Ο προηγούμενος χειμώνας πέρασε δύσκολα, χάσαμε το χαμόγελό μας. Αυτισμός και εφηβεία, εκρηκτικό κοκτέιλ. Το ξαναβρήκαμε στη θάλασσα. Θυμήθηκα ξανά την αγκαλιά του γιου μου, το γέλιο του, τα παιχνίδια και τα πειράγματα μας. Για άλλη μια φορά ήταν η θάλασσα που μου πήρε το βάρος, σωματικό και ψυχικό, και έδωσε στο παιδί μου την ευκαιρία να βρει ξανά τον εαυτό του.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Το ντοκιμαντέρ “Ocean Therapy” του 2016, δείχνει με τον ομορφότερο τρόπο την απελευθερωτική δύναμη του νερού. Πρωταγωνιστής ο Μπρούνο Χάνσεν, ανάπηρος σέρφερ, χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου και ένας από τους πιο κουλ τυπάδες (συγχωρέστε με αλλά αυτό είναι) που έχω δει ποτέ.
Στα 24 του χρόνια έπεσε θύμα βίαιης ληστείας και μπήκε στη ζωή του η αναπηρία.
Μια μεγάλη περιπέτεια…
Φεύγοντας από το προστατευμένο περιβάλλον όπου νοσηλευόταν, κατάλαβε ότι ο κόσμος έξω είναι γεμάτος εμπόδια. Αναζήτησε τον θάνατο σε αυτό που αγαπούσε, τη θάλασσα. Εκείνη όμως του το αρνήθηκε και του έδειξε ότι υπάρχει μια διαφορετική ζωή για εκείνον.
Μια ζωή που μοιάζει ταινία περιπέτειας.
Διάπλους του Ινδικού, τσουνάμι, ιστιοφόρα, καταμαράν, σανίδα του σέρφ, τρίκυκλο, τόσες χώρες, τόσες παραλίες, κολύμπι, σύρσιμο, σκαρφάλωμα και «σούζες» με το αμαξίδιο…
Όλα στο ατελείωτο κυνήγι του για ελευθερία.
Παράτολμος, πεισματάρης, αυθόρμητος, κοινωνικός, ένας «Indiana Jones με ρόδες», όπως τον χαρακτηρίζουν σε κάποια στιγμή στο ντοκιμαντέρ.
Ο δικός μας Μπρούνο: Γιώργος Καντζίκης
Βλέποντας το film, μου ήρθε στο μυαλό ο Γιώργος Καντζίκης, πρωταθλητής στο καθιστό θαλάσσιο σκι και στο kayak. Είχα την τύχη να ζήσω μαζί του τόσο στην Ικαρία όσο και στο Nevronas FESTival School Edition το πόσο άμεσο και βιωματικό παράδειγμα συμπερίληψης για όλους τους μαθητές, μικρούς και μεγάλους, που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. Χαίρομαι πολύ και τον καμαρώνω που συνεχίζει να το κάνει με το Schooling for All το εκπαιδευτικό και πολιτιστικό πρόγραμμα από την ΑΜΚΕ Together for Autism και τον οργανισμό Nevronas.
Ο Γιώργος έχει το ίδιο πείσμα, πολλές φορές και την ίδια τρέλα με τον Μπρούνο, αλλά αυτό που τον ξεχωρίζει είναι το πώς ξέρει να απολαμβάνει τη ζωή και ταυτόχρονα να δείχνει έναν σπάνιο επαγγελματισμό όσον αφορά την ενασχόληση του με τον αθλητισμό.
«Το αμαξίδιο είναι σαν φίλτρο»…
Κάποια στιγμή ακούγεται αυτό στην ταινία, εννοώντας ότι φιλτράρει τους ρηχούς ανθρώπους που βλέπουν στον άλλον μόνο την αναπηρία του, όχι τον χαρακτήρα του και την αξία του, το τι έχουν να πάρουν από αυτόν. Θα το προσέξετε ότι στη διήγηση του Μπρούνο παίζουν καταλυτικό ρόλο οι άνθρωποι. Είναι αυτοί που τον στήριξαν, είναι αυτοί που τον βοήθησαν, είναι αυτοί που δεν φοβούνται να αστειευτούν μαζί του επειδή είναι ανάπηρος, είναι αυτοί που παίρνουν τόσα πολλά από αυτόν.
Όταν είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον, όλοι έχουμε να κερδίσουμε.
Το ίδιο έχω μάθει και από τον Γιώργο, αλλά και από την εμπειρία του να μεγαλώνεις ένα αυτιστικό παιδί.
Ελευθερία και πάθος…
Επιτέλους ένα ντοκιμαντέρ για την αναπηρία που δεν βασίζεται στο συναίσθημα. Σε κάνει να χαζεύεις τα τοπία, να θαυμάζεις την αποφασιστικότητα του Μπρούνο και ίσως να ζηλεύεις τελικά την ελευθερία του. Μία ελευθερία όμως που την έχει κερδίσει με πολύ αγώνα, αφού κάθε μέρα και σχεδόν κάθε κίνηση απαιτεί σωματικό κόπο. Κόπο που μέρα με τη μέρα τον έκανε δυνατό σωματικά, ψυχικά και, το πιο σημαντικό, πνευματικά. Το μάθημα που μας δίνει ο Μπρούνο δεν έχει σχέση με την αναπηρία.
Εκείνος χρησιμοποιεί το νερό για να νιώσει ελεύθερος, αλλά αυτό που μας μαθαίνει είναι ότι για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε πρέπει να βρούμε το πάθος μας, αυτό που μας εμπνέει, αυτό που μας δίνει κίνητρο.
Το ντοκιμαντέρ θα το βρείτε στο Netflix.
