Θάλασσα…
Ο αέρας που αναπνέεις από εκείνη, η δροσιά που σου φέρνει, ο ήχος από τα κύματά της,
ακόμα και η δύναμη που σου δίνει το απέραντο γαλάζιο της!
Είναι κάτι απροσδιόριστο σε όλους, γιατί λειτουργεί στον κάθε άνθρωπο και στον κάθε χαρακτήρα προσαρμοστικά!
Είναι τόσο γεμάτη και τόσο ωραία, που οι περισσότεροι την χρησιμοποιούν σαν μικρό υποκατάστατο του Ωκεανού που είναι άπιαστος!
Θάλασσα: Μια τόσο σημαντική ορολογία που την χρησιμοποιούμε από μόνη της,
για να χαρακτηρίσουμε κάποιες υδάτινες περιοχές ανά τον κόσμο.Τόσο χρήσιμη από άκρη σε άκρη – από την πιο απλή μέχρι την πιο σύνθετη και απαιτητική ορολογία, που την χρησιμοποιούν μέχρι και οι επιστήμονες, δίνοντας λύση σε ερωτήματα όπως το κύμα που είναι εμφωλευμένο μέσα της. . .
“Με το φύσημα του αέρα ο παλμός, που υπάρχει στα μόρια του νερού, αυξάνει και δημιουργούνται τα κύματα.”
Τόσες κρυφές έννοιες μέσα από την λέξη θάλασσα – τόση γαλήνη – τόσο μίσος – λίγη φουρτούνα – απεριόριστη ηρεμία! Κάθε θάλασσα είναι το απάγκιο κάθε ανθρώπου, σε αυτόν τον κόσμο, που μας ταλαιπωρεί και μας δοκιμάζει καθημερινά. Μια τεράστια έμπνευση από μια τόσο μικρή λέξη, που σου δίνει την δυνατότητα να εκφράζεσαι μέσα από αυτήν και να γίνεσαι ποιητής… ένας ποιητής του νόστου που μπορεί να γράψει:
Ο έρωτας είναι σαν την θάλασσα. Χίλιοι την χαίρονται, ένας όμως πάντα την πληρώνει!
Ταξιδεύεις με το κύμα της, κοιμάσαι με τον ήχο της, ξυπνάς με τον αέρα της και ζεις με την δροσιά και την αύρα της!
Χρόνια και χρόνια μέσα στον απέραντο χρόνο όλα αλλάζουν μα η θάλασσα μένει πάντα εκεί…
Εκεί σαν μια διέξοδος για όλους! Απεριόριστες δυνατότητες για όλους – ακόμη και για μένα που έχοντας την στο μυαλό μου αυτή την στιγμή, πιάνω τον ίδιο μου τον εαυτό, να γράφει ξαφνικά τόσο πολλά για αυτήν!
Σου δίνει μια ώθηση να τολμήσεις να ακουμπήσεις την απεραντοσύνη της και να βρεις τα δικά σου όρια!
Μια τόσο ποιοτική αλλά και ποιητική έννοια που σε κάνει να ξεχνιέσαι και να θες να ανακαλύψεις πράγματα για αυτήν όπως ποιήματα, στίχους, λόγια… λόγια που εκφράζουν τον καθένα ξεχωριστά!
Έτσι μας την περιγράφει μέσα από ένα ποιήμα του ο Βύρων Λεοντάρης γράφοντας:
“Απροσδιόριστοι στον κόσμο. Ένα κυμάτισμα είμαστε, ένα τρέμισμα έρωτα το είπαν, ποίηση το είπαν…”
Κλείνοντας το συμπέρασμα είναι ένα, απλό και απέριττο:
Η θάλασσα δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω ή κάτι λιγότερο από κάποιον ή κάτι, αφήνεις την σκέψη σου να αρμενίσει για λίγο μαζί της και εκείνη, τα κάνει όλα λίγο καλύτερα από μόνη της!
NevronasRadio | Μουσική εκπομπή με τη Ράνια Παγίδα
