Μία χώρα που κρύβεται πίσω απ’ τη βιτρίνα, από τα στατιστικά, από τους ευφημισμούς και την αυταπάτη.
Μία χώρα που δεν θέλει να της θυμίζουν το πραγματικό της πρόσωπο.
Κι όμως αυτό κάνει εδώ και τόσα χρόνια ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης.
Δείχνει στην Ελλάδα το πρόσωπο που κρύβει επιμελώς. Και αυτό ενοχλεί.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Αυτό συνεχίζει να κάνει και με την τελευταία του ταινία «Σπασμένη Φλέβα» παραγωγής 2025, που δημιουργήθηκε και με την υποστήριξη του ΕΚΚΟΜΕΔ.
Κεντρικό πρόσωπο ο Θωμάς Αλεξόπουλος, μεσήλικας και αποτυχημένος επιχειρηματίας, που τρέχει ενάντια στο χρόνο και στις συνέπειες των πράξεών του για να γλιτώσει το σπίτι του από έναν τοκογλύφο.
Κεντρικό πρόσωπο ο Θωμάς Αλεξόπουλος, μεσήλικας και αποτυχημένος επιχειρηματίας, που τρέχει ενάντια στο χρόνο και στις συνέπειες των πράξεών του για να γλιτώσει το σπίτι του από έναν τοκογλύφο.
Το όνειρο που έγινε εφιάλτης…
Ο Θωμάς ζούσε το νεοελληνικό όνειρο: Σπίτι στην παραλιακή, πανάκριβο αυτοκίνητο, φαραωνικών διαστάσεων κατάστημα, γυναίκα, παιδιά και μια όμορφη ερωμένη.
Το όνειρό του όμως έγινε εφιάλτης: Χρέη στην τράπεζα, σπίτι που κινδυνεύει, έχει χάσει το σεβασμό της οικογένειάς του και «πουλάει» έρωτα σε μία πολύ μεγαλύτερη γυναίκα για να της αποσπάσει χρήματα.
Τι τον οδήγησε εκεί;
Αν ρωτήσεις τον Θωμά, όλοι του χρωστάνε, όλοι του οφείλουν κάτι, όλοι πρέπει να του δώσουν μια ακόμα ευκαιρία.
Η ταινία δείχνει έναν άνθρωπο που με κάθε του πράξη και λέξη δημιούργησε τη δική του μοίρα, ακριβώς όπως μας προϊδεάζει το άνοιγμα της ταινίας χρησιμοποιώντας μία φράση του Ηράκλειτου.
Από θρίλερ σε τραγωδία..
Ο Οικονομίδης δεν έχει χάσει ούτε το χιούμορ του ούτε την πρόθεσή του να προκαλεί το θεατή λεκτικά και οπτικά.
Στη συγκεκριμένη ταινία το έχει περιορίσει σε σχέση με προηγούμενες δουλειές, όχι γιατί αρνείται το καλλιτεχνικό του παρελθόν, αλλά γιατί θεωρεί ότι εξυπηρετεί καλύτερα την πλοκή.
Καθώς η ταινία μοιάζει περισσότερο με κοινωνικό θρίλερ, νιώθεις το άγχος του Θωμά, που προσπαθεί, με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς ντροπή αλλά και χωρίς αξιοπρέπεια, αποκομμένος συναισθηματικά από όλους και από όλα, να σώσει ίσως όχι μόνο το σπίτι αλλά και τον εγωισμό του.
Και έρχεται η σκηνή που το θρίλερ μετατρέπεται σε τραγωδία.
Και παγώνεις.
Στη κινηματογραφική αίθουσα την ζεις έντονα αυτήν την αλλαγή τόνου, από την αντίδραση του κοινού.
Το ξάφνιασμα και μετά τη σιωπή του.
Η διαφορά με την αρχαία τραγωδία είναι ότι εδώ, δεν είναι το υπερφυσικό στοιχείο που παίζει με τη μοίρα των ανθρώπων, ο από μηχανής θεός μπορεί να μην είναι αρκετός, και η κάθαρση δεν είναι δεδομένη.
Θωμάς…
Ο Θωμάς σε αυτή την ταινία είναι ένας αποτυχημένος επιχειρηματίας.Θα μπορούσε όμως να ήταν αιρετός ή μιντιάρχης, θα μπορούσε να φόραγε αντί για κοστούμι, ράσο, στολή ή άσπρη ποδιά.
Είναι το αρχέτυπο του Έλληνα αριβίστα που δεν πιστεύει σε τίποτα, παρά μόνο στο χρήμα και στη δύναμη που σου δίνει ή σου παίρνει μέσα από τα χέρια σου.
Γράφοντας αυτό το σενάριο, ο Οικονομίδης μαζί με τον αγαπημένο μου Βαγγέλη Μουρίκη (ένας από τους καλύτερους Έλληνες ηθοποιούς της τελευταίας 20ετίας) δημιούργησαν έναν χαρακτήρα που ενσαρκώνει πειστικά την ελληνική παθογένεια.
