Ξεβολεύει τους δασκάλους, γιατροί και ειδικοί το έχουν ξεγραμμένο, μια ζωή το μέλλον του κρίνεται από αξιολογήσεις γραμματέων και φαρισαίων και όλοι μιλάνε μπροστά του λες και είναι αόρατο.
Πολύ συχνά δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή ενός ανάπηρου παιδιού που δεν μπορεί να μιλήσει.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Αυτή ήταν η ζωή της Melody πριν αλλάξει, στην ταινία της Disney παραγωγής 2024 «Οι Λέξεις της Μέλοντι» (Out of My Mind), που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Sharon M. Draper, που κυκλοφορεί και στην Ελλάδα.
Η Melody είναι ένα κορίτσι με εγκεφαλική παράλυση, δεν μπορεί να μιλήσει και είναι χρήστρια αναπηρικό αμαξιδίου. Ενώ δεν έχει νοητική αναπηρία, έχει τοποθετηθεί σε μία τάξη ειδικής αγωγής και αναγκάζεται να κάνει κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια, για χρόνια. Όλα αλλάζουν όμως όταν μια μεταδιδακτορική ερευνήτρια προτείνει να ενταχθεί, έστω και για μια ημέρα την εβδομάδα σε ένα τυπικό τμήμα.
Θύμωσα…
Η ταινία διαδραματίζεται στην Αμερική του 2003 και με έκανε να θυμώσω. Με τον «κουλ» δάσκαλο, που με το που εμφανίστηκε η ανάπηρη μαθήτρια στην τάξη, έγινε δύσκαμπτος και αρνητικός. Με τη γιατρό που υποτίμησε την νοημοσύνη της. Με τη διεύθυνση του σχολείου που φέρθηκε συγκαταβατικά στην ίδια και στην οικογένειά της. Με την ασφαλιστική εταιρεία, πού για να της παρέχει τη συσκευή μετατροπής πληκτρολόγησης σε ομιλία που θα της δώσει επιτέλους φωνή, ακολούθησε μία αγχωτική και υποτιμητική διαδικασία. Θύμωσα με την μητέρα συμμαθήτριας της, που έβαζε χαρτόνια μπροστά της, για να μη λερώσει το χαλί με το αμαξίδιο της.
Στην πραγματικότητα θύμωσα, γιατί όλα αυτά με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, μου είναι οικεία…
Η φωνή της Melody…
Όταν πρωτοείδα την αφίσα είπα από μέσα μου: «Ουμφ, άλλη μία χαζομελό ταινία για την αναπηρία. με φουλ θετικίλα». Ευτυχώς έπεσα έξω. Η Melody είναι ένα έφηβο κορίτσι όπως όλα τα άλλα, με ότι σημαίνει αυτό. Θέλει γυαλιστερά παπούτσια, θέλει να έχει φίλες, να αρέσει στα αγόρια, αλλά το πιο σημαντικό θέλει πια να αρχίζει να ακούγεται, από τους ενήλικες στην ζωή της. Να σταματήσουν οι άλλοι να αποφασίζουν για εκείνη, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τι θέλει ή το τι μπορεί να καταφέρει. Να ακούσουν τι έχει να πει. Δεν υπάρχει στιγμή στην ταινία που δεν το παλεύει, δεν το προσπαθεί ή δεν το διεκδικεί. Με συγκίνησε πολύ η υποστήριξη του πατέρα της, το ταξίδι συνειδητοποίησης της μητέρας της που κατάλαβε τι πραγματικά χρειάζεται η Melody και βέβαια η ενθάρρυνση της γειτόνισσας, που πίστεψε σε εκείνην και είχε καταλυτικό ρόλο στην ταινία. Πολύ καλοί και οι τρεις ηθοποιοί στους αντίστοιχους ρόλους και μου άρεσε πολύ το πώς χρησιμοποιήθηκε η φωνή της Τζένιφερ Άνιστον καθώς και το μήνυμα που πέρασε στο τέλος.
