Σε μια εποχή όπου η έννοια της συμπερίληψης έχει ενσωματωθεί, τουλάχιστον θεωρητικά, στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, η πράξη εξακολουθεί να διαψεύδει τη θεωρία. Το Υπουργείο Παιδείας πανηγυρίζει την ίδρυση νέων Τμημάτων Ένταξης σε όλη την επικράτεια, επαναλαμβάνοντας διακηρύξεις για ισότητα και ένταξη. Κι όμως, την ίδια στιγμή, συνεχίζει να αγνοεί συστηματικά μια ολόκληρη κατηγορία μαθητών: τους τυφλούς και τους κωφούς.
Αν και φοιτούν σε σχολεία γενικής εκπαίδευσης, οι μαθητές με οπτική ή ακουστική αναπηρία παραμένουν ουσιαστικά αποκλεισμένοι από τη διδασκαλία της Αγγλικής γλώσσας – ένα μάθημα που δεν είναι απλώς επιθυμητό, αλλά απαραίτητο για τη ζωή και την ενεργή συμμετοχή στον σύγχρονο κόσμο.
Η Αγγλική γλώσσα δεν είναι απλώς άλλο ένα σχολικό μάθημα. Είναι ένα βασικό εφόδιο ζωής, εργαλείο πρόσβασης στη γνώση, στη διεθνή επικοινωνία, στην τεχνολογία και στην αγορά εργασίας. Η αδυναμία πρόσβασης των τυφλών και κωφών μαθητών σε αυτό το αντικείμενο τους στερεί όχι μόνο την ευκαιρία να εκπαιδευτούν ισότιμα, αλλά και τη δυνατότητα να συμμετέχουν με ίσους όρους στην κοινωνία του αύριο.
Το οξύμωρο είναι ότι το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει. Υπάρχουν πιστοποιημένοι εκπαιδευτικοί Αγγλικής γλώσσας με εξειδίκευση στη γραφή Braille ή/και στη Νοηματική. Κι όμως, δεν αξιοποιούνται. Ο θεσμικός αποκλεισμός είναι διπλός: μαθητές που μένουν έξω από τη μάθηση και εκπαιδευτικοί που δεν μπορούν να προσφέρουν τις γνώσεις και την εκπαίδευσή τους εκεί που πραγματικά χρειάζεται.
Το Υπουργείο Παιδείας οφείλει να θεσμοθετήσει ξεκάθαρα τη δυνατότητα διδασκαλίας Αγγλικών για μαθητές με οπτική ή ακουστική αναπηρία από εξειδικευμένους καθηγητές αγγλικής γλώσσας, εντός των Τμημάτων Ένταξης και της Παράλληλης Στήριξης. Δεν πρόκειται για πολυτέλεια ή εξαίρεση. Πρόκειται για βασικό δικαίωμα.
Σε διαφορετική περίπτωση, η “συμπερίληψη” δεν είναι παρά ένας κενός όρος. Και η σιωπή απέναντι στην εκπαιδευτική απομόνωση αυτών των παιδιών είναι συνενοχή.