Σήμερα, 5 Σεπτεμβρίου, συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη δολοφονία του Αντώνη Καργιώτη στο λιμάνι του Πειραιά. Σήμερα, ο Θοδωρής Ζαβραδινός-Καραμπαμπάς θα γιόρταζε τα 20ά γενέθλιά του, αν δεν είχε δολοφονηθεί από αστυνομικούς.
Με αυτή τη αφορμή , η ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ, Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων, εξέδωσε την εξής ανακοίνωση:
Σήμερα, 5 Σεπτεμβρίου 2026, ο Θοδωρής Ζαβραδινός-Καραμπαμπάς θα γιόρταζε τα 20ά γενέθλιά του.
Την ίδια ακριβώς ημερομηνία, πριν από τρία χρόνια, ο 36χρονος ανάπηρος Αντώνης Καργιώτης δολοφονήθηκε στο λιμάνι του Πειραιά, όταν μέλη του πληρώματος του Blue Horizon τον πέταξαν βίαια από τον καταπέλτη του πλοίου και τον εγκατέλειψαν στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να ανασυρθεί νεκρός μία ώρα μετά.
Δεν πιστεύουμε στις μεταφυσικές συμπτώσεις.
Πιστεύουμε, όμως, στην πολιτική σημασία της μνήμης και η σημερινή ημερομηνία μάς αναγκάζει να επισημάνουμε κάτι που η κοινωνία εξακολουθεί να αποφεύγει.
Δύο μισαναπηρικά εγκλήματα, δύο διαφορετικές περιπτώσεις στις οποίες η αναπηρική κοινωνική θέση επιχειρήθηκε να εξαφανιστεί από την αφήγηση του εγκλήματος.
Για τον Θοδωρή, σήμερα επιλέγουμε να μιλήσουμε μέσα από τη φωτογραφία του που δημοσιοποιήσαμε αρχικά.
Τη φωτογραφία που τραβήχτηκε στα 16α γενέθλιά του, όταν η μητέρα του, τού έκανε δώρο ένα κινητό τηλέφωνο και εκείνος αποτυπώθηκε χαρούμενος.
Αυτή τη φωτογραφία επιλέξαμε συνειδητά να τοποθετήσουμε πρώτα κατά την παρέμβασή μας στο Δημαρχείο Άργους–Μυκηνών και αμέσως μετά στο σημείο όπου ο συνανάπηρός μας πυροβολήθηκε πισώπλατα από αστυνομικούς, πριν την αφήσουμε να ταξιδέψει σε δρόμους και πλατείες ολόκληρης της χώρας, διεκδικώντας ξανά την παρουσία του Θοδωρή στον δημόσιο χώρο και στη συλλογική μνήμη.
Δεν την επιλέξαμε για να προκαλέσουμε φτηνή συγκίνηση ούτε για να ρομαντικοποιήσουμε την εικόνα του νεκρού συνανάπηρού μας.
Την επιλέξαμε ακριβώς επειδή δεν θέλαμε η δημόσια εικόνα του Θοδωρή να καθοριστεί από τις αστυνομικές σφαίρες, από το «ποσοστό αναπηρίας», από την ιατρική διάγνωση, από τα κατασκευασμένα αφηγήματα μετά τη δολοφονία του ή από το κρεσέντο μισαναπηρικού και ευγονικού λόγου που ακολούθησε.
Και όμως, ακόμη και αυτή η φωτογραφία χλευάστηκε από ακροδεξιά τρολ του διαδικτύου. Ρωτούσαν γιατί απεικονίζαμε τον Θοδωρή πιτσιρικά, γιατί επιλέξαμε αυτή την εικόνα.
Η κοινωνία του ακροδεξιού θεάματος θορυβήθηκε, διότι το χαμόγελο του Θοδωρή δεν ταίριαζε με την κατασκευή του εγκληματία που επιθυμούσαν.
Η μισαναπηρική επιτήρηση δεν σταμάτησε ούτε μετά τους 29 πυροβολισμούς που ρίχτηκαν εκείνο το βράδυ. Συνεχίστηκε πάνω στην εικόνα, στην ιστορία και στη μνήμη του.
Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με τον Αντώνη.
Μετά τη δολοφονία του, η δημόσια συζήτηση στράφηκε επίμονα στη «νομιζόμενη ιδιότητα», ενώ η φράση «ένας μαλάκας παλαβός», που ακούστηκε στο ηχητικό των δραστών, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.
Η ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ επέμεινε από την πρώτη στιγμή ότι το αναπηρικό στάτους του Αντώνη δεν αποτελούσε μια δευτερεύουσα πληροφορία, αλλά κρίσιμο στοιχείο για την κατανόηση της βίας που ασκήθηκε πάνω του, γι’ αυτό και αξιώσαμε επίσημα την αναγνώριση του μισαναπηρικού κινήτρου. Το δικαστήριο τελικά δεν το αναγνώρισε.
Ο Θοδωρής και ο Αντώνης αποτελούν δύο σοβαρές υποθέσεις μισαναπηρικής δολοφονικής βίας, στις οποίες τα θύματα έγιναν αντικείμενα επιτήρησης και απαξίωσης, ενώ μετά τον θάνατό τους επιχειρήθηκε η αορατοποίηση του αναπηρικού τους στάτους από τη δημόσια αφήγηση ή, ακόμη χειρότερα, η μετατροπή του σε έμμεση δικαιολόγηση όσων συνέβησαν.
Και αυτή η διαπίστωση δεν είναι καθόλου συμπτωματική.
Γι’ αυτό επιμένουμε ότι ο Θοδωρής ήταν αυτιστικός, ότι ήταν ανάπηρος και ως τέτοιον τον δολοφόνησαν.
Όχι επειδή η «αναπηρία» κάνει τη δολοφονία του περισσότερο τραγική, αλλά επειδή η αναπηρική κοινωνική του θέση είναι αναγκαία για να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την ασύμμετρη αστυνομική βία.
Και γι’ αυτό επιμένουμε ότι ο Αντώνης Καργιώτης ήταν ανάπηρος, επειδή ως θύμα υπέστη διακριτική μεταχείριση λόγω της βλάβης του και επελέγη ως θύμα ακριβώς εξαιτίας αυτής, ενώ η εγκατάλειψή του στη θάλασσα τον καταδίκασε σε βέβαιο θάνατο, καθώς οι δράστες αντιμετώπισαν τη ζωή του ως ανάξια προστασίας και πίστευαν ότι θα μπορούσαν να αποφύγουν οποιαδήποτε αναφορά στις αρχές και λογοδοσία.
Σήμερα ο Θοδωρής θα γινόταν 20 χρονών και συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη δολοφονία του Αντώνη.
Δύο πρόσωπα που αρνούμαστε να παραδώσουμε στη λήθη, δύο χαμένες ζωές που αρνούμαστε να αποσυνδέσουμε από τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μέσα στις οποίες δολοφονήθηκαν.
ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΜΙΣΑΝΑΠΗΡΙΣΜΟ
ΤΟ ΑΝΑΠΗΡΙΚΟ ΣΤΑΤΟΥΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ.
ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ
Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων