Το 4ο Nevronas Festival, που πραγματοποιήθηκε από τις 17 έως τις 19 Απριλίου στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, ολοκληρώθηκε αφήνοντας πίσω του την αίσθηση μιας διοργάνωσης πιο ώριμης, πιο πλούσιας και πιο επιτυχημένης από ποτέ.
της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος
Με τη συνεργασία της ΑΜΚΕ Together for Autism του πρώην διεθνή μπασκετμπολίστα Δημήτρη Παπανικολάου, του Συλλόγου Open School Days και φυσικά με τη στήριξη των χορηγών και υποστηρικτών μας (ΧΟΡΗΓΟΙ: EY | ΕΚΚΟΜΕΔ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ: Eurobank | Mc Donalds | Sephora | Sixt | Wizard | Casa De Musica | No Remorse Festival |Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων), το φετινό φεστιβάλ ξεπέρασε κάθε προηγούμενη διοργάνωση. Η επισκεψιμότητα ήταν αυξημένη, ενώ η ποικιλία των δράσεων, των παραστάσεων και των εργαστηρίων πρόσφερε στους επισκέπτες μια μοναδική εμπειρία.
Ωστόσο, εκείνο που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η ποιότητα του εθελοντισμού.
Οι άνθρωποι πίσω από την εμπειρία
Η παρουσία εκπαιδευμένων εθελοντών ήταν πάντοτε βασικό στοιχείο του Nevronas FESTival. Φέτος, όμως, η συμβολή τους ξεπέρασε τον παραδοσιακό ρόλο της υποστήριξης. Μικρές ομάδες εθελοντών βρίσκονταν διαρκώς σε όλους τους χώρους του φεστιβάλ, προσφέροντας όχι μόνο υποστήριξη όπου χρειαζόταν, αλλά και ένα αίσθημα οικειότητας και ασφάλειας.
Πριν ακόμη κάποιος συμμετάσχει σε μια δραστηριότητα, ένιωθε πως τον υποδέχεται μια μεγάλη παρέα. Μικροί και μεγάλοι καλωσορίζονταν με χαμόγελα, προτάσεις για δράσεις και αυθεντικό ενδιαφέρον. Παλιοί φίλοι συναντιούνταν ξανά και νέες γνωριμίες γεννιούνταν αυθόρμητα.
Είδα εθελοντές που γνωρίζω από προηγούμενες διοργανώσεις, αλλά και ανθρώπους που συμμετείχαν για πρώτη φορά. Ιδιαίτερα ενθαρρυντική ήταν η έντονη παρουσία νέων ανθρώπων, γεγονός που επιβεβαιώνει την πεποίθησή μου ότι η νέα γενιά επιδιώκει με ολοένα πιο ουσιαστικό τρόπο την ισότητα και τη συμπερίληψη μέσα από πράξεις.
Μία από τις πιο ξεχωριστές γνωριμίες μου ήταν η Ελένη, εθελόντρια που έμαθε για το φεστιβάλ μέσω συγγενικού της προσώπου, το οποίο συμμετείχε ως καλλιτέχνης με αναπηρία. Συζητήσαμε για τα έργα των καλλιτεχνών, τις εμπειρίες της από το φεστιβάλ, αλλά και για τις παροχές – και τις ελλείψεις – που εξακολουθούν να υπάρχουν σε θέματα προσβασιμότητας.
Μετά το Nevronas Panel με θέμα «Κινητική Αναπηρία και Νευροδιαφορετικότητα στην Ανώτατη Εκπαίδευση», το οποίο οργάνωσα και συντόνισα, μου εκμυστηρεύτηκε ότι δεν γνώριζε τις υπηρεσίες υποστήριξης που προσφέρουν τα δημόσια πανεπιστήμια στους φοιτητές με αναπηρία. Μου είπε πως σκοπεύει να ενημερωθεί περισσότερο, ώστε να μπορεί να υποστηρίζει καλύτερα τους συμφοιτητές της.
«Θα ήθελα πολύ να ξαναείμαι εθελόντρια του χρόνου στο Nevronas FESTival», ήταν τα τελευταία της λόγια πριν αποχαιρετιστούμε.
Δεν ήταν η μόνη. Συνολικά, 68 εκπαιδευμένοι εθελοντές προσέφεραν χρόνο, ενέργεια και χαμόγελα, συμβάλλοντας καθοριστικά στην επιτυχία της διοργάνωσης.
Η δύναμη της συμμετοχής
Ένα ακόμη στοιχείο που ξεχώρισε στον φετινό προγραμματισμό ήταν ο μεγάλος αριθμός εργαστηρίων και βιωματικών σεμιναρίων. Οι δράσεις αυτές έδωσαν στους συμμετέχοντες την ευκαιρία όχι μόνο να γνωριστούν μεταξύ τους, αλλά και να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους.
Αν ήμουν επισκέπτρια του φεστιβάλ, θα επέλεγα σίγουρα να συμμετάσχω πρώτα σε ένα βιωματικό εργαστήριο και στη συνέχεια να παρακολουθήσω μια παράσταση ή μια συναυλία. Μια τέτοια εμπειρία δημιουργεί συνδέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους και μετατρέπει κάθε καλλιτεχνικό γεγονός σε ένα συλλογικό βίωμα, μια αφορμή για ουσιαστική επικοινωνία και νέες γνωριμίες.
Ανοίγοντας τα φτερά μας πέρα από την κοινότητα
Για πολλούς καλλιτέχνες, ανεξαρτήτως αναπηρίας ή νευροδιαφορετικότητας, το Nevronas FESTival αποτελεί πλέον μια ετήσια συνάντηση δημιουργίας και επανασύνδεσης.
Παραμένοντας πιστοί στον προσβάσιμο και συμπεριληπτικό χαρακτήρα του θεσμού, είχα τη χαρά να συναντήσω φέτος και πολλούς ανθρώπους που δεν είχαν προηγούμενη επαφή με την κοινότητα της αναπηρίας ή της νευροδιαφορετικότητας. Άλλοι ανακάλυψαν το φεστιβάλ από περιέργεια, ενώ κάποιοι το επισκέφθηκαν αποκλειστικά λόγω καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος.
Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση της Αριστέας, τεχνοθεραπεύτριας, η οποία παρακολούθησε το βιωματικό εργαστήριο δραματοθεραπείας «Ο Χτύπος της Καρδιάς – Παλμοί που Μοιάζουν με Αγκαλιά».
«Οργανώνω τεχνοθεραπευτικά εργαστήρια εδώ και χρόνια και ήθελα να δω πώς είναι απλώς να συμμετέχω σε ένα», μου είπε όταν τη ρώτησα τι την έφερε στο φεστιβάλ.
Και αυτός είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους ύπαρξης του Nevronas FESTival: να αναγνωρίζονται οι ανάπηροι και νευροδιαφορετικοί καλλιτέχνες πρωτίστως για την τέχνη τους και όχι μόνο ως φορείς διαφορετικότητας.
Η φετινή διοργάνωση απέδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι οι συμπεριληπτικές ομάδες και οι καλλιτέχνες με αναπηρία παράγουν έργο που συγκινεί, εμπνέει και προσελκύει το κοινό. Και, κυρίως, ότι το κοινό θέλει να το γνωρίσει.
Ζήσαμε την τέχνη με τον δικό μας τρόπο
Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, το Nevronas FESTival μας έδωσε την ευκαιρία να βιώσουμε την τέχνη με τον δικό μας τρόπο: χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς στερεότυπα και χωρίς περιορισμούς.
Έναν τρόπο που χωράει όλους.
Εσείς;
Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος