Δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που να είναι υπέρμαχος των ιδρυμάτων. Η λέξη ίδρυμα από μόνη της σου κάθεται κάπως όταν την ακούς. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι υποστηρίζουν (πολύ σωστά) το κλείσιμο των ιδρυμάτων και την μετάβαση στο σύστημα των αναδοχών και υιοθεσιών. Η πολιτεία έχει νομοθετήσει γι’ αυτό και η αλήθεια είναι ότι σε γενικές γραμμές το πλαίσιο που έχει τεθεί είναι σε καλό δρόμο. Τo γιατί δεν προχωράει είναι μεγάλη συζήτηση. Θα πω μόνο ότι για να αλλάξει η κουλτούρα του Έλληνα ως προς την αναδοχή και την υιοθεσία θέλει δουλειά πολύ!
Σε μια ονειρεμένη κοινωνία όλα τα παιδιά θα είχαν την οικογένειά τους, που θα τους πρόσφερε ασφάλεια, φροντίδα και αγάπη. Στην κοινωνία που ζούμε όμως τα πράγματα καθε άλλο παρά ιδεατά είναι. Όλοι φωνάζουμε για τα καημένα τα παιδάκια που μεγαλώνουν σε ιδρύματα και πόσο άσχημο είναι αυτό και πόσο σοκαριστικό είναι να μαθαίνεις ότι κακοποιούνται και πόσο και πόσο και πόσο. Και όταν σταματήσουν τα και πόσο (που μεταξύ μας είναι αμέτρητα) απλά γυρνάμε πλευρό. Και όταν σταματήσει η κριτική για το κράτος που είναι απών και δεν κάνει τίποτα, γυρνάμε πλευρό. Ξεχνάμε, και πρώτος εγώ, ότι για να υπάρξει μια αλλαγή χρειάζεται να παρθούν γενναίες αποφάσεις, χρειάζεται οργάνωση/αναδιοργάνωση, χρειάζεται χρηματοδότηση και νομοθετικό πλαίσιο, χρειάζεται χρόνος. Κάποτε πίστευα ότι χρειάζεται γκρέμισμα και χτίσιμο από την αρχή. Τώρα πιστεύω ότι ακόμη και σε αυτό το σαθρό σύστημα που έχει εγκαθιδρυθεί, υπάρχουν θετικά στοιχεία που πρέπει να τα διατηρήσουμε και να τα βελτιώσουμε.
Για να γίνει πραγματικότητα το κλείσιμο των ιδρυμάτων πρέπει να σταματήσουμε να ιδρυματοποιούμε την καθημερινότητά μας και πολύ περισσότερο την καθημερινότητα αυτών που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από εμάς. Να σταματήσουμε να βολεύομαστε με το ότι κάποιος άλλος θα βρει τη λύση για όλα αυτά. Να ανοίξουμε το μυαλό μας, την καρδιά μας και το σπίτι μας σε όσους έχουν ανάγκη. Να διεκδικήσουμε μαζί τους για να δημιουργηθούν ανοιχτές δομές ασφαλείς και λειτουργικές, που θα ελέγχονται πραγματικά από το κράτος, όσο κι αν αυτο κοστίζει.
Λίγους μήνες πριν ένα νομοσχέδιο της υφυπουργού εργασίας Δόμνας Μιχαηλίδου, που η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που γνωρίζουν και έχουν μελετήσει καλωσόρισε, με κάποιες επιφυλάξεις για αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν. Υπήρξαν και αυτοί που έκραζαν βέβαια, χωρίς να είμαι σίγουρος αν ήξεραν το γιατί.
Ιδρύματα προστασίας παιδιών. Από μόνο του αυτό δείχνει την ανικανότητα της ίδιας της κοινωνίας να αυτορυθμισει κάτι που για όλους είναι αποδεκτό. Ότι δηλαδή τα παιδιά πρέπει να ζουν σε περιβάλλοντα