Προλάβετε τα εισιτήριά σας εδώ…

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Ο Γιώργος Διαμαντής, συνιδρυτής και κιθαρίστας/μπασίστας της μπάντας No Remorse, μιλά στο nevronas.gr για την μπάντα του, την δημιουργία του No Remorse Festival: For A Good Cause και την απόφαση να στηρίξουν το Nevronas FESTival.

«Η αφορμή, η έμπνευση αλλά και η ιδέα ταυτόχρονα για το No Remorse Festival: For A Good Cause vol 1, δόθηκε τον Ιούλιο του 2025», όπως εξηγεί ο Γιώργος Διαμαντής. «Λίγες ημέρες πριν φύγει από την ζωή ένας αγαπημένος μας μουσικός, o Ozzy Osbourne αποχαιρέτισε το κοινό του με μια μεγάλη συναυλία ,η οποία είχε καλεσμένους συγκροτήματα και μουσικούς που επηρεάστηκαν από την μουσική των Black Sabbath και τα έσοδα αυτής διατέθηκαν για καλό σκοπό, σε ανθρώπους ή φορείς που τα είχαν ανάγκη.»

«Από τη δημιουργία της μπάντας μας το 2009, μετράμε ήδη 16 φεστιβάλ και συνεχίζουμε!»

Η μπάντα μετρά ήδη 15 χρόνια εμπειρίας διοργάνωσης φεστιβάλ αφού από το 2011 -μόλις 2 χρόνια μετά τη δημιουργία της μπάντας- ξεκίνησαν τη διοργάνωση του “No Remorse Festival”, «το μοναδικό θεματικό φεστιβάλ που γίνεται από το 2012 μέχρι σήμερα και μετρά 16 φεστιβάλ». Το “No Remorse Festival”, προήλθε από την ανάγκη να βγουν οι ελληνικές Tribute μπάντες προς τα έξω, να γνωρίσει ο κόσμος τον ήχο τους και να συνδεθούν και οι ίδιοι καλύτερα μεταξύ τους. Κάπως έτσι κατάφερε να συγχρονιστεί ένας μεγάλος αριθμός μπαντών και «να παρουσιαστούν σε έναν συναυλιακό χώρο για μία, δύο ή τρεις μέρες αντίστοιχα».

«Το No Remorse Festival ουσιαστικά βοηθάει όλο αυτό που λεμέ “Ελληνική ροκ σκηνή”».

«To No Remorse Festival: For A Good Cause vol 1 ουσιαστικά είναι μια άλλη πλευρά (αυτή που θέλει να βοηθήσει ανθρώπους αλλά και φορείς μέσω της μουσικής) του No Remorse Festival. Η επιλογή του Nevronas FESTival ως τον ωφελούμενο οργανισμό έγινε μετά από συζητήσεις με ανθρώπους και μουσικούς που γνωρίζουμε μέσω του “No Remorse Festival”, οι οποίοι μας ενημέρωσαν για την σημαντική δράση και προσφορά του Nevronas όλα αυτά τα χρονιά.»

Η σύνδεση της μουσικής με τον πυρήνα του Nevronas FESTival είναι αδιαμφισβήτητη αφού πολλές φορές έχει γεννήσει και προωθήσει συμπεριληπτικές μουσικές μπάντες με θετικό μήνυμα. Η γνωστότερη από αυτές είναι το “Bandokafenio”, μία συμπεριληπτική ελληνική μπάντα που έχει συμμετάσχει πολλές φορές στο Φεστιβάλ του Nevronas και θα “ανοίξει” το πρόγραμμα στο No Remorse Festival: For A Good Cause vol.1.

Για εισιτήρια κλικ εδώ: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/no-remorse-festival-for-a-good-cause/

«Για το κλείσιμο, θέλω να πω πως η μουσική πάνω από όλα είναι συναίσθημα και τρόπος τρόπος επικοινωνίας. Έχει την δύναμη να ενώσει και να συμπεριλάβει όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από οτιδήποτε.

Έτσι λοιπόν με τον τρόπο μας συμμετέχουμε, ταυτιζόμαστε με τον Nevronas, και εμείς ως ομάδα παραγωγής του No Remorse Festival, αλλά και όλα τα συγκροτήματα και οι μουσικοί που θα εμφανιστούν το Σάββατο στις 31 Ιανουάριου στο Caja De Musica».

Από καρδιάς ευχαριστούμε όλες τις μπάντες που θα συμμετέχουν στο No Remorse Festival: For A Good Cause vol 1 και το χώρο του Caja De Musica.

Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

The post No Remorse: «Η μουσική έχει την δύναμη να ενώσει και να συμπεριλάβει όλους τους ανθρώπους» appeared first on NEVRONAS.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Η ΣΥΔ «Υποστηρίζω Καρδίτσα» ιδρύθηκε το τρέχον έτος παρουσιάζοντας μία ουσιαστική εναλλακτική στην ιδρυματοποίηση ατόμων με νοητική αναπηρία ή αυτισμό στην περιοχή της Καρδίτσας. Η δομή βρίσκεται σε ένα θαυμάσιο τοπίο στην Καρδίτσα, προσφέροντας όχι μόνο ένα όμορφο χώρο στους ανθρώπους της, αλλά και πολλές ευκαιρίες εξέλιξης των δεξιοτήτων τους, επιτρέποντάς τους να ζουν σε ένα ημιαυτόνομο περιβάλλον. «Το όραμά μας ήταν και παραμένει, να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου κάθε άνθρωπος μπορεί να νιώσει ότι ανήκει, να έχει τη δική του θέση, ρόλο και καθημερινότητα. Όχι απλώς μια “δομή”, αλλά ένα σπίτι με ουσία και αγάπη.»

Η διαδικασία ίδρυσης μίας Σ.Υ.Δ., ειδικά μίας με εξειδικευμένο νοσηλευτικό και θεραπευτικό προσωπικό (φυσικοθεραπευτής, ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός και άλλοι ειδικοί θεραπευτές) σίγουρα είχε τις δικές της προκλήσεις. Από την γραφειοκρατία μέχρι την εύρεση του κατάλληλου χώρου και προσωπικού, η διαδικασία ήταν σκληρή και επίπονη.

«Αλλά κάθε εμπόδιο μάς έμαθε κάτι. Μας έμαθε ότι η επιμονή και η συνέπεια είναι οι μόνες σταθερές όταν έχεις όραμα.»

Η Σ.Υ.Δ. «ΥποστηρίΖΩ Καρδίτσα», προσφέρει μια θαυμάσια ευκαιρία εμπλοκής στην τοπική κοινότητα των ωφελουμένων της, αλλά καλύπτει και ένα υπαρκτό κοινό μιας τέτοιας δομής στην περιοχή. «Αρχικά η ΣΥΔ δημιουργήθηκε για να ωφελήσει άτομα στην Καρδίτσα και στη Θεσσαλία. Ωστόσο, πολύ σύντομα διαπιστώσαμε ότι το ενδιαφέρον ξεπερνά τα όρια του νομού. Σήμερα δεχόμαστε αιτήσεις και επικοινωνίες από οικογένειες σε όλη την Ελλάδα, από Αθήνα και Θεσσαλονίκη μέχρι νησιά και μικρότερες πόλεις.”

Δυστυχώς, οι δομές που προσφέρουν τέτοια ποιότητα ζωής σε άτομα με νοητική αναπηρία, φροντίζοντας ταυτόχρονα για την αρμονική συνεργασία μεταξύ των εργαζομένων της είναι ελάχιστες. Εκεί αποδίδει και ο κύριος Χαροπίδης την επιτυχία της δομής ως τώρα. « Αυτό που κάνει τον τρόπο λειτουργίας μας να ξεχωρίζει πάνω απ’ όλα είναι το προσωπικό ενδιαφέρον και η παρουσία μας. Η ΣΥΔ δεν είναι απλώς ένα πλαίσιο εργασίας, είναι προσωπικό στοίχημα για όλους εμάς που τη στηρίζουμε. Η ομάδα μας λειτουργεί σαν οικογένεια.»

«Η αφορμή δεν ήταν “επιχειρηματική”, ήταν ανθρώπινη.»

Στη «Σ.Υ.Δ. ΥποστηρίΖΩ» οι ωφελούμενοι καλύπτονται στις ανάγκες διαμονής, φροντίδας, εκπαίδευσης σε δεξιότητες αυτονομίας, ψυχοκοινωνικής υποστήριξης και φυσικοθεραπείας τους. Ταυτόχρονα, επειδή οι ανάγκες αυτές αλλάζουν η διαπιστευμένη ομάδα της δομής καλείται να προσαρμόζεται διαρκώς. «Προσθέσαμε εξειδικευμένη ψυχολογική υποστήριξη, ενισχύσαμε το πρόγραμμα λειτουργικής απασχόλησης και αναπτύξαμε δίκτυα συνεργασίας με τοπικούς φορείς για δραστηριότητες εκτός σπιτιού. Κάθε αλλαγή δεν είναι απλώς “προσθήκη υπηρεσίας”, είναι αποτέλεσμα καθημερινής παρατήρησης, φροντίδας και επικοινωνίας με τους ανθρώπους που ζουν μαζί μας.»

Η φροντίδα που παρέχεται καθημερινά στη Σ.Υ.Δ. ήταν ένας στόχος που κάποτε φάνταζε μακρινός, σήμερα όμως εκπληρώνεται κάθε μέρα. Πλέον «άμεσος στόχος μας είναι να εμπλουτίσουμε το πρόγραμμα δημιουργικής απασχόλησης και επαφής με την κοινότητα, να βγάλουμε τη “φροντίδα” από τους τοίχους. Μακροπρόθεσμα, θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα Δίκτυο Υποστηριζόμενης Διαβίωσης στη Θεσσαλία και σε όλη την Ελλάδα, ώστε κάθε οικογένεια να ξέρει ότι υπάρχει χώρος, φροντίδα και αξιοπρέπεια για το παιδί της.»

«Οι ωφελούμενοι έρχονται μέσω οικογενειών, κοινωνικών υπηρεσιών ή φορέων πρόνοιας, με πλήρη αξιολόγηση για να διασφαλιστεί
ότι το περιβάλλον ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους.»

Αυτή την περίοδο ολοκληρώνουν μια ενημερωτική σειρά δράσεων βιωματικού τύπου με όνομα “Έλα για λίγο στη Θέση μου”. Εκεί, μαθητές και πολίτες δοκιμάζουν για λίγο πώς είναι να κινούνται με αναπηρικό αμαξίδιο, να προσανατολίζονται με λευκό μπαστούνι ή να επικοινωνούν με την νοηματική γλώσσα.

«Στόχος μας είναι η καλλιέργεια ενσυναίσθησης, όχι ο οίκτος. Και αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό “έργο” μας: να αλλάζουμε, βήμα βήμα, τον τρόπο που βλέπουμε ο ένας τον άλλον.»

Συνέντευξη: του διευθυντή της Σ.Υ.Δ. ΥποστηρίΖΩ, Θέμη Χαροπίδη, στην Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

The post «Η υποστήριξη δεν είναι υποχρέωση. Είναι επιλογή καρδιάς»: Σ.Υ.Δ. ΥποστηρίΖΩ appeared first on NEVRONAS.

Το μπ(λ)αλούν έχει χαρακτηριστεί ως μια παγκόσμια καλλιτεχνική πρωτοπορία. Πώς γεννήθηκε η ιδέα και τι σας ώθησε να δημιουργήσετε ένα έργο που ξεπερνά τα καθιερωμένα όρια της σκηνικής εμπειρίας;

Αφορμή της συνεργασία μας ήταν οι αλληλοσυμπληρωματικοί τρόποι διαχείρισης του σώματος που αναπτύσσουμε τα τελευταία χρόνια, ως ένα πεδίο εξωλεκτικής επικοινωνίας, τόσο ως δημιουργοί όσο και ως παιδαγωγοί. Θέσαμε σε συνομιλία τα ερμηνευτικά εργαλεία που χρησιμοποιεί η καθεμιά στην πρακτική της, όπως είναι η ακουστική κίνηση και ο ηχητικός τόπος που αυτή παράγει από την πλευρά της Γιώτας, και η επιτελεστικότητα του χώρου και οι ιστορίες σωματικότητας ακόμα και όταν το ανθρώπινο σώμα είναι απόν από την δική μου πλευρά. Η κοινή μας περιέργεια γύρω από την αποτύπωση του χρόνου μέσα από την υλικότητα του σώματος -οργανικού και μη- μας οδήγησε στην ιδέα του μπ(λ)αλούν. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μία ηχο-χωρική κινητική εγκατάσταση με απτική ευαισθησία και σωματικούς συνειρμούς, μέσα στην οποία θα συνηχούν περφόρμερς με διαφορετική αισθητηριακή ευαισθησία. Η πρόθεσή μας είναι να δημιουργήσουμε έναν επιτελεστικό χώρο φιλοξενίας, όπου η ομάδα θα μοιράζεται με το κοινό τον τρόπο με τον οποίο ενεργοποιείται το ανθρώπινο σώμα και η ύλη μέσα από τον ήχο.

Στην παράσταση συναντιούνται ερμηνευτές με και χωρίς οπτική ή ακουστική αναπηρία. Τι σημαίνει αυτή η συνύπαρξη στη σκηνή και πώς αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την έννοια της επικοινωνίας;

Καταρρίπτοντας τα στερεότυπα, παρουσιάζει ταυτόχρονα επί σκηνής, τυφλό και κωφή περφόρμερ που συνομιλούν μέσα από έναν εντελώς νέο τρόπο καλλιτεχνικής έκφρασης, χωρίς τη χρήση διερμηνείας, ακουστικής περιγραφής ή τεχνολογικών συσκευών-εφαρμογών. Η επικοινωνία και ο συντονισμός βασίζονται αποκλειστικά στην κίνηση, τη φωνή, τον ρυθμό και τη δόνηση, τα δομικά εκφραστικά μέσα της παραστατικής τέχνης του χορού.

Η πραγματική επικοινωνία θέλει ουσιαστική παρατήρηση. Δύο ή και περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να επικοινωνήσουν χωρίς να μιλούν καμία κοινή γλώσσα.

Η χορογραφική σας έρευνα στηρίζεται στη “μουσική του σώματος” (body music). Πώς μεταφράζεται αυτή η ιδέα στο μπ(λ)αλούν και με ποιον τρόπο την εισπράττει το κοινό;

Η χορογραφική έρευνα της ομάδας στηρίζεται στη μουσική του σώματος (body music). Η δύναμη αυτής της εξωλεκτικής, πολυαισθητηριακής γλώσσας, καθιστά το έργο  συμπεριληπτικό και προσβάσιμο. Η ουσιαστική πρόθεση διάδρασης ανάμεσα στην ομάδα, αναδεικνύει την σπουδαιότητα της σιωπής μέσα στην οποία μεταφέρονται με ευκρίνεια και διαύγεια τα ερεθίσματα, δημιουργώντας ένα ασφαλές, φιλόξενο περιβάλλον [relaxed session] όχι μόνο για άτομα με αισθητηριακές αναπηρίες, αλλά και για νευροδιαφορετικό κοινό, με διαφορετικές ανάγκες προσοχής ή ρυθμού συμμετοχής.

Κουβαλώντας την εμπειρία του να περιστοιχιζόμαστε από ρολόγια, αυτή τη γραμμική μορφή αποτύπωσης του χρόνου μέσα από τους κινούμενους δείκτες που επιβάλλει τη διαρκή υπενθύμιση του στα σώματά μας, μέσα από το μπ(λ)αλούν θέτουμε υπό διερώτηση το πώς κυλάει ο χρόνος. Πώς κυλάει για έναν μη βλέποντα; Για έναν άνθρωπο, δηλαδή που “δεν βλέπει τον χρόνο να κυλά” μεταξύ ανατολής και δύσης αλλά αναπτύσσει ηχητικούς μηχανισμούς συντονισμού με την έννοια του χρόνου. Αντίστοιχα, πώς ένα άτομο με ακουστική αναπηρία αντιλαμβάνεται τη ροή του χρόνου, στον αέναο ρυθμικό κύκλο που οριοθετείται μέσα από τις σιωπές, τη χροιά και τις εντάσεις και πώς διαχειρίζεται τη δόνηση που ονομάζουμε ηχητικό κύμα; Η επιτελεστική διάσταση του έργου λοιπόν, σε συνδυασμό με την μεταφορική εισβολή των μπαλονιών στο χώρο τονίζει τη σημασία του βιώματος. Και το βίωμα δεν περιγράφεται, όπως και ο χρόνος που διεισδύει στη βιωματική εμπειρία δε συσσωρεύεται.

Το BRAINSHOT FESTIVAL: TRANSFORMATIONS 2025 έχει στο επίκεντρο τη μεταμόρφωση. Με ποιον τρόπο το μπ(λ)αλούν συνομιλεί με αυτή την έννοια και τι είδους “μεταμόρφωση” προσφέρει στο κοινό;

Η κοινωνία τοποθετεί τα ανάπηρα άτομα στο περιθώριο, σε ρόλο παθητικό και εξαρτημένο. Το μπ(λ)αλούν προτείνει μια συνθήκη στην οποία ανάπηρα και μη ανάπηρα άτομα δρούμε ισότιμα και ισοδύναμα και όποια εμπόδια συναντάμε στην επικοινωνία μας λόγω της διαφορετικότητας μας, γίνονται έμπνευση για δημιουργία.

Υπάρχει μια στιγμή από τις μέχρι τώρα παρουσιάσεις του έργου που σας έχει μείνει αξέχαστη; Κάποιο σχόλιο ή αντίδραση που επιβεβαίωσε την κατεύθυνση που δώσατε στο μπ(λ)αλούν; 

Το μπ(λ)αλούν παρουσιάζεται σε συνθήκη εγγύτητας με το κοινό και στις πρώτες μας παραστάσεις ούτε εμείς οι ίδιες δεν μπορούσαμε να συγκρατήσουμε το συναίσθημά μας από την έντονη η ανταπόκριση του κοινού. Επίσης ένα σχόλιο που ακούμε πολύ συχνά είναι πως δεν αντιλαμβάνεται το κοινό τις αναπηρίες και εντυπωσιάζεται όταν τις ανακαλύπτει, πολλές φορές αφού ολοκληρωθεί η παράσταση.

Αν έπρεπε να αφήσετε το κοινό με ένα μήνυμα μετά την εμπειρία της παράστασης, ποιο θα ήταν αυτό;

Θα σας πούμε αυτό που μας λένε: φεύγουν νιώθοντας πως έζησαν κάτι ολοκληρωμένο και ανθρώπινο.

The post Συνέντευξη με τη Γιώτα Πεκλάρη & την Βάσια Ζορμπαλή: Το μπ(λ)αλούν στο BRAINSHOT FESTIVAL: TRANSFORMATIONS 2025 appeared first on NEVRONAS.

Πότε ξεκινήσατε την ΠΕΕΔΠ και με ποιο όραμα;

Η Πανελλήνια Επαγγελματική Ένωση Δραματοθεραπευτών και Παιγνιοθεραπευτών (ΠΕΕΔΠ) ιδρύθηκε το  1998 μέσα από μια κοινή επιθυμία και  ανάγκη να υπάρξει ένας ζωντανός χώρος συνάντησης και συνεργασίας μεταξύ των επαγγελματιών του κλάδου. Στόχος της ήταν εξαρχής να προστατεύσει την άσκηση του επαγγέλματος στη βάση του κώδικα ηθικής και δεοντολογίας, να συμβάλει στη διαμόρφωση σαφών κριτηρίων εκπαίδευσης και πρακτικής και να αποτελέσει μια πλατφόρμα ανταλλαγής εμπειριών, εργαλείων και ιδεών.

Το όραμά μας ξεπερνούσε τα όρια μιας τυπικής ένωσης. Θέλαμε να δώσουμε φωνή στους θεραπευτές που εργάζονται με την τέχνη, να αναδείξουμε ότι η δραματοθεραπεία και η παιγνιοθεραπεία δεν είναι «συμπληρωματικές» μέθοδοι, αλλά θεραπευτικές προσεγγίσεις με δική τους αξία και δυναμική. Μέσα από το παιχνίδι, τον ρόλο, το συμβολικό βίωμα, δίνεται σε παιδιά, εφήβους και ενήλικες η δυνατότητα να επικοινωνήσουν εκεί όπου οι λέξεις δεν επαρκούν να ξαναγράψουν τις ιστορίες της ζωής τους, να επεξεργαστούν τα τραύματά τους, να βρουν χώρο να εκφράσουν φόβους, θυμό, απώλειες, αλλά και να καλλιεργήσουν χαρά, δημιουργία και ελπίδα.

Το όραμά μας, που παραμένει ζωντανό έως σήμερα, είναι η αναγνώριση της δραματοθεραπείας και της παιγνιοθεραπείας ως ισότιμων και πολύτιμων προσεγγίσεων στο πεδίο της ψυχικής υγείας. Να συμβάλουμε ώστε να γίνουν περισσότερο γνωστές στο ευρύ κοινό και στους φορείς υγείας, να στηρίξουμε τους θεραπευτές στο έργο τους και να δώσουμε στους ανθρώπους που τις εμπιστεύονται τα εργαλεία για μια ζωή με περισσότερη σύνδεση, δημιουργία και νόημα.

Έχετε ήδη διοργανώσει δύο συνέδρια. Σε αυτό, το 3ο συνέδριό σας, ποιες είναι οι θεματικές και γιατί τις επιλέξατε;

Το θέμα του συνεδρίου μας αφορά το «Σώμα ως πεδίο εκδραμάτισης”. Σε μια εποχή που η τεχνολογία επιβάλλει επιτάχυνση και αδιάκοπο ρυθμό και  η εικόνα έρχεται να  επισκιάσει την αληθινή μαρτυρία του σώματος, οι λέξεις συχνά χάνουν την αξία τους και μοιάζουν αδύναμες να αποδώσουν το βάθος του συναισθήματος. Η εσωτερικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης μοιάζει να διαρρηγνύεται συνεχώς  καταλαμβάνοντας συνεχώς χώρο  η  εξωτερικότητα του ψηφιακού κόσμου.  Έτσι ο άνθρωπος, μέσα στην απελπισία αλλά και την ανάγκη του, στρέφεται απεγνωσμένα  συχνά  στο σώμα του για να αναζητήσει όρια και να επανασυνδεθεί με αυτό που νιώθει.

Οι προτεινόμενες θεματικές – το σώμα που πονάει, το αναπτυσσόμενο σώμα, το σώμα που θρέφουμε, το σώμα και το πνεύμα, το σώμα στη φθορά – φωτίζουν διαφορετικές όψεις αυτής της σωματικότητας. Το σώμα γίνεται τόπος εγγραφής του τραύματος, σκηνή ανάπτυξης και μάθησης, πεδίο φροντίδας και σχέσης, γέφυρα με το πνευματικό, αλλά και μνήμη της φθοράς και της θνητότητας.

Ως πεδίο εκδραμάτισης, το σώμα αναδεικνύεται σε σκηνή όπου το ανείπωτο βρίσκει μορφή, το βίωμα γίνεται δράση και η δράση αφήγηση· ένας χώρος όπου η εμπειρία μπορεί να νοηματοδοτηθεί εκ νέου και να μοιραστεί.

Με το συνέδριο αυτό επιδιώκουμε να διερευνήσουμε τις πολλαπλές εκφάνσεις της σωματικής εμπειρίας και να ανοίξουμε έναν κοινό διάλογο γύρω από αυτές.

Θα υπάρχουν και εργαστήρια ή άλλες δράσεις σχετικές με τους άξονες της θεματολογίας σας;

Ναι, και αυτό είναι κάτι που θεωρούμε πολύ σημαντικό. Δεν θέλουμε το συνέδριο να είναι μόνο λόγια και θεωρία· θέλουμε οι συμμετέχοντες να έχουν την εμπειρία. Γι’ αυτό θα υπάρχουν βιωματικά εργαστήρια, στρογγυλές τράπεζες και καλλιτεχνικές δράσεις.

Η συμμετοχή στα βιωματικά εργαστήρια είναι καθοριστική, γιατί μόνο μέσα από την προσωπική εμπειρία μπορεί κανείς να κατανοήσει σε βάθος τις δυναμικές του σώματος ως πεδίου εκδραμάτισης και να τις συνδέσει με τη δική του πρακτική ή εσωτερική πορεία.

Σε ποιους απευθύνεται;

Απευθύνεται σε δραματοθεραπευτές και παιγνιοθεραπευτές, αλλά και σε ψυχολόγους, ψυχιάτρους, κοινωνικούς λειτουργούς, εκπαιδευτικούς, φοιτητές, καλλιτέχνες, επαγγελματίες της ψυχικής υγείας. Ταυτόχρονα, είναι ανοιχτό και σε κάθε άνθρωπο που θέλει να ανακαλύψει τη θεραπευτική δύναμη της δημιουργικότητας. Δεν χρειάζεται κάποιος να έρθει με ειδικές γνώσεις· χρειάζεται μόνο η διάθεση να ακούσει και να ανοιχτεί.

Κατά πόσο το συνέδριό σας τονίζει την ανάγκη και σημασία της διεπιστημονικότητας;

Η διεπιστημονικότητα συνιστά πάντοτε μια ουσιώδη προοπτική για την ανάπτυξη της γνώσης και της πρακτικής. Το παρόν συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί στις 21-22-23 Νοεμβρίου στους χώρους του  Πανεπιστήμιου Δυτικής Αττικής με την υποστήριξή του αλλά και με την αιγίδα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ εστιάζει στη δημιουργική συνάντηση διαφορετικών θεωρητικών και θεραπευτικών προσεγγίσεων, με κεντρικό άξονα τις θεραπείες μέσω τέχνης. Στόχος είναι η συγκρότηση ενός στέρεου θεωρητικού και εμπειρικού σώματος, ικανού να συνδιαλλαγεί γόνιμα με άλλα επιστημονικά πεδία, ενισχύοντας τον διάλογο ανάμεσα στην τέχνη, την ψυχολογία, τις κοινωνικές επιστήμες και την κλινική πράξη.

Ποιο ελπίζετε να είναι το αποτέλεσμα όλων των συνεδρίων σας;

Ελπίζουμε τα συνέδρια της ΠΕΕΔΠ να  αφήνουν κάθε φορά  ένα αποτύπωμα: μια κοινότητα πιο δυνατή, με αίσθηση ενότητας και αλληλοϋποστήριξης. Και παράλληλα μέσα από αυτά να αναδειχθεί ολοένα και περισσότερο ότι το παιχνίδι και το δράμα δεν είναι περιφερειακά ή δευτερεύοντα, αλλά  θεμελιώδεις ανθρώπινες  ανάγκες. Μέσα από αυτά οι άνθρωποι να ανακαλύπτουν  τρόπους να επικοινωνούν, να θεραπεύονται και να δημιουργούν μια νέα αφήγηση στη ζωή τους. Ταυτόχρονα, το συγκεκριμένο συνέδριο επιθυμούμε να προσφέρει ερεθίσματα για βαθύτερο στοχασμό γύρω από τις επώδυνες εκδραματίσεις που σημαδεύουν το σώμα, αναδεικνύοντας την τέχνη ως πεδίο αποκατάστασης και νέας σύνδεσης με αυτό.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: της Αριστέας Κοντραφούρη για το nevronas.gr

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

The post 3ο Συνέδριο Δραματοθεραπείας & Παιγνιοθεραπείας της ΠΕΕΔΠ appeared first on NEVRONAS.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Όπως μάς εξηγεί σε πρώτη φάση, το τένις ήρθε στη ζωή της εντελώς τυχαία, σε μικρή ηλικία. «Δεν είχε κανένας από τους γονείς μου κάποια σχέση με αυτό το άθλημα, με πήγαν λόγω του αδερφού μου και γιατί ήταν κοντά στο σπίτι μας.» Χάρη σε μια σειρά συμπτώσεων λοιπόν, ξεκίνησε το άθλημα της αντισφαίρισης από τα έξι της χρόνια και γρήγορα το αγάπησε, οπότε το συνέχισε.

«Ξεκίνησα ν΄ασχολούμαι σοβαρά με το τένις όταν ήμουν 10 χρονών όπου συμμετείχα και στο πρώτο μου τουρνουά.» Κάπως έτσι, «άρχισα να προπονούμαι, κάθε μέρα, από την ηλικία των 12 ετών». Για μια νεαρή αθλήτρια 15 ετών, αυτό είναι ήδη κατόρθωμα, αλλά οι συμμετοχές και οι νίκες της Άρτεμις σε εθνικά και διεθνή πρωταθλήματα δείχνουν ότι όλα αυτά είναι αξιόλογες επενδύσεις σε ένα αθλητικό μέλλον που προβλέπεται λαμπρό.

«Οι 5 μεγαλύτερες επιτυχίες για μένα είναι:

1) Η πρώτη φορά που πήγα σε ημιτελικά ενός ενωσιακού τουρνουά στην Ελλάδα.

