Ήταν ενάμιση μήνας πριν που έκλεισαν τα σχολεία, με γιορτές αποφοίτησης αμερικανικού στυλ, χαμογελαστές φωτογραφίες με «μπόλικη» συμπερίληψη και «άφθονη» αγάπη για την διαφορετικότητα. Για πολλές μητέρες παιδιών με αναπηρία όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική… στο σχολείο, στο σπίτι, στην κοινωνία.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Σε αυτήν την πραγματικότητα μας βάζει η πολωνικής παραγωγής σειρά του Netflix «Οι μητέρες των πιγκουίνων». Η ιστορία ξεκινάει με την Kama, πρωταθλήτρια ΜΜΑ (μικτών πολεμικών τεχνών} και χωρισμένη μητέρα που μαθαίνει ξαφνικά πως ο γιος της Jas, είναι αυτιστικός. Πώς το μαθαίνει; Μετά από ένα δυσάρεστο περιστατικό τον διώχνουν από το σχολείο του. Πόσες φορές το έχουν βιώσει τα παιδιά μας…
Η πρώτη της αντίδραση η άρνηση: «Μα είναι πολύ έξυπνος», πώς μπορεί να ειναι αυτιστικός;
Τόσο διαφορετικές αλλά μαζί…
Τελικά βρίσκεται ένα σχολείο, που διαφημίζεται ως συμπεριληπτικό και ανοιχτό για όλους, άρα και για τον Jas. H Kama δέχεται να τον γράψει, αλλά με αρκετές επιφυλάξεις.
Εκεί γνωρίζει τρεις πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, δυο άλλες μητέρες και ένα πατέρα που θα τους ενώσουν οι κοινές αγωνίες, η αγάπη για τα παιδιά τους και η εγκληματική ηλιθιότητα του συστήματος.
Η Ούλα είναι η μητέρα της Τόλα, ενός γλυκύτατου κοριτσιού με σύνδρομο Down και είναι το ακριβώς αντίθετο από την Κάμα. Influencer με μόνιμο χαμόγελο, εκνευριστική ενεργητικότητα και μία ζωή που φαίνεται φτιαγμένη μόνο με ροζ αποχρώσεις. Μεγάλο σπίτι, ευτυχισμένος γάμος και πολύ πολύ θετικότητα. Η πραγματικότητα όμως και η εικόνα στα social media είναι δύο πράγματα που συνήθως δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Η Τατιάνα είναι η μητέρα του πανέξυπνου Μίχαλ που είναι χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου και δεν έχει και την καλύτερη πρώτη εντύπωση από την Κάμα. Αναγκάζεται να κάθεται ατελείωτες ώρες με έναν κρύο καφέ στο φορτηγό της έξω από το σχολείο, μήπως χρειαστεί κάτι το παιδί της. Γιατί; Δεν υπάρχει καμιά εξειδικευμένη βοήθεια στο κατά τα άλλα «συμπεριληπτικό σχολείο». Αυτή η κατάσταση είναι γνώριμη και στην Ελλάδα όπου είναι σύνηθες, οι μητέρες να είναι σε κατάσταση επιφυλακής και τρέμουν μήπως χτυπήσει το τηλέφωνο για να τρέξουν άρον-άρον στο σχολείο που δεν παρέχει τίποτα παρά, όχι και τόσο ιδιαίτερα πετυχημένη, φύλαξη.
