Όταν άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη αυτισμός σε σχέση με το παιδί μου, όλα πάγωσαν μέσα μου. Σαν να πάτησε κάποιος παύση στη ζωή. Ερωτήματα, φόβοι, ενοχές, σενάρια – ήρθαν όλα μαζί. Τι σημαίνει; Τι θα αλλάξει; Τι έκανα λάθος; Μαζί με αυτά, κι ένας τεράστιος, αόρατος κόμπος στο στομάχι.
της Κατερίνας Θέου – Ψυχολόγος Ειδικής Αγωγής και Δημοσιογράφος
Αλλά γρήγορα κατάλαβα πως δεν ήταν το παιδί μου που άλλαξε. Ήταν η ματιά μου που έπρεπε να αλλάξει. Γιατί το παιδί μου ήταν πάντα το ίδιο: ένα παιδί με ευαισθησίες, με δικό του τρόπο να βλέπει τον κόσμο, με έναν εσωτερικό ρυθμό που απλώς δεν ταίριαζε με τον θόρυβο του έξω κόσμου.
Ο αυτισμός μου έμαθε να ξεμάθω…
Να ξεμάθω όλα όσα πίστευα πως «πρέπει» να κάνει ένα παιδί στην ηλικία του. Να σταματήσω να μετράω βήματα σε σύγκριση με άλλους και να αρχίσω να τα γιορτάζω – ένα, ένα.
Ένα βλέμμα, μια λέξη, ένα χαμόγελο σε ανύποπτο χρόνο. Γιατί κάθε μικρή πρόοδος, για εμάς, ήταν θαύμα.
Μου έμαθε υπομονή…
Αληθινή, βαθιά υπομονή.
Όχι εκείνη που περιμένει να τελειώσει κάτι, αλλά εκείνη που μένει. Που στέκεται δίπλα χωρίς πίεση, με ανοιχτή καρδιά. Έμαθα να διαβάζω πίσω από τις λέξεις, πίσω από τις σιωπές. Να καταλαβαίνω πότε το παιδί μου κουράστηκε, πότε φοβάται, πότε απλώς χρειάζεται λίγο χώρο.
Και έμαθα να αγαπώ αλλιώς…
Όχι με προσδοκίες, όχι με όρους. Αλλά με πλήρη αποδοχή.
Να αγαπώ όχι μόνο το παιδί μου, αλλά και τον δικό του τρόπο να είναι. Να μη θέλω να το αλλάξω για να χωρέσει στον κόσμο – αλλά να παλέψω ώστε ο κόσμος να χωρέσει εκείνο.
Ο αυτισμός δεν είναι βάρος. Είναι πρόκληση. Είναι κάλεσμα για βαθύτερη κατανόηση, για περισσότερη ενσυναίσθηση, για λιγότερες βεβαιότητες.
Και όσο δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος κάποιες μέρες, είναι και γεμάτος νόημα.
Το παιδί μου με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Και γι’ αυτό, δεν είμαι μόνο γονιός. Είμαι και μαθήτρια…
Μαθήτρια της αγάπης, της αποδοχής, και της σιωπηλής δύναμης που κρύβει η διαφορετικότητα.
Γράφει: η Κατερίνα Θέου – Ψυχολόγος Ειδικής Αγωγής και Δημοσιογράφος
Επιμέλεια: Νίκος Παγίδας – Εργοθεραπευτής