2) Το ανοιχτό τουρνουά επιπέδου 3 που κέρδισα στα Ιωάννινα. Ένιωσα ξεχωριστή διότι πήρα την πρώτη θέση στον τόπο μου και συγκεκριμένα στα γήπεδα που προπονούμαι καθημερινά.

3) Η συμμετοχή στο πρώτο μου Διεθνές τουρνουά κωφών στην Γαλλία.

4) Η συμμετοχή μου στο πρώτο μου παγκόσμιο τουρνουά τένις κωφών που διεξήχθη στην Κρήτη.

5) Η αγαπημένη μου εμπειρία απ’ όλες ήταν η κατάκτηση της 1ης θέσης στο διπλό γυναικών, στο δεύτερο μου διεθνές τουρνουά κωφών που έγινε στην Σλοβενία. Ένιωσα όμορφα όχι μόνο επειδή κέρδισα αλλά και γιατί ένιωσα ότι ανήκω στους κωφούς και δεν ήθελα να τελειώσει το τουρνουά και να φύγω.»

Παράλληλα, η Άρτεμις είναι μαθήτρια στο Γυμνάσιο και φροντίζει να μην αμελεί τις σχολικές της υποχρεώσεις. Αν και οι συμμετοχές της σε τουρνουά σε Ελλάδα και εξωτερικό απαιτούν να λείπει από το σχολείο, φροντίζει να καλύπτει τα όποια κενά με προσωπική μελέτη και τη βοήθεια των γονιών της.

«Από μικρή ηλικία κατάλαβα ότι ήμουν αθλητικός τύπος, θεωρώ πως είναι ένα φυσικό μου ταλέντο.»

Τόσο στο σχολείο όσο και εκτός, δοκίμαζε άλλα αθλήματα, αλλά σε κανένα άλλο άθλημα δεν είχε την ίδια απόδοση στο αγωνιστικό μέρος. Όπως αναφέρει χαριτολογώντας και η ίδια «Νιώθω ότι τα άλλα αθλήματα είναι για να τα βλέπεις και το τένις να παίζεις.»

Όσο μεράκι και ταλέντο σε ένα άθλημα και να έχει κάποιος όμως δεν αρκεί. Τα έξοδα είναι πολλά, και οι χορηγίες εξαιρετικά δυσεύρετες. Μόνο οι προπονήσεις απαιτούν εξοπλισμό υψηλής ποιότητας, όπως ρακέτες, ρούχα και παπούτσια. Επιπλέον, η συχνότητα και η ένταση των προπονήσεών της, προκαλούν φυσική φθορά στον εξοπλισμό της, που καλείται να τον αλλάζει σχεδόν κάθε τρεις μήνες. Η Άρτεμις, μην έχοντας κάποιον αθλητικό χορηγό να την στηρίζει, αναγκάζεται να επιβαρύνεται οικονομικά η ίδια και η οικογένειά της.

Τα τουρνουά είναι επίσης ιδιαίτερα απαιτητικά οικονομικά, καθώς εκτός από την μετακίνηση, τη διαμονή και τη διατροφή της, πρέπει να πληρώσει τη συμμετοχή της, ακόμη και ως αθλήτρια. Αυτά τα έξοδα καλύπτονται αρκετά συχνά από αθλητικές Ομοσπονδίες. Η Ελληνική Ομοσπονδία Αθλητισμού Κωφών, θα στηρίξει το μεγάλο όνειρο-κατάκτηση της Άρτεμις, τη συμμετοχή της στους Deaflympics 2025 που θα διεξαχθούν στο Τόκυο της Ιαπωνίας μεταξύ 15-25 Νοεμβρίου 2025.

«Είναι μία μοναδική ευκαιρία να εκπροσωπήσω την Ελλάδα και τη κοινότητα των αθλητών με αναπηρία ακοής σε τόσο υψηλό επίπεδο.»

Η Άρτεμις Ρούτση, όπως έχει ήδη αναφερθεί, είναι μια αθλήτρια με αναπηρία, είναι κωφή. «Η κώφωση προέκυψε από κληρονομική πάθηση, συγκεκριμένα από τον αδερφό του παππού μου που ήταν κι αυτός κωφός.» Χρησιμοποιεί κοχλιακό εμφύτευμα που τη βοηθά αρκετά στη συνομιλία και στην φοίτησή της σε γενικό σχολείο, δεν παύει όμως να συναντά δυσκολίες, είτε με «διπλά νοήματα» κάποιων λέξεων (αργκώ, λεκτική ειρωνεία, κλπ.) είτε λειτουργικές δυσκολίες που δυσκολεύουν την αντίληψη των ήχων από το εμφύτευμά της. «Η κώφωση με έχει δυσκολέψει κυρίως στην επικοινωνία μου με τους συνομήλικους μου γιατί δεν ακούω όταν μιλάνε όλοι μαζί, όταν μιλάνε γρήγορα ή όταν έχει θόρυβο.»

Τις δυσκολίες αυτές όμως τις ξεπερνάει όπως ακριβώς έχει μάθει από τον αθλητισμό, με επιμονή και σωστή προσέγγιση.

Η μεγάλη όμως δυσκολία που δεν μπορεί η ίδια να επιλύσει είναι η εύρεση χορηγού.

Ο αθλητικός αυτός χορηγός θα σπονσοράρει τις προπονήσεις και τις συμμετοχές σε τουρνουά μιας φοβερής κωφής αθλήτριας που έχει διακριθεί ήδη από τα δεκαπέντε της χρόνια. Η Άρτεμις είναι νεαρή κοπέλα με ήθος και ανθρώπους που τη στηρίζουν στο κορυφαίο ταξίδι του αθλητισμού στο οποίο έχει αποδείξει πολλές φορές ότι έχει ταλέντο.

Συνέντευξη: της Άρτεμις Ρούτση, στην Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

The post Άρτεμις Ρούτση, κωφή αθλήτρια τένις: «Οι χορηγοί πρέπει να προσεγγίσουν όλους τους αθλητές για να μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που αγαπάνε» appeared first on NEVRONAS.

 της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Το σωματείο Sailability Hellas ξεκίνησε το 2003 με τον τότε Πρόεδρο Παναγιώτη Τσίγγανο ο οποίος ήταν τετραπληγικός και όνειρό του ήταν να βρίσκεται στη θάλασσα. «Και τα κατάφερε! Ταξίδεψε στην Αυστραλία και ήρθε σε επαφή με τον απόδημο Ελληνισμό οι οποίοι έκαναν δωρεά σκάφη της κλάσης Hansa, ειδικά προσαρμοσμένα σε αναπηρίες, σκάφη  για να αισθάνονται οι επιβαίνοντες ασφαλείς».

Το 2014 με τη νέα διοίκηση, το σωματείο γνωρίζει ραγδαία εξέλιξη και έχει πλέον στόχο «να γίνει ο φάρος της προσαρμοσμένης ιστιοπλοΐας και με όραμα να ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα. Αποτέλεσμα αυτού του οράματος – αυτή την στιγμή υπάρχουν σωματεία στην περιφέρεια που χρησιμοποιούν σκάφη Hansa και προπονούνται πολίτες των περιοχών τους με αναπηρία».

Το σωματείο προσφέρει εμπειρία και τεχνικές γνώσεις στα άτομα με αναπηρία που θέλουν να ασχοληθούν με το Parasailing. Η συνδρομή της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας είναι τεράστια αφού όχι μόνο βρήκε χορηγούς αλλά συνεχίζει το πρόγραμμα παρα-ιστιοπλοΐας σε όλες τις περιφέρειες της Ελλάδας.

«Η ιστιοπλοΐα δεν έχει ηλικία, η μόνη προϋπόθεση είναι ο ασκούμενος αθλητής  να αγαπάει την θάλασσα και να γνωρίζει κολύμπι».

Στο Sailability Hellas έχουν δουλέψει με όλες τις αναπηρίες, περισσότερο βέβαια με κινητική αναπηρία με παρουσία συνοδού και προπονητή. Όμως, εννοείται πως και άτομα με νοητική αναπηρία μπορούν να ταξιδέψουν.

Η ιστιοπλοΐα ενδυναμώνει την ισορροπία του σώματος αλλά και ολόκληρο το σώμα, με έμφαση στο πάνω μέρος του σώματος που καταβάλλει την μεγαλύτερη προσπάθεια για τη φροντίδα και την πλοήγηση του μικρού αυτού σκάφους. Επιπλέον, η αυτοπειθαρχία, η αποφασιστικότητα και η οργανωτικότητα ενισχύονται επίσης, αφού ο μοναδικός επιβάτης του ιστιοπλοϊκού είναι υπεύθυνος για την πορεία του και τις αποφάσεις που οφείλουν να παρθούν. Τέλος, η άσκηση στην ανοιχτή θάλασσα βοηθά τη διαδικασία της αναπνοής, την κυκλοφορία του αίματος και την ψυχική ηρεμία, όπως αναφέρει και σχετικό άρθρο στην ιστοσελίδα του Sailability Hellas.

«Το Open Day Parasailing ως εγχείρημα ξεκίνησε από την ιδέα της Σοφίας Παπαδοπούλου, Ολυμπιονίκη Ιστιοπλοΐας στο Πεκίνο. Με μεγάλη χαρά το σωματείο αποδέχθηκε την πρότασή της και η χαρά μας γιγαντώθηκε όταν γνωρίσαμε όλα τα προσωπάκια που ήρθαν να μας συναντήσουν και ήταν απολύτως ενεργά ακολουθώντας το πρόγραμμα της ημέρας». Δεν χάρηκαν μόνο τα μικρά παιδιά που συμμετείχαν στο εγχείρημα αλλά και οι γονείς τους, οι οποίοι επίσης πήραν μέρος στη δραστηριότητα αυτή, βλέποντας αυτόν τον ενθουσιασμό ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους.

«Η συμβολή του σωματείου μας, γυρίζοντας όλη την Ελλάδα και συμμετέχοντας σε αγώνες δείχνουμε το άθλημα μας το οποίο και υπεραγαπούμε».

