Close Menu
Nevronas

    Subscribe to Updates

    Get the latest creative news from FooBar about art, design and business.

    What's Hot

    «INCLUDE» Διεπιστημονικό Δίκτυο Ειδικής και Διαπολιτισμικής Αγωγής (Επιστημονικό Σωματείο)

    November 18, 2026

    Το 1ο Συνέδριο ΑΛΜΑ ΑμεΑ στις 8 και 9 Δεκεμβρίου 2026 στο Ίδρυμα Ευγενίδου

    November 18, 2026

    Θέση Εργασίας Φροντίστριας/ή

    November 18, 2026
    Facebook Instagram YouTube TikTok LinkedIn
    • About Us
    • Αρθρογράφοι
    • Εγγραφή Επαγγελματιών
    • Διαφημιστείτε
    • Επικοινωνία
    • Όροι Χρήσης
    • GDPR
    Facebook Instagram YouTube TikTok LinkedIn
    Nevronas
    Subscribe
    • Home
    • ΑΡΘΡΑ
      1. NEVRONAS LOVES
      2. AUTISM STORIES
      3. ΑΠΟΨΕΙΣ
      4. Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
      5. REFRAME
      6. MORE AND MORE
        • ΕΙΔΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ
        • ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ
        • ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
        • ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
        • ΕΡΕΥΝΑ
        • ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
        • ΙΑΤΡΙΚΑ
        • ΝΟΜΙΚΑ – ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ
        • ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
      7. AUTISMAP
      Featured

      NEVRONAS × ΕΚΚΟΜΕΔ: Μαζί για έναν πιο συμπεριληπτικό δημιουργικό κόσμο

      November 17, 2026
      Recent

      NEVRONAS × ΕΚΚΟΜΕΔ: Μαζί για έναν πιο συμπεριληπτικό δημιουργικό κόσμο

      November 17, 2026

      NEVRONAS School Edition 2026: Στον Κορυδαλλό η Τέχνη γίνεται γέφυρα Συμπερίληψης 

      November 10, 2026

      Παρουσίαση του βιβλίου «Με λένε Άρια» και Συνέντευξη Τύπου για το Nevronas FESTival School Edition 2026

      November 9, 2026
    • PROJECTS
      • NEVRONAS FESTIVAL
      • SCHOOLING FOR ALL
      • LIGHTS OUT ALL IN
      • NEVRONAS SCHOOL EDITION
      • ΣΕΙΡΑ ΣΟΥ
      • ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΨΗ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ
    • ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

      Το 1ο Συνέδριο ΑΛΜΑ ΑμεΑ στις 8 και 9 Δεκεμβρίου 2026 στο Ίδρυμα Ευγενίδου

      November 18, 2026

      NEVRONAS × ΕΚΚΟΜΕΔ: Μαζί για έναν πιο συμπεριληπτικό δημιουργικό κόσμο

      November 17, 2026

      5ο “HUMAN CAST” Inclusive Art Festival – Σπάμε το Στίγμα

      November 17, 2026

      «Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι, όλοι τρέχουμε μαζί» με τον Ιωνά ΑμεΑ

      November 17, 2026

      «ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ» Παραλογές: Μια ιστορία θα σου πω… από την ομάδα ΘΕΑΜΑ

      November 17, 2026
    • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
    • ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ
      • ΕΓΓΡΑΦΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ
      • ΙΑΤΡΟΙ – ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ
      • ΕΤΑΙΡΙΕΣ
      • ΦΟΡΕΙΣ – ΣΥΛΛΟΓΟΙ
    • ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
      • ΒΙΒΛΙΟΓΩΝΙΑ
      • ΒΙΒΛΙΑ
      • ΕΚΔΟΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΙ
      • ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ
    • ΑΓΓΕΛΙΕΣ
    • SHOP
    • TV
    Nevronas
    Home » Πόσο «διαφορετικά» αλήθεια είναι τα Όνειρα που κάνουμε για τα Παιδιά μας, με Αναπηρία;
    ΑΠΟΨΕΙΣ

    Πόσο «διαφορετικά» αλήθεια είναι τα Όνειρα που κάνουμε για τα Παιδιά μας, με Αναπηρία;

    July 20, 2019Updated:June 12, 20266 Mins Read
    Facebook LinkedIn WhatsApp Twitter Pinterest Tumblr Email
    Share
    Facebook Twitter LinkedIn Pinterest Email WhatsApp

    “Τα αόρατα δάκρυά της σκάβουν το πάτωμα που πατώ…” φράση δανεισμένη από ένα υπέροχο κείμενο της αγαπημένης φίλης και συγγραφέως Μαρίας Κασαμπαλάκου.

     

    της Μαρίας Λευτάκη – Κοινωνική Λειτουργός

     

    Και, ενώ πρέπει να μιλήσω για δομές που υπάρχουν στο νομό και το κατά πόσον αυτές επαρκούν, έχω την ανάγκη να σας μιλήσω για εκείνα τα δάκρυα, εκείνης της μάνας, ορατά ή αόρατα, που σαν ποτάμια σκάβουν τη γη.

     

    Και είναι μια μάνα σαν εμένα, σαν εσένα, σαν όλες μας που μεγαλώνουμε παιδί με αναπηρία ή διαταραχή, που στα μάτια των γύρω της αντικρύζει στην καλύτερη περίπτωση τον οίκτο, στη χειρότερη την απέχθεια, που ακόμη και αν ζει σε μια πόλη όπως η δική μας, στην οποία υπάρχουν δομές όπως το ΚΕ.Φ.Ι.ΑΠ., το Κ.Δ.ΑΠ.Μ.Ε.Α., το Κέντρο Ημέρας Αυτισμού, τα οποία λειτουργούν μέχρι τέλος Ιουλίου και κατασκηνωτική περίοδος για ΑμεΑ τον Αύγουστο, γνωρίζει πως το παιδί που μεγαλώνει δε χωράει πουθενά, μα πάνω απ’ όλα δε χωράει στις καρδιές των ανθρώπων, όχι τουλάχιστον με τον τρόπο που εκείνη θα ήθελε.

    Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι είναι ένα από εκείνα τα τυχερά παιδιά που μπορούν να συμπεριληφθούν στις υπάρχουσες δομές, η αλήθεια είναι πως ούτε όλα τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να ενταχθούν π.χ. βαριές αναπηρίες, μη λεκτικοί αυτιστικοί (παρόλο που η σιωπή τους είναι τόσο εκωφαντική, λίγοστοί μπορούν να την αφουγκραστούν και ακόμη λιγότεροι να θελήσουν να τη κατανοήσουν), ούτε οι δομές επαρκούν για να καλύψουν όλες τις ανάγκες.

    Πόσο στ’ αλήθεια διαφορετικά είναι ακόμη και τα όνειρα που κάνουμε για τα παιδιά μας;

    Εμείς ονειρευόμαστε αγάπη, αποδοχή, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια με πιο τυχερούς τους τολμηρότερους που φτάνουν να ονειρεύονται μέχρι και αυτόνομη διαβίωση και οι άλλοι, οι γονείς των παιδιών τυπικής ανάπτυξης, ονειρεύονται σπουδές και μεγαλεία, επιτυχημένους γάμους και λαμπρές καριέρες.

    “Τη μέρα που θα δω το παιδί μου αυτόνομο, είναι η μέρα που θέλω να πεθάνω”, μου είπε ένας πατέρας πριν λίγες μέρες… Και μια μητέρα, φίλη καλή, μου λέει: “Θέλω το παιδί μου να πεθάνει πριν από μένα, για να μην αναγκαστεί να ζήσει χωρίς εμένα”.

    Τι κάνουν λοιπόν οι γονείς  που τα παιδιά τους, παιδιά με πολύ σοβαρές αναπηρίες (κινητικές, νοητικές), όχι μόνο στον τόπο μας, την Καλαμάτα, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα, δε μπορούν να συμπεριληφθούν στις υπάρχουσες δομές και όταν δεν δημιουργούνται άλλες, επειδή οι αρμόδιοι ολιγωρούν;

    Όταν κάποιοι, απλά τους λένε «δεν μπορούμε», «αυτή η δομή δεν είναι για αυτό το παιδί», «δεν είμαστε αρκετά εκπαιδευμένοι», «το προσωπικό μας δεν επαρκεί», «δεν έχουμε άλλες ελεύθερες θέσεις».

    Λέξεις απλές, όμως πώς μπορεί κάποιος να κοιτάζει μια μάνα στα μάτια, μάνα παιδιού με πολύ σοβαρή αναπηρία που σχεδόν εκλιπαρεί, γιατί πολύ απλά μπορεί να έχει την απόλυτη ανάγκη να εργαστεί και το πρώτο πράγμα που του έρχεται στο μυαλό είναι πώς θα γλιτώσει από το “μπελά” που εκείνη κουβαλάει μαζί της και πώς θα διώξει την ευθύνη από πάνω του;

    Στην πόλη μας, για να γυρίσουμε και λίγο στα δικά μας, δεν υπάρχει παιδικός σταθμός για παιδιά ΑμεΑ και στους υπόλοιπους παιδικούς σταθμούς, δημοτικούς ή ιδιωτικούς (εκτός ελάχιστων φωτεινών εξαιρέσεων) δε γίνονται δεκτά παιδιά με αναπηρίες. Ούτε μεταλυκειακές δομές δια βίου μάθησης υπάρχουν. Ούτε στέγες υποστηριζόμενης διαβίωσης για να καλύψουν το μεγαλύτερο πόνο, το μεγαλύτερο άγχος, τη μεγαλύτερη αγωνία των γονέων- φροντιστών, του τί θα γίνουν αυτά τα παιδιά , όταν εκείνοι δε θα είναι πια σε θέση να τα φροντίζουν ή ακόμη χειρότερα, όταν πεθάνουν. Και επίσης,  για να αντιληφθούμε το στίγμα, το ράτσισμό και το φόβο, ας αναρωτηθούμε όλοι πόσο συχνά βλέπουμε παιδιά με ειδικές ανάγκες να παίζουν στη πλατεία της πόλης, στο λιμάνι, στις παιδικές χαρές, να κολυμπούν στις πολυσύχναστες παραλίες μας.

    Για το τέλος άφησα τα παιδιά που είναι υψηλά λειτουργικά στο φάσμα του αυτισμού, εκείνα που με μεγάλη δυσκολία γίνονται αποδεκτά στις τυπικές δομές και ταυτόχρονα δε μπορούν, για κανένα λόγο, να βρίσκονται στις ειδικές και τους γονείς τους που ακροβατούν μαζί τους ανάμεσα σε δύο κόσμους, προσπαθώντας να τα εντάξουν ή ελπίζοντας να δημιουργηθεί ένας τρίτος κόσμος που θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές τους ανάγκες.

    Στους γονείς που τα παιδιά τους έχουν δυσκολίες και ιδιαιτερότητες, όμως αυτές δεν διακρίνονται με τη πρώτη ματιά και οι οικογένειες αναρωτιούνται αν πρέπει να γνωστοποιήσουν τη διάγνωση ή να την αποκρύψουν, επιτρέποντας στους γύρω τους να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα (αρνητικά συνήθως) και να κάνουν τις δικές τους αυθαίρετες εικασίες.

    Στην πραγματικότητα χρειάζεται μεγάλο θάρρος και είναι αληθινά επώδυνο, να πας σε οποιονδήποτε χώρο, σχολείο, φροντιστήριο, αθλητική, καλλιτεχνική δραστηριότητα, κατασκήνωση κ.τ.λ. και να πεις: “Καλημέρα σας, το παιδί μου είναι αυτιστικό”. Και γνωρίζεις πολύ καλά εκ προοιμίου, πως λέγοντας κάτι τέτοιο σπανίως θα βρεις την αποδοχή, το σεβασμό και την ανταπόκριση που επιθυμείς.

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα μηδενικής μέριμνας, για την υποστήριξη στη συμμετοχή των υψηλά λειτουργικών παιδιών στο φάσμα του αυτισμού, στην εκπαιδευτική διαδικασία, αποτελούν οι εισαγωγικές εξετάσεις στα μουσικά γυμνάσια που τυχαίνει να πραγματοποιήθηκαν πριν λίγο καιρό σε όλη τη χώρα, στις οποίες δεν υπάρχει από το εξεταστικό σύστημα καμία απολύτως πρόβλεψη για τη διευκόλυνσή τους στη διαδικασία, χωρίς ίχνος θετικής αναγνώρισης της όλης προσπάθειάς τους και παντελή έλλειψη της αυτονόητης διακριτικής επιείκιας, κατά την αξιολόγηση αυτών τα παιδιών.

    Αυτονόητη καθώς, προκειμένου να διεκπεραιώσουν και μόνο τη διαδικασία καλούνται να υπερκεράσουν πολλαπλάσια αισθητηριακά και συναισθηματικά εμπόδια που στα παιδιά τυπικής ανάπτυξης είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Γνωρίζοντας, ταυτόχρονα, όλοι πολύ καλά ότι ο αυτισμός συνδέεται με τη χαρισματικότητα και πολύ συχνά με εξαιρετικές δυνατότητες και μεγάλο ταλέντο στη μουσική.

    Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η γνωστοποίηση της ιδιαιτερότητας του παιδιού, αντί για εισιτήριο, χρησιμοποιείται ως εξιτήριο και διακριτικά ή αδιάκριτα, αλλά πάντοτε άδικα, κάποιοι σου δείχνουν την έξοδο.

    Αρχίζεις τότε να αναρωτιέσαι αν πρέπει να πράττεις απλά το σωστό για το παιδί σου, αποκρύπτοντας την αλήθεια από τους γύρω του, προστατεύοντάς το ταυτόχρονα από τη ματαίωση της απόρριψης ή το ηθικό που σου υποδεικνύει η συνείδησή σου, αντιλαμβανόμενη πως ο δρόμος για την αληθινή αποδοχή θα περάσει σχεδόν πάντα  μέσα από το ρατσισμό και το στίγμα, ακόμη κι αν μιλάμε για χώρους που επισήμως ισχυρίζονται ότι τους χαρακτηριζει η αποδοχή, η ευαισθησία, η ενσυναίσθηση. Επιλογή που δεν έχει να κάνει μόνο με το δικό σου παιδί, αλλά με τα παιδιά όλων των ανθρώπων που νιώθεις ότι είναι παιδιά σου.

    Στους γονείς που από φόβο σιωπούν σε μια βολεμένη, αναίσθητη και σαθρή κοινωνία, που μας θέλει με σκυμμένο το κεφάλι, να ντρεπόμαστε για τα παιδιά μας…

    Στους γονείς που προσπάθησαν να μιλήσουν και να ενημερώσουν, αλλά αντί για κατανόηση βίωσαν απόρριψη… 

    Η προσωπική μου γνώμη είναι να συνεχίσουν να αγωνίζονται και η φωνή τους να γίνει ακόμη πιο δυνατή, να μάθουν τη νομοθεσία, να απαιτήσουν, να διεκδικήσουν, γιατί μόνο έτσι μπορούν να σπάσουν το στίγμα, να εξαλείψουν το ρατσισμό, να ανοίξουν δρόμο φωτεινό για τα παιδιά τους, αλλά και για εκείνα που έρχονται.

    Ο πόνος είναι δρόμος, ο μόνος δρόμος για την προσωπική μας λύτρωση και την πνευματική μας ολοκλήρωση!

