Γεννήθηκα Μάιο σε μία προσφυγική γειτονιά του Πειραιά. Χωρίς να έχω προσφυγικές καταβολές (μάλλον), αυτή η γειτονιά ήταν η αιτία να αγαπήσω το ρεμπέτικο τραγούδι και την ιστορία του. Ένοιωθα συγκίνηση κάθε φορά που άκουγα τις γιαγιάδες της γειτονιάς να λένε ιστορίες της προσφυγιάς. Εκεί έμαθα τι σημαίνει «νοιάζομαι» και «αλληλεγγύη».
Πάντα πίστευα ότι είχα λανθασμένο επαγγελματικό προσανατολισμό και αυτό με βαραίνει περισσότερο τώρα. Είχα πάντα καλλιτεχνικές τάσεις και δημιουργικές ικανότητες.
Είμαι μητέρα δυο αγοριών, του αυτιστικού Ιάσονα και του νευροτυπικού Φαίδωνα, η ηλικιακή τους διαφορά είναι 3 χρόνια. Ευαισθητοποιημένη πλέον σε θέματα διαφορετικότατης (πάντα ήμουν, αλλά τώρα περισσότερο), μ’ αρέσει να εκφράζω τις απόψεις μου και να κάνω κριτική για τις «ασχήμιες» της εποχής μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προσπαθώ να ενημερώνομαι όσο καλύτερα μπορώ, προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη, ελπίζω για το καλύτερο και η κρυφή και τρελή μου επιθυμία είναι να μπορούσα να είμαι Highlander… τόσο όσο…
#proud_autism_mom
[carousel_slide id=’23704′]