντήσεις με τους ειδικούς. Ο χώρος θυμίζει μία οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία. Θα μπορούσε να είναι μία ΔΕΗ από τα παλιά, ένα ΙΚΑ, μία ΔΟΥ. Κι όμως είναι ένας χώρος που υποδέχεται παιδιά και γονείς. Αλήθεια, γιατί να μην είναι περισσότερο ελκυστικός; Γιατί να μην είναι πιο «ζεστός» και φιλόξενος; Γιατί δεν υπάρχουν ζωγραφιές στους τοίχους; Γιατί δεν υπάρχουν ωραία πόστερ και αφίσες; Γιατί δεν υπάρχουν παραμύθια – για τα μικρότερα παιδιά – ή βιβλία; Γιατί στο κάτω κάτω να μην υπάρχει ένας χώρος αναμονής, εδώ, σ’ αυτόν τον αχανή χώρο, για τα παιδιά; Αλλά και για τους γονείς τους;
Διαβάστε περισσότερα εδώ…
Περισσότερα νέα Συλλόγων – Φορέων – ΜΚΟ
Πηγή: tanea.gr