H σελίδα στο Facebook Κυκλοθυμικός δημοσίευσε ένα καυστικό κείμενο, σxολιάζοντας την είδηση ότι αυτιστικός 20χρονος πυροβολήθηκε στο κεφάλι από αστυνομικούς.
Το κείμενο της σχετικής ανάρτησης:
Τελικά δεν ήταν ούτε «γύφτος» ούτε «μετανάστης» ούτε «πρόσφυγας», ούτε «παραβατικός» ούτε «αλήτης». Ήταν κάτι πολύ…καλύτερο. Αυτιστικός.
Αυτιστικός ντε, αυτό που λένε τα παιδιά σας στο σχολείο για να βρίσουν ο ένας τον άλλον, αυτό που λέτε στα ψηφιακά καφενεία σας οι χάστες κι οι μύστες για να ξεφτιλιστείτε μεταξύ σας. Η πιο τρεντ βρισιά της εποχής.
Τον είχαν σταματήσει ξανά οι μπάτσοι κι είχε ένα άσχημο περιστατικό, τραυματικό. Δυσκολευόταν στην επικοινωνία, δεν είχε μαζί του το δίπλωμα. Φόβος ήταν. Αν έχεις γνωρίσει ποτέ αυτιστικό ξέρεις ότι τα επίπεδα άγχους τους είναι υπερπολλαπλάσια από τα δικά μας. Ειδικά σε μια συνθήκη που η ρουτίνα έχει σπάσει, που δεν έχει αυτό που πρέπει να έχει μαζί του. Κολλάει το μυαλό. Πανικοβλήθηκε, ίσως του τρίγκαρε και το προηγούμενο τραύμα. Αυτόν κυνηγήσατε. Με το μαγιό τον σκοτώσατε, για μπάνιο είχε πάει. Αυτό ήταν το τέρας που δε μπορούσατε να δαμάσετε με κανέναν τρόπο, που έπρεπε μόνο να τον πυροβολήσετε. Πισώπλατα. Δεκάδες σφαίρες, οι περισσότερες στο κεφάλι του.
Έχουν βγει όλα τα σκουλήκια και στηρίζουνε. Και μπράβο στους μπάτσους και να τους στηρίξουμε και τι καλά έκαναν κι έτσι τους θέλουμε. Και σε όποιον δεν αρέσει ξιδάκι. Πρέπει τώρα που έμαθαν ότι είναι αυτιστικός να έχουν ενθουσιαστεί παραπάνω.
Έκλεισε ο κύκλος, τα πιάσαμε όλα.
Με τον Ζακ τους ΛΟΑΤΚΙ, με τα τρία περιστατικά των Σαμπάνη, Φραγκούλη και Μιχαλόπουλο τους Ρομά, με τον Παύλο τους Αριστερούς, με τον Λουκμάν τους μετανάστες, μας είχαν μείνει μόνο οι ανάπηροι. Το καλύψαμε κι αυτό. Είναι κι ο Αντώνης από την Κρήτη βέβαια. Αλλά ένας ίσον κανένας.
Όλο το τσεκλιστ του ναζισμού συμπληρώθηκε.
Τους Εβραίους τους βγάλαμε γιατί τώρα είναι με τους «δυνατούς», είναι από τη δικιά μας πλευρά, και τους αντικαταστήσαμε με τους μουσουλμάνους/ πρόσφυγες.
Από αυτούς έχουμε πνίξει μπορεί και χιλιάδες στην Πύλο, στο Φαρμακονήσι, στην Χίο κι αλλού. Έχουμε κι απόθεμα.
Θα είναι πολύ περήφανος ο παππούς σας ο Χίτλερ. Είστε άξιοι απόγονοι. Σας χειροκροτώ.
Μακάρι να γίνει και μια Κατοχή να ζήσετε όλες τις ηρωικές ημέρες. Ναι, ξέρω με την ελληνική σημαία και τον σταυρό θα καταδίδετε, θα βιάζετε, θα σφάζετε εγκύους για να πάρετε το παιδί να το σκοτώσετε, θα συνεργάζεστε με τον κατακτητή, θα προσκυνάτε τη σβάστικα, θα ανοίγετε το στόμα των εκτελεσμένων για να τους πάρετε τα δόντια. Είστε πατριώτες. Εθνικιστές. Αγαπάτε πολύ την πατρίδα σας. Πιο πολύ από όλους. Αλλά δεν είστε χαζοί σαν αυτούς της Καισαριανής. Εσείς είστε ξύπνιοι, του πιλάλα η μάνα. Τα γνωστά.
Τα καλύτερα εγκλήματα τα κάνετε στο όνομά της πατρίδας άλλωστε. Τα περισσότερα λεφτά τα βγάλατε εις βάρος της. Να σας αξιώσει ο Θεός που τόσο αγαπάτε να ζήσετε ένα Δίστομο, τίποτα Καλάβρυτα, κάναν Χορτιάτη, κάνα Κούρνοβο. Να χορτάσετε αίμα να ημερέψει λίγο η οργή σας. Να πάρετε τα λάφυρα. Κι αλλάξανε οι εποχές.. Δεν είναι μόνο χρυσά δόντια και κάνα κουμπί. Τώρα έχει κινητά, λάπτοπ, τηλεοράσεις.