Οι αθλητές του Parasailing στην Ελλάδα χαίρουν της ιδιαίτερης εκτίμησης και υποστήριξης του Parasailing Hellas. «Έχουν ξεχωριστή θέση όχι μόνο στην καρδιά όλων όσων βρίσκονται στο σωματείο αλλά και στο εξωτερικό, φέρνοντας πολύ καλές θέσεις με την συμμετοχή τους σε Ευρωπαϊκούς και Παγκόσμιους αγώνες».

Το όραμα του Ομίλου είναι να μοιραστεί το δώρο και τη χαρά του αθλήματος της ιστιοπλοΐας με όσο το δυνατόν περισσότερους ΑμεΑ συμπολίτες μας. Όσοι το επιθυμούν μπορούν να προσέλθουν

όσοι περισσότεροι με αναπηρία συμπολίτες μας έρθουν κοντά μας σε χώρο προσβάσιμο στην Ναυταθλητική Μαρίνα Καλλιθέας στο Ιστιοπλοϊκό κέντρο της Ελληνικής Ιστιοπλοικής Ομοσπονδίας να τους δείξουμε την χαρά και την μαγεία της θάλασσας ,την ίαση ψυχής που προσφέρει και την δυνατότητα να γίνουν κυβερνήτες σκάφους.

«Ένα καινούργιο μάθημα ζωής που μόνο νίκες μπορεί να φέρει στον καθένα που ασχολείται με το άθλημα της ιστιοπλοΐας παλεύοντας με όλες τις καιρικές συνθήκες σε έναν ορίζονται που δεν περιορίζεται ποτέ.»

Συνέντευξη: της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος με την Κική Βεντούρη Σέρφα Πρόεδρο του σωματείου Sailability Hellas Ιστιοπλοΐα για Όλους

The post Parasailing Hellas – Προσαρμοσμένη ιστιοπλοΐα: «Αρκεί να αγαπάς τη θάλασσα» appeared first on NEVRONAS.

Τι είναι η Πλατφόρμα Απτικής Ακρόασης και πώς αναδιαμορφώνει τον ρόλο του χώρου στην παράσταση;
Simão: Τείνουμε να διαχωρίζουμε τις αισθήσεις μας. Το SYN.Tropia υιοθετεί μια συναισθητική προσέγγιση — η απτική ακρόαση συνοδεύει την ακουστική εμπειρία. Η πλατφόρμα επεκτείνει τις ηχητικές πληροφορίες σε άλλα αισθητηριακά κανάλια.

Θα περιγράφατε την πλατφόρμα ως εργαλείο, όργανο ή σκηνικό στοιχείο;
Yola: Ειλικρινά, δεν ξέρουμε! Είναι το κεντρικό στοιχείο της σκηνογραφίας. Ίσως στο μέλλον εξελιχθεί σε εργαλείο για άλλες χρήσεις, αλλά προς το παρόν είναι δομικό μέρος του ίδιου του SYN.Tropia.

Πώς λειτουργούν οι πρόβες όταν δεν υπάρχουν ξεκάθαροι ρυθμοί ή μουσικές ενδείξεις;
Simão: Δεν απουσιάζουν — απλώς είναι λιγότερο εμφανείς. Η δομή είναι αυστηρή. Υπάρχει αυτοσχεδιασμός, αλλά οι πρόβες μοιάζουν με τις παραδοσιακές. Απλώς είναι πιο… μυστηριώδεις.

Έχει μετατραπεί αυτή η τεχνολογία σε μια δική της γλώσσα;
Simão: Ναι, αλλά περισσότερο ως παράπλευρο αποτέλεσμα. Μας ενδιαφέρει περισσότερο το να «μιλάμε» παρά να φτιάχνουμε γλώσσες. Ο τρόπος που ο κόσμος βλέπει, νιώθει και ερμηνεύει είναι το κλειδί — αλλά εμείς προσπαθούμε να το κρατήσουμε απλό και ανάλαφρο.

Αναφέρεστε στη φράση του Timothy Morton: «Ο τρόπος είναι το περιεχόμενο». Τι σημαίνει αυτό για εσάς;
Yola: Συμφωνούμε απόλυτα. Στο SYN.Tropia, η μέθοδος καθορίζει τη φόρμα. Η πλατφόρμα δεν είναι απλώς ένα μέσο — είναι η ίδια η παράσταση.

Γιατί επιλέξατε να συνεργαστείτε με το BRAINSHOT για την παρουσίαση στην Αθήνα;
Yola: Νιώσαμε πως υπήρχε πραγματική ταύτιση σε πνεύμα, προσέγγιση και κοινότητα. Ανυπομονούμε να μοιραστούμε αυτό το έργο σε ένα φεστιβάλ που κατανοεί τις αξίες του.

Υπάρχουν στοιχεία της παράστασης που προσαρμόζετε ειδικά για την παρουσίαση στην Αθήνα;
Simão: Όχι γεωγραφικά. Οι προσαρμογές βασίζονται στα τεχνικά χαρακτηριστικά του εκάστοτε χώρου, στη συμπεριφορά του ήχου μέσα σε αυτόν και σε ειδικές ανάγκες εγκατάστασης.

Πώς φαντάζεστε ότι θα αλληλεπιδράσει το κοινό του BRAINSHOT με τη «γλώσσα» της απτικής εμπειρίας;
Yola: Ελπίζουμε να το απολαύσουν — να ζήσουν μια εμπειρία που θα τους αγγίξει στο μυαλό και στην καρδιά. Αυτός είναι ο στόχος μας.

Έχετε παρατηρήσει πολιτισμικές διαφορές στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον ήχο, τη σιωπή ή την αφή;
Simão: Ναι, αλλά εστιάζουμε σε αυτά που μας ενώνουν. Η ανθρώπινη συνεργασία, η κοινή εμπειρία — αυτά είναι που μετρούν περισσότερο. Πέρα από σύνορα, τελικά, μοιάζουμε περισσότερο απ’ όσο διαφέρουμε.

Κλείνοντας…

Το SYN.Tropia δεν είναι απλώς μια παράσταση — είναι μια βιωματική εμπειρία που μοιράζεται εξίσου με Κωφά και ακούοντα άτομα. Φέτος τον Οκτώβριο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ BRAINSHOT στην Αθήνα, σας καλούμε να τη ζήσετε από κοντά.

Πληροφορίες:

22 & 23 Οκτωβρίου στη Τεχνόπολη δήμου Αθηναίων. Περισσότερες πληροφορίες σύντομα..

Μείνετε συντονισμένοι/ες στο nevronas.gr & brainshot.gr για το αναλυτικό πρόγραμμα και σχετικές δράσεις.

Ελάτε να νιώσουμε, να κινηθούμε και να ακούσουμε… μαζί, προς την ίδια κατεύθυνση.

Ελισάβετ Λάτσιου

Nevronas.gr 

The How is the What”: Creating SYN.Tropia with Yola Pinto & Simão Costa

Intro: This October, SYN.Tropia joins the BRAINSHOT Festival in Athens — a participatory performance where movement, vibration, and shared sensation redefine what performance can be. We spoke with creators Yola Pinto and Simão Costa about technology as language, philosophical inspiration, and why art that listens with the whole body can open radical new pathways.

What was the initial spark that led to SYN.Tropia? Yola: A warm invitation from curator Susana Duarte in Lisbon, paired with our previous work on tactile sound in C_vib. It all clicked into place.

What is the Tactile Listening Board, and how does it reshape the role of space in performance? Simão: We often separate our senses. SYN.Tropia takes a synesthetic approach — tactile listening as a companion to hearing. The board extends sonic information across other sensory channels.

Would you describe the board as a tool, instrument, or stage? Yola: We honestly don’t know! It’s central to the stage design. It might evolve into a tool for other contexts, but right now, it’s a structural part of SYN.Tropia itself.

How do rehearsals work when linear rhythm and music cues are absent? Simão: They’re not absent — just less obvious. The structure is very strict. Improvisation exists, but rehearsals are similar to traditional ones, just more mysterious.

Has this technology become a language of its own? Simão: Yes, but more as a by-product. Speaking is more important than creating a language. The way people see, feel, and interpret what’s happening is central, but we try to keep it light and simple.

You reference Timothy Morton’s phrase: “The how is the what.” How does that apply? Yola: We agree. In SYN.Tropia, the method defines the form. The tactile board is not a medium we use — it is the performance itself.

Why collaborate with BRAINSHOT for the Athens presentation? Yola: It felt like a perfect match in spirit, approach, and community. We’re excited to share this in Athens through a festival that understands these values.

Are there aspects of the piece you are adapting for the Athenian context? Simão: Not geographically — adaptations are based on venue specifics, sound behavior in space, and technical requirements.

How do you imagine the BRAINSHOT community will interact with the tactile language of the piece? Yola: We hope everyone has fun — and a full-on heart-and-mind experience. That’s the goal.

What are your initial impressions of the Greek Deaf and artistic communities? Simão: We’ll share impressions after real-life interaction. Before that, it’s best to keep quiet. Firsthand connection matters.

Have you observed cultural differences in how people relate to sound, silence, or touch? Simão: Yes, but we focus on what unites us. Human collaboration, shared experience — that’s our main concern. Across borders, we’re often more alike than different.

SYN.Tropia is hosted in Athens by BRAINSHOT as part of Perform Europe and will be presented in 22 & 23 of October 2025 during the BRAINSHOT Festival.

Info:

October 22 & 23 at Technopolis City of Athens. More details coming soon…

Stay tuned on nevronas.gr & brainshot.gr for the full program and related activities.

Come feel, move, and listen… together, in the same direction.

Εlisavet Latsiou

Nevronas.gr

Website: https://brainshot.gr/

Facebook: facebook.com/brainshotsafe

Instagram: instagram.com/brainshot

LinkedIn: linkedin.com/company/brainshot

The post «Ο Τρόπος Είναι το Περιεχόμενο»: Δημιουργώντας το SYN.Tropia με τους Yola Pinto & Simão Costa appeared first on NEVRONAS.

Αυτή η συμμετοχική, αισθητηριακή εμπειρία καλεί τόσο Κωφά όσο και ακούοντα άτομα να κινηθούν, να νιώσουν και να «ακούσουν» με εντελώς νέους τρόπους!

English Version Follows

Ποια ήταν η αρχική σπίθα που οδήγησε στη δημιουργία του SYN.Tropia;

Yola: Σε πρακτικούς όρους, μια ιδιαίτερα γενναιόδωρη και ζεστή πρόσκληση από την επιμελήτρια πολιτισμού Susana Duarte στο Δημοτικό Θέατρο São Luiz της Λισαβόνας, για τη δημιουργία ενός έργου με συμμετοχή Κωφών ατόμων. Η σπίθα όμως υπήρχε ήδη! Είχαμε ήδη αρχίσει να δουλεύουμε πιο διαισθητικά με τον απτικό ήχο στο προηγούμενο πρότζεκτ μας, το C_vib, οπότε όλα ήρθαν και έδεσαν.

Αν έπρεπε να περιγράψετε την ουσία του SYN.Tropia με μία πρόταση, ποια θα ήταν; Simão: Είναι παράσταση χορού, είναι και συναυλία. Θέλουμε κάθε άτομο να ζήσει μια υπερβατική καλλιτεχνική εμπειρία, ανεξαρτήτως του τρόπου με τον οποίο ακούει ή του τι συσκευές χρησιμοποιεί.

Yola: Νομίζω ότι ταιριάζει να ανατρέξουμε στην ετυμολογία του τίτλου: από τις ελληνικές λέξεις ΣΥΝ (μαζί) και Τροπία (κατεύθυνση). Η φράση είναι ξεκάθαρη: «Μαζί, προς την ίδια κατεύθυνση».

Πώς εξελίχθηκε το έργο μέσα από τη συνεργασία σας με την κοινότητα των Κωφών;

Yola: Κάναμε μια καλλιτεχνική κατοίκηση σε συνεργασία με την Πορτογαλική Ένωση Κωφών, ως πειραματικό εργαστήριο για να εξερευνήσουμε δυνατότητες μαζί τους. Εκεί σχεδιάσαμε και δημιουργήσαμε μια συσκευή Απτικής Ακοής. Συνδέσαμε ήχους με χρώματα και άλλες οπτικές πληροφορίες όπως σχέδιο και κίνηση. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά — άτομα που «δεν έπρεπε» να ακούν, αναγνώριζαν ήχους μέσω άλλων αισθητηριακών διαύλων.

Simão: Δεν προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι «για εκείνους», αλλά κάτι «μαζί με αυτούς». Ήταν μια χαρούμενη, αμφίδρομη διαδικασία.

Τι κάνει το SYN.Tropia ουσιαστικά διαφορετικό από άλλα έργα που στοχεύουν στην “ένταξη”;

Simão: Θέλαμε Κωφά και ακούοντα άτομα στο ίδιο κοινό, να λαμβάνουν την ίδια ροή ερεθισμάτων. Δεν πρόκειται για μετάφραση της εμπειρίας σε διαφορετικά κανάλια, αλλά για συν-δημιουργία από την αρχή, με κοινή βάση.

Simão, πώς αλλάζει ο ρόλος σας ως συνθέτη όταν ο ήχος δεν «ακούγεται» αλλά βιώνεται σωματικά;

Simão: Για μένα δεν υπάρχει διαφορά. Το έργο το συνέθεσα και το ερμηνεύω εγώ, με πιάνο, ηλεκτρονικά και ειδικές συσκευές ακρόασης. Είναι πάντα η ίδια διαδικασία δημιουργίας ήχου, είτε γίνεται αντιληπτός από το αυτί είτε από το δέρμα.

Yola, τι σημαίνει να χορογραφείς όταν ο ρυθμός γίνεται αντιληπτός μέσα από την αφή και όχι την ακοή;

Yola: Η ερώτηση ξεκινά από την υπόθεση ότι πρόκειται για διαφορετικά πράγματα. Στη δική μας δουλειά, εξερευνήσαμε την έννοια του «εσωτερικού χρόνου» που βρίσκεται σε διαρκή διαπραγμάτευση με τον εξωτερικό. Η κίνηση δεν ανταποκρίνεται σε ένα προϋπάρχον ηχητικό τοπίο, αλλά συνδιαμορφώνει αυτό το τοπίο.

Πώς χρησιμοποιεί το SYN.Tropia τη σιωπή — όχι ως απουσία, αλλά ως ενσώματη παρουσία;

Simão: Ήχος και σιωπή είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Εδώ, η σιωπή γίνεται αντιληπτή μέσω της δόνησης και της φυσικής παρουσίας. Οι μπάσες συχνότητες δημιουργούν ένα έντονα απτικό πεδίο.

Ποια ήταν η πιο απρόσμενη αντίδραση κοινού απέναντι στη σωματικότητα του έργου; Simão: Σε ένα φεστιβάλ, ένας θεατής παρακολούθησε και τις τρεις παραστάσεις την ίδια μέρα. Στο τέλος μας είπε: «Σας ευχαριστώ που με κάνατε να θυμηθώ πώς ήταν να ακούω». Είχε χάσει την ακοή του στην ενήλικη ζωή του και η ανάμνηση είχε ξεθωριάσει. Το έργο του την ξαναθύμισε μέσα από την αίσθηση. Ήταν πολύ συγκινητικό.

Πώς σχεδιάζετε εμπειρίες στις οποίες Κωφά και ακούοντα άτομα βιώνουν το ίδιο επίπεδο παρουσίας και εμβύθισης;

Yola: Το κάνουμε με αυτό που λέμε «διαισθητικό καντράν στο φουλ». Έχουμε συμβουλευτεί και την επιστήμη, αλλά τελικά όλα βασίζονται στο να εξισορροπήσουμε τη συναισθηματική και αντιληπτική εμπειρία για όλους. Πρέπει να το ζήσεις. Εμείς αγαπάμε να το κάνουμε — αυτό μας αρκεί.

Τι ρόλο παίζουν τα εργαστήριά σας στην επικοινωνία μεταξύ λόγου, εικόνας και σώματος;

Yola: Τα εργαστήρια είναι ξεχωριστή διαδικασία. Δεν αφορούν το έργο καθαυτό, αλλά τους ανθρώπους που έχουμε μπροστά μας. Χρησιμοποιούμε όσο το δυνατόν λιγότερα λόγια και εστιάζουμε σε οπτικά, σωματικά και διαισθητικά κανάλια επικοινωνίας. Οι ίδιες αξίες στηρίζουν και το SYN.Tropia.

Έχετε παρατηρήσει πολιτισμικές διαφορές στον τρόπο που διαφορετικές χώρες σχετίζονται με τον ήχο, τη σιωπή ή την αφή;

Τι σας οδήγησε στη συνεργασία με το BRAINSHOT για την παρουσίαση του SYN.Tropia στην Ελλάδα;

Yola: Έμοιαζε σαν απόλυτο ταίριασμα — τόσο σε επίπεδο πνεύματος, όσο και προσέγγισης και κοινότητας. Είμαστε ενθουσιασμένοι που θα μοιραστούμε το έργο στην Αθήνα, στη Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων , μέσα από ένα φεστιβάλ που κατανοεί και ενστερνίζεται αυτές τις αξίες.

Υπάρχουν στοιχεία του έργου που προσαρμόζετε ειδικά για το αθηναϊκό πλαίσιο; Simão:

Οι προσαρμογές δεν εξαρτώνται τόσο από τη γεωγραφία όσο από τις τεχνικές απαιτήσεις και την ακουστική του κάθε χώρου παρουσίασης. Κάθε χώρος μάς οδηγεί σε μικρές αλλαγές.

Πώς φαντάζεστε ότι η κοινότητα του BRAINSHOT θα αλληλεπιδράσει με το απτικό και σωματικό λεξιλόγιο του έργου;

Yola: Ελπίζουμε όλοι να το απολαύσουν — με την καρδιά και το μυαλό ανοιχτά. Αυτό είναι το ζητούμενο.

Το SYN.Tropia δεν είναι απλώς μια παράσταση — είναι μια βιωματική εμπειρία που μοιράζεται εξίσου με Κωφά και ακούοντα άτομα. Φέτος τον Οκτώβριο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ BRAINSHOT στην Αθήνα, σας καλούμε να τη ζήσετε από κοντά.

Πληροφορίες:

22 & 23 Οκτωβρίου στη Τεχνόπολη δήμου Αθηναίων. Περισσότερες πληροφορίες σύντομα..

Μείνετε συντονισμένοι/ες στο nevronas.gr & brainshot.gr για το αναλυτικό πρόγραμμα και σχετικές δράσεις.

Ελάτε να νιώσουμε, να κινηθούμε και να ακούσουμε… μαζί, προς την ίδια κατεύθυνση.

Ελισάβετ Λάτσιου | Nevronas.gr 

Website: https://brainshot.gr/

Facebook: facebook.com/brainshotsafe

Instagram: instagram.com/brainshot

LinkedIn: linkedin.com/company/brainshot

English Version

SYN.Tropia: Together, in the Same Direction” — A Radical, Haptic Performance Comes to the Brainshot Festival at Technopolis City of Athens

Intro: In anticipation of the inclusive performance SYN.Tropia, arriving this October in Athens as part of BRAINSHOT Festival and Perform Europe, Nevronas speaks with creators Yola Pinto and Simão Costa about accessibility not as an afterthought, but as the very foundation of creation. This participatory, sensorial work invites both Deaf and hearing audiences to move, feel, and listen in entirely new ways.

What was the initial spark that led to the creation of SYN.Tropia? Yola: In practical terms, a really generous and warm invitation by cultural curator Susana Duarte, in São Luiz Municipal Theater in Lisbon, to create a project involving Deaf people. At that time, the spark was already on fire! We were intuitively working with tactile sound in a previous project, C_vib, so it all came together naturally.

If you had to describe the essence of SYN.Tropia in one sentence, what would it be? Simão: It’s a dance show, it’s a concert. We want everyone to have an over-the-top performative art experience, regardless of how they hear or what devices they use.

Yola: It seems fitting to use the etymology of the title: from the Greek words SYN (together) and Tropia (direction). So, the phrase would be: “Together, in the same direction.”

How did the project evolve through your collaboration with the Deaf community? Yola: We did a residency with APS – Portuguese Deaf Association – as an experimental lab, where we designed a Tactile Hearing device and tested responses. We began linking sounds to colors, drawings, and movement. The responses were powerful — people identified sounds through alternate channels.

Simão: The collaboration with the Deaf community was joyful and reciprocal. We didn’t want to make something “for them,” but rather to create something “with them.”

What makes SYN.Tropia different from other works that aim to be “inclusive”? Simão: We wanted Deaf and non-Deaf people to share the same audience space and receive the same stream of stimuli. We all perceive the world differently. This wasn’t about translating a show into different channels — it was about creating a common experience from the beginning.

Simão, how does your role as composer shift when sound is no longer “heard” but physically experienced? Simão: For me, no shift at all. The piece is composed and performed by me, using piano, electronics, and custom devices. I took it as the same exercise of sound creation, whether heard through ears or skin.

Yola, what does it mean to choreograph when rhythm is felt, not heard? Yola: That question assumes the two are different. We explored an “inner time” that interacts with the external world — a musicality that emerges from each person. The movement isn’t just in response to a soundtrack. It’s a co-creation of sound and motion, evoking the ancestry of sound.

How does SYN.Tropia use silence as presence, not absence? Simão: Sound and silence are two sides of the same coin. Whether through air vibrations or physical ones, the bass tones especially give presence. Silence here becomes embodied.

What has been the most unexpected audience response to the physicality of the piece? Simão: At one festival, a man watched all three shows in a day. He told us, “Thank you for making me remember how hearing was.” He had lost his hearing in adulthood and said SYN.Tropia brought that memory back through sensation. It was deeply emotional.

How do you design experiences where Deaf and hearing audiences encounter equal immersion? Yola: We approach it with our “intuitive dial turned all the way up.” Science helps, but ultimately it’s about leveling emotional and perceptive experiences. You have to experience the show to understand it. We love doing it. That’s enough for us.

What role do your workshops play in bridging verbal, visual, and physical communication? Yola: Our workshops are a separate, people-centered process. We use minimal language and focus on visual, physical, and intuitive modes of communication. These same values underpin SYN.Tropia itself.

SYN.Tropia is hosted in Athens by BRAINSHOT as part of Perform Europe and will be presented in 22 & 23 of October 2025 during the BRAINSHOT Festival.

Info:

October 22 & 23 at Technopolis City of Athens. More details coming soon…

Stay tuned on nevronas.gr & brainshot.gr for the full program and related activities.

Come feel, move, and listen… together, in the same direction.

Εlisavet Latsiou | Nevronas.gr

Website: https://brainshot.gr/

Facebook: facebook.com/brainshotsafe

Instagram: instagram.com/brainshot

LinkedIn: linkedin.com/company/brainshot

The post “SYN.Tropia: Μαζί, προς την ίδια κατεύθυνση” – Μια ριζοσπαστική, Απτική περφόρμανς έρχεται στο Βrainshot Festival! appeared first on NEVRONAS.

 της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Το Spartan Youth Festival έρχεται για τρίτη χρονιά κοντά μας από την ΑΜΚΕ ΑRTience by_PhonoQuest, η οποία «γεννήθηκε ως το όραμα τεσσάρων γυναικών που ήθελαν να μεταδώσουν τη γνώση γύρω από το θαυμαστό όργανο που λέγεται ανθρώπινη φωνή. Από την αρχή, ο στόχος μας ήταν να δημιουργήσουμε μια γέφυρα ανάμεσα στον επιστημονικό και τον καλλιτεχνικό κόσμο που ασχολείται με τη φωνή — είτε πρόκειται για λογοθεραπευτές, φωνιάτρους και ερευνητές, είτε για τραγουδιστές, ηθοποιούς και δασκάλους φωνής.», εξηγεί η Ειρήνη Τσιρακίδου, συνιδρύτρια της ΑΜΚΕ.

Συμπληρώνει λέγοντας ότι ο οργανισμός δεν έμεινε μόνο στην τέχνη ή την επιστήμη της φωνής. «Πολύ γρήγορα νιώσαμε την ανάγκη να δώσουμε φωνή σε εκείνους που συχνά δεν έχουν τη δύναμη να ακουστούν: τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Ιδιαίτερα, επικεντρωνόμαστε στους ηλικιωμένους, στους νέους, στα άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ) και στις γυναίκες, που σε κάθε ηλικία αντιμετωπίζουν τις δικές τους δυσκολίες.

Στα project μας περιλαμβάνεται φυσικά η φωνή, με κορυφαίο παράδειγμα το ARTience Διεθνές Συνέδριο για τη Φωνή, που αποτελεί σημείο συνάντησης και ανταλλαγής γνώσης για επαγγελματίες από όλο τον κόσμο.

Παράλληλα, υλοποιούμε το συμπεριληπτικό Spartan Youth Festival, που απευθύνεται σε νέους 15 έως 25 ετών, ΑμεΑ και μη, με στόχο να δημιουργήσουμε έναν χώρο έκφρασης, δημιουργικότητας και ένταξης.»

«Φιλοδοξία μας είναι να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός, διεπιστημονικός διάλογος που θα προάγει τη γνώση, την κατανόηση και τη σφαιρική φροντίδα της επαγγελματικής φωνής.»

«Το Spartan Youth Festival ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια, ως μια πρωτοβουλία που γεννήθηκε από την ανάγκη να δημιουργηθεί ένας χώρος — ένα ζωντανό venue — όπου οι νέοι της πόλης της Σπάρτης θα είχαν την ευκαιρία να ανέβουν στη σκηνή και να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.» Θέτοντας τη Σπάρτη ως την καρδιά του φεστιβάλ, δεχόμενο βέβαια συμμετοχές από νεανικές μπάντες ολόκληρης της Πελοποννήσου και από την Αττική, το Spartan Youth Festival αποτελεί έναν θεσμό που φέρνει τους νέους σε επαφή με αξίες, ιδανικά, ιδέες και πρότυπα που μπορούν πραγματικά να τους διαμορφώσουν, να τους δώσουν προσλαμβάνουσες που θα αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουν τον εαυτό τους και τον κόσμο.»

«Φτάνοντας φέτος στην τρίτη μας διοργάνωση, το Spartan Youth Festival συνεχίζει να εξελίσσεται: δεν μένει μόνο στη συμπερίληψη, αλλά εμπλουτίζεται με σεμινάρια και workshops που αγγίζουν σύγχρονα και κρίσιμα θέματα — από τους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης μέχρι την ηγεσία και τη βιωσιμότητα. Με αυτόν τον τρόπο, το φεστιβάλ γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από ένα καλλιτεχνικό γεγονός: γίνεται μια πλατφόρμα για τους νέους να εμπνευστούν, να μάθουν, να συνδεθούν και να ονειρευτούν έναν καλύτερο κόσμο.»

Το φεστιβάλ προσφέρεται για άλλη μια φορά δωρεάν στους επισκέπτες του, ενώ δίνει και τη δυνατότητα παρακολούθησης workshops και συζητήσεων που μεταξύ άλλων συμμετέχει και ο Nevronas: Νικόλας Τσιγάντες, Μελίνα Κωνσταντίνου, Βαρβάρα Κυπαρίσση, Delta Morea και Νίκος Παγίδας.

Διαβάστε | Ο Nevronas στο 3ο Spartan Youth Festival! Δείτε το πρόγραμμα

Για την προσβασιμότητα του Spartan Youth Festival μας εξηγεί η κ. Τσιρακίδου: «Η αλήθεια είναι πως αν ήμασταν μόνοι μας, δεν θα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε με πληρότητα την προσβασιμότητα και τη συμπερίληψη που τόσο πολύ θέλουμε να χαρακτηρίζουν τις δράσεις μας. Από τα πρώτα κιόλας βήματα της ARTience, ο Nevronas στάθηκε δίπλα μας, μας καθοδήγησε και μας φώτισε σε θέματα που αφορούν τα άτομα με αναπηρία. Στην πραγματικότητα, ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι του Nevronas που μας εκπαίδευσαν, μας άνοιξαν τα μάτια και την καρδιά και μας έκαναν να ευαισθητοποιηθούμε σε βάθος. Μέσα από αυτή τη σχέση, όχι μόνο μάθαμε αλλά και εμπνευστήκαμε, ώστε πλέον κάθε φορά που διοργανώνουμε δράσεις που περιλαμβάνουν ή απευθύνονται σε ΑμεΑ, να επιλέγουμε να συνεργαζόμαστε αποκλειστικά με την ομάδα του Nevronas.

«Γι’ αυτό και η συνεργασία μας με το Nevronas δεν είναι απλώς σημαντική… είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζουμε τις δράσεις μας για να έχουν νόημα, βάθος και ουσία.»

Όσον αφορά ειδικά το Spartan Youth Festival, η πρόθεσή μας είναι ξεκάθαρη: θέλουμε να συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην καταπολέμηση των στερεοτύπων και να δημιουργήσουμε έναν χώρο που να λειτουργεί σαν μια ζωντανή κυψέλη αλληλεγγύης, αλληλεπίδρασης και συνεργασίας ανάμεσα σε νέους με και χωρίς αναπηρία. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι μόνο έτσι καλλιεργείται ο σεβασμός, η κατανόηση και η ουσιαστική συνύπαρξη.»

Φέτος το φεστιβάλ προβλέπεται να φιλοξενήσει πάνω από 150 νέους από κάθε γωνιά της Ελλάδας και να συνεργάζεται με πάνω από 14 κοινωνικούς φορείς από τη Σπάρτη και την Αθήνα, γεγονός που αναδεικνύει τον κοινωνικό του χαρακτήρα. Είναι πολύ σημαντική η στήριξη των κοινωνικά ευαισθητοποιημένους πολίτες της Σπάρτης, ώστε να βοηθηθεί η τεράστια αυτή προσπάθεια που έχει επίκεντρο τους νέους, τη δημιουργικότητά τους, τις αξίες και τα όνειρά τους.

«Πιστεύουμε πως αυτές οι τρεις ημέρες θα είναι γεμάτες από έντονες συγκινήσεις, νέες φιλίες, βαθιές εμπειρίες και σίγουρα θα χαραχτούν για πάντα στη μνήμη όχι μόνο των παιδιών που θα συμμετάσχουν, αλλά και σε εμάς τους ίδιους, που έχουμε την τύχη να συντονίζουμε και να ζούμε από κοντά αυτό το υπέροχο ταξίδι.»

Συνέντευξη: της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος με το Spartan Youth Festival

The post Spartan Youth Festival: «Η τέχνη είναι πάντα το πιο δυνατό μέσο για τέτοιου είδους βιώματα και αλλαγές» appeared first on NEVRONAS.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Όπως αναφέρει και η ίδια η κυρία Κωτσάκη, ως εκ γενετής κωφή, μεγαλωμένη σε οικογένεια κωφών, «η Ελληνική Νοηματική Γλώσσα είναι η μητρική μου γλώσσα, το πρώτο και βασικό μέσο με το οποίο έμαθα να εκφράζομαι και να επικοινωνώ με τον κόσμο γύρω μου. Μεγαλώνοντας, αντιλαμβανόμουν διαρκώς πόσο διαφορετικός φαινόταν ο κόσμος για εμένα, μέχρι που άρχισα να βλέπω έντονο ενδιαφέρον από ακούοντες ανθρώπους να μάθουν τη Νοηματική. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι θα ήταν πολύ όμορφο να μπορώ να εργάζομαι σε έναν χώρο όπου θα χρησιμοποιώ τη γλώσσα μου, τη γλώσσα της καρδιάς μου, ως κύριο εργαλείο επικοινωνίας. Επιπλέον, επειδή πάντα ήμουν ένα κοινωνικό και ανοιχτό άτομο, το να διδάσκω ΕΝΓ σε άλλους με έναν ευχάριστο και προσιτό τρόπο μου ήρθε φυσικά. Η επαφή με τους μαθητές και η μετάδοση της γλώσσας και του πολιτισμού μας είναι κάτι που με γεμίζει πραγματικά.»

Αυτό που μου δίνει τη μεγαλύτερη χαρά στη διδασκαλία της ΕΝΓ είναι η δυνατότητα να γνωρίζω ανθρώπους από διαφορετικά περιβάλλοντα, επαγγέλματα και κουλτούρες.

Η κυρία Κωτσάκη ασχολείται ήδη από το 2010 με τη διδασκαλία της ΕΝΓ. Παρότι σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και μάλιστα εργάστηκε στο χώρο των Οικονομικών, η αγάπη της για την κουλτούρα και τη διασύνδεση με άλλους ανθρώπους σύντομα την οδήγησε στη διδασκαλία της νοηματικής. «Εργάζομαι επίσης ως Κωφή διερμηνέας, ενισχύοντας την πρόσβαση των Κωφών σε διάφορα κοινωνικά πλαίσια.» Ασχολείται επιπλέον ανελλιπώς με τον ακτιβισμό για τα δικαιώματα των κωφών και την ανάγκη προσβασιμότητας. «Όλες αυτές οι εμπειρίες με έχουν διαμορφώσει και μου έχουν δώσει μια πιο σφαιρική αντίληψη για τις ανάγκες της κοινότητάς μας αλλά και για τη σημασία της ενσωμάτωσης.», όπως αναφέρει και η ίδια.

Στο παρελθόν, οι περισσότεροι μάθαιναν τη γλώσσα αποκλειστικά για επαγγελματικούς λόγους — κυρίως για να αποκτήσουν πιστοποίηση ώστε να εργαστούν σε ειδικά σχολεία ή συναφείς δομές.

Πολλοί κωφοί αντιμετωπίζουν προβλήματα προσβασιμότητας. Όπου η διερμηνεία και ο υπερτιτλισμός δεν είναι υπαρκτά, αλλά ακόμη και όπου υπάρχει προσβασιμότητα αν αυτή δεν αποτελεί προτεραιότητα, η ζωή ενός κωφού γίνεται πιο δύσκολη. Η κυρία Κωτσάκη έχει βιώσει την έλλειψη προσβασιμότητας στην ακαδημία, κάτι που την οδήγησε στον περιορισμό και δημιούργησε εμπόδια στην πορεία της. «Αν πρέπει να επιλέξω μια πρόκληση, θα έλεγα πως είναι το να ενθαρρύνω τους μαθητές μου να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τη φωνή τους κατά τη διάρκεια του μαθήματος και να αποφεύγουν την προφορική επικοινωνία. Κατανοώ ότι για ακούοντες είναι φυσικό να μιλούν, όμως στο μάθημα ΕΝΓ είναι σημαντικό να εστιάζουμε αποκλειστικά στη νοηματική — με τα μάτια, τα χέρια, το πρόσωπο και το σώμα. Αυτή η αλλαγή αντίληψης απαιτεί χρόνο, αλλά είναι καθοριστική για την ουσιαστική εκμάθηση της γλώσσας.»

Η πιστοποίηση γνώσης της ΕΝΓ διαφέρει από την πιστοποίηση διδασκαλίας της ΕΝΓ, η οποία στη χώρα μας τουλάχιστον απαιτεί «να είναι κάποιος κωφός, άριστος χρήστης της γλώσσας.» 

Κατά τα άλλα πρέπει επίσης να «παρακολουθεί κύκλους σπουδών σε αναγνωρισμένα Κέντρα Νοηματικής στην Ελλάδα, ολοκληρώνει συγκεκριμένο αριθμό ωρών πρακτικής άσκησης και παρακολούθησης μαθημάτων, και έπειτα αποκτά το δικαίωμα να διδάσκει.»

Η κυρία Κωτσάκη δεν έμεινε εκεί καθώς παρακολούθησε μια σειρά μαθημάτων στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, το οποίο διαθέτει Τμήμα Επιστημών Κωφών. «Εκεί ήρθα σε επαφή με εξειδικευμένες τεχνικές διδασκαλίας, παιδαγωγικές μεθόδους, και τρόπους προσέγγισης της γλώσσας που με βοήθησαν να εξελιχθώ ως εκπαιδεύτρια.» σημειώνει η ίδια.

Είναι πραγματικά μια εμπειρία αμφίδρομης μάθησης, που με εξελίσσει συνεχώς, όχι μόνο ως διδάσκουσα αλλά και ως άνθρωπο.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται έντονα μια επιθυμία του γενικού πληθυσμού να μάθει την ΕΝΓ και την κουλτούρα των κωφών, κάτι το οποίο η συνεντευξιαζόμενη επιβεβαιώνει. «Σήμερα, όλο και περισσότεροι την επιλέγουν όπως θα επέλεγαν μια ξένη γλώσσα, με πραγματικό ενδιαφέρον για την επικοινωνία, τον πολιτισμό της Κωφότητας και τη διαφορετικότητα. Βλέπουμε ακούοντες ανθρώπους από διάφορους κλάδους — φοιτητές, γονείς, επαγγελματίες — να έρχονται με αυθεντική διάθεση να γνωρίσουν μια άλλη οπτική για τη γλώσσα και την ανθρώπινη επικοινωνία. Αυτό το νέο κύμα ενδιαφέροντος είναι πολύ ενθαρρυντικό και δείχνει ότι η κοινωνία προχωρά προς περισσότερη ενσυναίσθηση και αποδοχή.»

Η κυρία Κωτσάκη είναι ένα παράδειγμα καθηγήτριας προς μίμηση. Μιλά για το επάγγελμά της με τεράστιο σεβασμό και αγάπη, βρίσκοντας ότι αποτελεί περισσότερο κοινωνική προσφορά παρά επαγγελματική απασχόληση. «Θα πρότεινα τη διδασκαλία της Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας σε όποιον αναζητά μια εργασία με ουσιαστικό νόημα. Είναι μια δουλειά που γεμίζει τη ψυχή και σε εξελίσσει όχι μόνο επαγγελματικά, αλλά και προσωπικά. Αν κάποιος αγαπά την κοινωνική επαφή, τη μάθηση και θέλει να συμβάλλει στην ενίσχυση της πρόσβασης και της κατανόησης ανάμεσα σε διαφορετικές κοινότητες, τότε αυτός ο δρόμος σίγουρα αξίζει να τον ακολουθήσει.»

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να συνεννοηθούμε, αρκεί να υπάρχει διάθεση, σεβασμός και προσοχή.

Συνέντευξη: της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος με την κωφή καθηγήτρια νοηματικής Αλεξάνδρα Κωτσάκη

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

The post Συνέντευξη με την κωφή καθηγήτρια νοηματικής Αλεξάνδρα Κωτσάκη: “Υπάρχουν πολλοί τρόποι να συνεννοηθούμε, αρκεί να υπάρχει διάθεση, σεβασμός και προσοχή” appeared first on NEVRONAS.