Και εδώ έρχεται η εξαιρετική ερμηνεία του Βασίλη Μπισμπίκη.
Δεν παίζει τον εαυτό του, ούτε αναπαράγει προηγούμενους ρόλους. Κάνει κάτι πολύ δύσκολο. Υποδύεται κάποιον που στη ζωή του φορά κάθε φορά διαφορετική μάσκα: Υποκρίνεται ότι είναι ο καλός σύζυγος, πατέρας, φίλος, γιος, αδερφός, εραστής, σοβαρός επιχειρηματίας.
Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και δεν νοιάζεται για τίποτα άλλο πέρα από τον εαυτό του.
Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και δεν νοιάζεται για τίποτα άλλο πέρα από τον εαυτό του.
Δεν βλέπεις όμως στην οθόνη τον Μπισμπίκη να υποκρίνεται, βλέπεις τον Θωμά. Και αυτό είναι επιτυχία του συγκεκριμένου ηθοποιού.
Δεν είναι οι φωνές ή τα ξεσπάσματα θυμού του που ξεχωρίζουν, είναι οι σιωπές του και πώς σωματοποιεί το άγχος, την απογοήτευση και τη ντροπή του χαρακτήρα του.
Οι γυναίκες…
Δεν γίνεται να μην αναφερθώ στη τόσο εκφραστική Μαρία Κεχαγιόγλου στο ρόλο της συζύγου, που κυριολεκτικά με ανατρίχιασε στη σκηνή που καταρρέουν τα ψέματα του Θωμά.
Υποδύεται μία γυναίκα που προσπαθεί να κρατήσει τη ζωή που νόμιζε ότι είχε, μία γυναίκα που προσπαθεί να ξανανασάνει.
Η μεγάλη έκπληξη ήταν ο ρόλος της Μπέτυς Αρβανίτη, που στα 86 της αποφάσισε θαρραλέα να τσαλακώσει την εικόνα της και να δοκιμάσει σε ένα διαφορετικό σινεμά.
Ένα σινεμά που της άρεσε, αφού έχει δηλώσει ότι ήθελε να δουλέψει με τον Γιάννη Οικονομίδη.
Το τραγούδι του ΛΕΞ στους τίτλους τέλους
Η Σοφία Κουνιά δίνει με την εκρηκτικότητά της μια γεύση από την ωμότητα που χαρακτήριζε προηγούμενες ταινίες του Οικονομίδη, με τρόπο όμως που ταιριάζει και είναι κομβικός στη συγκεκριμένη ταινία.
Την πιο ανθρώπινη πινελιά δίνουν η Κλέλια Ρενέση, που υποδύεται την πρώην ερωμένη του Θωμά, αλλά και η πολύ καλή ηθοποιός στο ρόλο της κόρης, που αγαπάει ακόμα τον πατέρας της, παρότι ξέρει ή υποψιάζεται το ποιος πραγματικά είναι.
Όλο το καστ ήταν εξαιρετικό, τόσο τα γνώριμα πρόσωπα από το κινηματογραφικό σύμπαν του Οικονομίδη όσο και τα καινούργια.
Ιδιαίτερη αδυναμία έχω στον Δημήτρη Καπετανάκο, που κλέβει πάντα την παράσταση με την ενέργειά του.
Διαφορετική…
Έχω δει όλες τις ταινίες του Οικονομίδη (είναι και επίσημα διαθέσιμες σε ελληνική πλατφόρμα streaming). Τον έχω δει να εξελίσσεται ταινία με ταινία.
Κρατάει τον πυρήνα του χαρακτήρα του, εμπιστεύεται παλιούς συνεργάτες και προσθέτει τις σκοτεινές πινελιές αθυροστομίας και χιούμορ που μας έκαναν να αγαπήσουμε τη δημιουργική ματιά του και στην έκτη του ταινία.
Στην «Σπασμένη Φλέβα», χωρίς να αρνείται το παρελθόν του, δημιούργησε μια σύγχρονη τραγωδία που σε κάνει να συμμετέχεις στην αγωνία του πρωταγωνιστή και βρίσκεσαι να αναλογίζεσαι τα δικά σου πιθανά λάθη και το που μπορεί να σε οδηγήσουν. Την ίδια στιγμή, τον αφήνει να ξεμπροστιάζεται μόνος του, χωρίς να του αφαιρεί όμως την ανθρώπινη υπόστασή του.
Χρειαζόμαστε την ειλικρίνεια του Οικονομίδη, ιδιαίτερα σε μία εποχή που έχουμε δει όλοι μας, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πού μπορεί να οδηγήσει η απληστία, η έλλειψη οποιουδήποτε ηθικού φραγμού και ενσυναίσθησης, όχι μόνο έναν άνθρωπο αλλά μία ολόκληρη χώρα…
Δείτε το trailer και λεπτομέρειες εδώ…