Κανείς δεν μας προετοιμάζει.
Δεν υπάρχει φυλλάδιο για εκείνη τη στιγμή.
Ακούς μια λέξη και ξαφνικά σωπαίνουν όλες οι άλλες.
«Αυτισμός»
του Γιάννη Κουρή – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Δεν κλαις πάντα. Μερικές φορές απλώς κοιτάς το παιδί σου και σκέφτεσαι: «Θα είναι καλά; Θα είναι ευτυχισμένο;»
Στην αρχή πενθείς. Όχι το παιδί. Αλλά το «σενάριο» που είχες γράψει στο μυαλό σου. Πενθείς τις λέξεις που άργησαν… Τα «γιατί δεν μιλάει;. Τα «μην ανησυχείς, θα περάσει». Τα βλέμματα στον δρόμο.Τις συγκρίσεις. Την ανάγκη να εξηγείς συνεχώς.
Νιώθεις φόβο, θυμό, ενοχές. Και μετά, ντρέπεσαι που τα νιώθεις όλα αυτά.
Και κάπου εκεί ξεκινάει η αληθινή διαδρομή…
Μαθαίνεις ότι η αγάπη δεν είναι πάντα αυτονόητη.
Ότι μια αγκαλιά μπορεί να είναι δύσκολη.
Ότι η επικοινωνία δεν περνά πάντα από λέξεις.
Μαθαίνεις να διαβάζεις σημάδια… Ένα βλέμμα που κρατά λίγο. Ένα άγγιγμα αλλιώτικο. Μία μικρή κίνηση που για τους άλλους δεν σημαίνει τίποτα, αλλά για σένα είναι ολόκληρη πρόταση.
Υπάρχουν μέρες που λυγίζεις. Που κουράζεσαι… Που φοβάσαι το αύριο.
Και υπάρχουν μέρες που το παιδί σου, σε κοιτάζει όπως κανείς άλλος στον κόσμο και καταλαβαίνεις κάτι βαθύ.
Ο αυτισμός δεν είναι το τέλος. Είναι ένας άλλος δρόμος. Δεν χρειάζεται το παιδί σου να γίνει «όπως τα άλλα». Χρειάζεται να γίνει ο εαυτός του με τον δικό του ρυθμό και με τον δικό του τρόπο.
Και εσύ;
Εσύ αλλάζεις, γίνεσαι πιο υπομονετικός. Πιο δυνατός. Πιο αληθινός. Όχι γιατί το διάλεξες, αλλά γιατί αγαπάς χωρίς όρους.
Αυτή είναι μία ιστορία μας.
Όχι για λύπηση. Αλλά για κατανόηση.
Όχι για να εξηγήσουμε τον αυτισμό. Αλλά για να ακουστεί η φωνή των γονιών.
Και αυτό που πρέπει να ακούγεται δυνατά είναι ότι:
«Η διαφορετικότητα δεν θέλει διόρθωση. Θέλει αποδοχή»
Γράφει: ο Γιάννης Κουρής – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology