Τελευταία έχουμε ταυτίσει τον κινηματογράφο, είτε με τα ατελείωτα sequel, prequel, remake και reboot των μεγάλων στούντιο, είτε με τις «ανεξάρτητες» μετριότητες των θυγατρικών τους, που σαρώνουν τα βραβεία, αλλά αφορούν τόσο λίγους.
Κι όμως, υπάρχουν δημιουργοί σε όλο τον κόσμο που γυρίζουν ταινίες για θέματα που μας αφορούν, που μας ενώνουν, που είναι κομμάτι της ζωής μας. Ένα από αυτά είναι ο αυτισμός.
του Βαγγέλη Καρατζά – Πατέρας αυτιστικού παιδιού
Έχετε την ευκαιρία, εσείς και τα παιδιά σας, να παρακολουθήσετε δωρεάν τέτοιες ταινίες στο Psaroloco παιδικό και εφηβικό διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Σάββατο 29 & Κυριακή 30 Μαρτίου στο Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή! Είχα την τύχη να δω δύο από αυτές που αφορούν στον αυτισμό.
Διαβάστε | Δείτε το πρόγραμμα του Psaroloco παιδικό και εφηβικό διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου!
Ο Κλέφτης
Από τη μακρινή Ανατολική Γροιλανδία έρχεται «Ο Κλέφτης», με ήρωα τον Κάαλι έναν αυτιστικό έφηβο που έχασε το σκυλί του. Η ομορφιά του χιονισμένου τοπίου έρχεται σε αντίθεση με το «λασπωμένο» ανθρώπινο αποτύπωμα. Μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή βλέπουμε πώς αντιμετωπίζεται ένα αυτιστικό παιδί από τους συνομηλίκους του, αλλά και από την ίδια του την οικογένεια.
«Νομίζω πως μου αρέσουν περισσότερο τα σκυλιά από τους ανθρώπους»
Έτσι λέει ο Κάαλι. Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Τα άλλα παιδιά τον κοροϊδεύουν ή του κάνουν bullying. Και χωρίς να σας χαλάσω την ταινία, κάποια στιγμή προδίδεται από εκεί που δεν το περιμένει. Γιατί το διαφορετικό ενοχλεί. Γιατί οι ενήλικες θεωρούν το συναίσθημα δευτερεύον μπροστά στην επιβίωση. Εκείνος όμως μένει προσηλωμένος σε αυτό που αγαπά.
Ένα μάθημα…
Υπάρχει ένα παράδοξο γύρω από τον αυτισμό: Από τη μία, περιμένουμε από τα αυτιστικά άτομα να προσαρμοστούν απόλυτα στην «τυπική» κοινωνία μας. Από την άλλη, υπάρχουν εκείνοι που εξιδανικεύουν τον αυτισμό σαν να είναι ένα μαγικό λυχνάρι, που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο σε μια νευροδιαφορετική ουτοπία μόνο και μόνο με την δύναμη της «θετικής» σκέψης. Ο Κάαλι δίνει την απάντηση και στις δύο πλευρές – και ένα μάθημα σε όλους μας. Αυτό που του συμβαίνει τον κάνει να αλλάξει, να σκεφτεί, να δείξει περισσότερη ωριμότητα από εκείνους που τον περιβάλλουν και να προχωρήσει μπροστά. Έχουμε πολλά να μάθουμε από τους αυτιστικούς ανθρώπους γύρω μας. Το ερώτημα είναι αν έχουμε την ωριμότητα να το κάνουμε.
Η ΛΟΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΑΝΟ ΗΧΟΥ
Από τις γκρίζες αποχρώσεις του Κλέφτη περνάμε στον πολύχρωμο κόσμο της Λόλα και του Σιμόν, στην ταινία «Η Λόλα και το Μουσικό Πιάνο». Μια υπέροχη ταινία μικρού μήκους, όπου με την τεχνική του stop-motion, τα φωτεινά χρώματα και τους καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες, ο σκηνοθέτης μας δίνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας για τον αυτισμό. Η Λόλα είναι ένα κορίτσι που παίζει τρομπέτα και βρίσκεται πάντα στο πλευρό του αυτιστικού μικρού αδερφού της, Σιμόν. Έχει τα μάτια της ανοιχτά, βλέπει τι του αρέσει, τι τον ενοχλεί, και προσπαθεί να βρει μια κοινή γλώσσα επικοινωνίας μαζί του.
Και τι είναι άραγε καλύτερο από τη μουσική;
Η μουσική, η αγάπη, η φαντασία, το πραγματικό ενδιαφέρον που δεν προέρχεται από υποχρέωση αλλά από πηγαία ενσυναίσθηση, όλα μαζί κάνουν την διαφορά. Η Λόλα και ο Σιμόν φτιάχνουν μαζί το πιο περίεργο και αστείο πιάνο που έχετε δει ποτέ. Πόσο χάρηκα που είδα αυτή την ταινία! Πρέπει να την δείτε και εσείς. Εμένα με άφησε στο τέλος με ένα μεγάλο χαμόγελο και το χρειάζομαι αυτό…
Ραντεβού στο Φεστιβάλ…
Σάββατο 29 & Κυριακή 30 Μαρτίου, κλείστε δωρεάν θέση με κράτηση εδώ…