Ένας διαφορετικός πατέρας…
Η αλήθεια είναι ότι έχω μία αδυναμία στο πατέρα της σειράς, τον Γιέρζνι. Ο ένας λόγος είναι ότι υπάρχουν πατεράδες που νοιάζονται και μπαίνουν μπροστά για τα παιδιά τους αλλά δεν είναι ο κανόνας. Ένας άλλος λόγος είναι το πόσο ωραία γραμμένος είναι ο χαρακτήρας του και δείχνει μία πραγματικότητα που δεν βλέπουμε συχνά στην οθόνη Η Έλα, η κόρη λόγω της φύσης της αναπηρίας της, είναι απρόβλεπτη, είναι συνέχεια σε υπερδιέγερση και την απορρίπτουν χωρίς ντροπή, είτε οι άνθρωποι που θα έπρεπε να την βοηθούν γιατί είναι η δουλειά τους, είτε οι άνθρωποι που θα έπρεπε να την αγαπούν όπως είναι η γιαγιά της. Αυτός που σίγουρα είναι πάντα δίπλα της είναι ο Γιέρζνι. Αυτό κοστίζει στην προσωπική του ζωή και βρίσκεται σε αναπόφευκτο burnout, που βιώνουν όλοι οι γονείς παιδιών με νοητική αναπηρία σε κάποια στιγμή της ζωής τους ή ακόμα και καθ’όλη τη διάρκεια της.
Μοναξιά και μισαναπηρισμός….
Η μοναξιά έχει διαφορά χρώματα και μορφές και πολλοί γονείς παιδιών με αναπηρία την βιώνουν κάθε μέρα.
Στην σειρά το βλέπουμε και στην οθόνη. Μεγαλώνεις το παιδί σου μόνος σου, ή ζεις σε ένα ψεύτικο γάμο, βλέπεις την οικογένειά σου να διαλύεται, είσαι και εσύ ο ίδιος διαφορετικός και διαχειρίζεσαι την διαφορετικότητα του παιδιού σου.Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις κοινός παρανομαστής η μοναξιά.
Έρχεται μετά και ο μισαναπηρισμός, είτε μέσα στην οικογένειά όπως βλέπουμε στη σκηνές με τον πατέρα της Κάμα και την μητέρα του Γιέρζνι είτε ακόμα και μέσα στο σχολείο στη χειρότερη μορφή του: Εσωτερικευμένος και μασκαρεμένος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το επεισόδιο με την εκδρομή όπου εργαλειοποιείται ένα ευχάριστο γεγονός για να δώσει ένα μάθημα στους «απείθαρχους» γονείς, που κάνουν το έγκλημα να πιστεύουν ότι το παιδί τους πρέπει να καταφέρει πράγματα, ή τουλάχιστον να προσπαθήσει.
Σύγχρονη αστεία και αληθινή…
Δεν θέλω να σας γράψω άλλο για την υπόθεση, για σκηνές, για χαρακτήρες, γιατί θέλω να την δείτε οι ίδιοι.
Αξίζει να την δούμε όλοι, γιατί είναι σύγχρονη, αληθινή και έχει κύριο χαρακτηριστικό της το χιούμορ, που το χρησιμοποιεί έξυπνα για να ασχοληθεί με σοβαρά θέματα, χωρίς να μειώνεται ο συναισθηματικός της αντίκτυπος. Αντίθετα, θα συγκινήσει τον θεατή αρκετές φορές χωρίς όμως να τον εκβιάσει.
Πάρα πολύ καλό καστ τόσο σε ενήλικες ηθοποιούς όσο και στα παιδιά με ή χωρίς αναπηρία, που παίζουν εξαιρετικά.
Το πιο σημαντικό όμως που μπορούμε να πάρουμε από την σειρά, είναι ότι κανένας βαθμός συγγένειας και καμία φιλία δεν μπορεί να αναγκάσει τον άλλον να καταλάβει αυτό που ζεις όταν μεγαλώνεις ένα παιδί με αναπηρία.
Όμως υπάρχουν άνθρωποι τελείως διαφορετικοί από μας. που εμφανίζονται ξαφνικά στην ζωή μας, μας πονάνε, μας καταλαβαίνουν και τους καταλαβαίνουμε και με μόνο όπλο την αγάπη, προσπαθούμε μαζί για τα παιδιά μας και αρνούμαστε να το βάλουμε κάτω, ακόμα και της χειρότερες στιγμές μας.
Δείτε το trailer και λεπτομέρειες εδώ…