     

    Γράφει: η Μαρία Λευτάκη – Κοινωνική Λειτουργός

    Share. Facebook Twitter Pinterest LinkedIn Tumblr WhatsApp Email
    Previous ArticleΛαυρέντης Μαχαιρίτσας και Νίκος Πορτoκάλογλου “Μαζί για το Παιδί”
    Next Article test

    Δειτε και αυτα

    NEVRONAS × ΕΚΚΟΜΕΔ: Μαζί για έναν πιο συμπεριληπτικό δημιουργικό κόσμο

    November 17, 2026

    NEVRONAS School Edition 2026: Στον Κορυδαλλό η Τέχνη γίνεται γέφυρα Συμπερίληψης 

    November 10, 2026

    Παρουσίαση του βιβλίου «Με λένε Άρια» και Συνέντευξη Τύπου για το Nevronas FESTival School Edition 2026

    November 9, 2026

    Ο Nevronas στο 2ο Epidaurus Civic Futures Lab (ECFL): Η προσβασιμότητα ως θεμέλιο μιας βιώσιμης και συμπεριληπτικής τουριστικής ανάπτυξης

    November 9, 2026

    9ο Παιδικό & Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου: «Παρακολουθούμε τι συμβαίνει παγκόσμια με την παραγωγή ταινιών και επιλέγουμε ποιοτικές ταινίες που αφορούν τα σημερινά παιδιά»

    November 5, 2026

    Άρια Παπανικολάου: «Ένα Φεστιβάλ μπορεί να δώσει μαθήματα στους ανθρώπους για τη ζωή»

    November 2, 2026
    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

    «INCLUDE» Διεπιστημονικό Δίκτυο Ειδικής και Διαπολιτισμικής Αγωγής (Επιστημονικό Σωματείο)

    November 18, 2026

    Το 1ο Συνέδριο ΑΛΜΑ ΑμεΑ στις 8 και 9 Δεκεμβρίου 2026 στο Ίδρυμα Ευγενίδου

    November 18, 2026

    Θέση Εργασίας Φροντίστριας/ή

    November 18, 2026

    NEVRONAS × ΕΚΚΟΜΕΔ: Μαζί για έναν πιο συμπεριληπτικό δημιουργικό κόσμο

    November 17, 2026
    • Facebook
    • Twitter
    • Instagram
    • YouTube
    ΑΠΟΨΕΙΣ
    ΑΠΟΨΕΙΣ

    Ο Αέρας που δεν βλέπουμε: Τι σχέση έχει με τον Νευροδιαφορετικό Εγκέφαλο;

    October 30, 2026

    Υπάρχουν κλειστοί χώροι στους οποίους, μετά από λίγη ώρα, αρχίζουμε να νιώθουμε κουρασμένοι. Το μυαλό…

    Παιδική φτώχεια στην Ελλάδα: Δεν αρκούν μόνο τα επιδόματα

    October 27, 2026

    Η Yπέρμετρη στήριξη στο ΑΙ οδηγεί τους Φοιτητές Πανεπιστημίου σε συναισθηματικό Αδίεξοδο

    October 21, 2026

    Πού είναι τα φάρμακα (και) της Επιληψίας;

    October 20, 2026

    Εγγραφείτε στο Newsletter

    Μείνετε συντονισμένοι με όλα τα τελευταία νέα του Nevronas.

    Εργαζόμαστε με τα ανάπηρα άτομα και όχι για τα ανάπηρα άτομα, με στόχο το δικαίωμα όλων στην ισοτιμία. Γιατί ότι κάνουμε μαζί… το κάνουμε με επιτυχία!

    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

    «INCLUDE» Διεπιστημονικό Δίκτυο Ειδικής και Διαπολιτισμικής Αγωγής (Επιστημονικό Σωματείο)

    November 18, 2026

    Το 1ο Συνέδριο ΑΛΜΑ ΑμεΑ στις 8 και 9 Δεκεμβρίου 2026 στο Ίδρυμα Ευγενίδου

    November 18, 2026

    Θέση Εργασίας Φροντίστριας/ή

    November 18, 2026

    Εγγραφείτε στο Newsletter

    Μείνετε συντονισμένοι με όλα τα τελευταία νέα του Nevronas.

    Facebook YouTube Instagram TikTok LinkedIn
    • Home
    • ΑΡΘΡΑ
    • ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
    • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
    • ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ
    • ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ – ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ
    • ΑΓΓΕΛΙΕΣ
    • ΕΓΓΡΑΦΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ
    • Shop
    © 2026 Nevronas. All Rights Reserved. Designed by LiSolutions.

    Type above and press Enter to search. Press Esc to cancel.