Θυμάστε και στην ταινία του Μπενίνι, στο «η Ζωή είναι ωραία», εκείνο το μαθηματικό πρόβλημα της ναζίστριας που ρωτούσε πόσα λεφτά θα κέρδιζε το κράτος άμα «ξεμπερδεύαμε» με τους ανάπηρους; Ε έχετε κάνει τα μαθηματικά; Έτσι κυνικά που σας αρέσει να μιλάτε, φωνή λογικής, γλώσσα της αλήθειας. Ένας αυτιστικός ενήλικος με νοητική αναπηρία μπορεί να «κοστίζει» 700-800 ευρώ το μήνα, επιδόματα, θεραπείες, κέρατα. Αν τους ξεπαστρέψουμε όλους πόσο θα ανέβει ο μισθός σας; Η σύνταξη; Το έχετε σκεφτεί; Το έχετε μετρήσει;
Τρομερό με το να σκοτώνουν αβέρτα οι μπάτσοι. Φανταστικό. Και προληπτική ασφάλεια για να μη μπουν στο σπίτι σας αυτοί οι παρακατιανοί και το μαγαρίσουν και ενισχύουμε το μισθό μας. Φοβηθήκατε ότι όταν μάζευαν τους χρυσαυγίτες θα μείνετε ορφανά, ευτυχώς για εσάς το κράτος έχει πυρήνα, κάνει τη δουλειά καλύτερα από αυτούς, πιο οργανωμένα, πιο παστρικά. Με την δικαιοσύνη του, τα κανάλια του, την αστυνομία του, το μονοπώλιο της βίας του, τα όπλα του, τα χημικά του. Άρχοντες. Μακάρι μια μέρα να γίνουμε Ισραήλ να κάνουμε και γενοκτονίες. Αυτά είναι τα όνειρα της πατρίδας μας. Αυτό είναι το ταβάνι της.
Θα μου πεις ήξεραν ότι είναι αυτιστικός; Υποθέτω πως όχι, αλλά πάνω από τριάντα πέντε λεπτά τον κυνηγούσαν, είμαι σίγουρος από τις συμπεριφορές του, τη γλώσσα του σώματος, τις φωνές του, τις κινήσεις του, τις αντιδράσεις του, τους ήχους που ίσως έβγαλε, κατάλαβαν ότι είναι ευάλωτος, φοβικός, διαφορετικός, «περίεργος», εύκολος στόχος, καλή ευκαιρία για σκοποβολή. Θυμάστε τον Ζακ στην κρίση πανικού πώς αντιδρούσε, θυμάστε πώς τον δολοφονούσαν. Θυμάστε αν έμοιαζε με αιμοσταγή κλέφτη ή με ένα τρομαγμένο ζώο.
Σε έναν κανονικό κόσμο θα μιλούσα για εκπαίδευση των μπάτσων στη νευροδιαφορετικότητα, σε μεθόδους διαχείρισης κρίσεων κι επεισοδίων, σε τρόπους προσέγγισης, να φτιάξουμε πρωτόκολλα πρόληψης, σεμινάρια ενημέρωσης για το τι είναι αυτισμός, τι είναι νοητική αναπηρία, τι ανάγκες υπάρχουν, τι πυροδοτητές επεισοδίων.
Σε αυτόν τον κόσμο τι να πω. Μέσα σε μια ώρα έχω περάσει όλο το φάσμα των συναισθημάτων, πλέον μιλάω μόνο με απογοήτευση κι αγανάκτηση. Ξέρω ότι μπορεί η επόμενη σφαίρα να αφορά έναν δικό μου ωφελούμενο, μπορεί κι εμένα που είμαι ο συνοδός του. Και συζητούσαμε για το ούνο τις προάλλες.
Έχει εμφύλιο η Ελλάδα. Λευκή τρομοκρατία. Δεν είναι ωραίο να το ακούμε, ναι. Αλλά έχει. Η πίεση της κρίσης, η φτώχεια, η εξαθλίωση, η γεωπολιτική συντριβή κι ανυπαρξία, οι παγκόσμιοι συσχετισμοί, οι πολεμικές απειλές, ο θάνατος στη γειτονιά μας, οι συστημικές φρίκες του καπιταλισμού που οδηγούν στο plan b, στο ναζισμό. Όλα αυτά ενεργοποίησαν το πιο σκοτεινό κομμάτι του πυρήνα του μεταπολεμικού κράτους. Κι αυτός ο πυρήνας συγκροτήθηκε από τους δοσίλογους, τους Χίτες, τους ταγματασφαλίτες, τους προδότες με τις μπακαλοσακούλες, τους προσκυνητές του Χίτλερ. Για πάνω από μια δεκαετία η μια πλευρά είτε με κουστούμια είτε με αστυνομικές στολές είτε με μαύρα μπλουζάκια και ξυρισμένα κεφάλια χτυπάει ξανά και ξανά και ξανά. Έχουμε βαρεθεί να κλαίμε και να μετράμε νεκρούς κι απώλειες. Δυο δρόμοι υπάρχουν ή συνεχίζουμε να τις τρώμε ή παίρνουμε την τύχη της ζωής μας στα χέρια μας. Στους δρόμους. Με κάθε κόστος.
Έτσι κι αλλιώς εκεί θα πάει το πράγμα, το αίμα είναι μπροστά μας. Αρέσει δεν αρέσει.
Ας φροντίσουμε να είναι με τους δικούς μας όρους κι όχι με τους δικούς τους.
Μόνο αυτό έχουμε να διαπραγματευτούμε.
Περισσότερα νέα Συλλόγων – Φορέων – ΜΚΟ
Πηγή: Κυκλοθυμικός