Μετάφραση της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος του άρθρου του Eric W. Dolan.

Με μια σειρά πειραμάτων σε μοντέλα ζώων αλλά και ανθρώπινου γενετικού υλικού, ερευνητές βρήκαν ότι η αμλοδιπίνη μείωνε την υπερκινητικότητα και την παρορμητικότητα -κύρια χαρακτηριστικά της ΔΕΠΥ, ενώ επίσης παρουσίαζε πιθανά πλεονεκτήματα έναντι των διεγερτικών φαρμάκων που κυκλοφορούν. Σύμφωνα με αυτά τα ευρήματα, αυτή η ουσία με τις ανεκτές παρενέργειες θα μπορούσε να δράσει ως θεμέλιο για ένα νέο τύπο μη διεγερτικής θεραπείας.

Διαβάστε | «Πρόσφατα διαγνώσθηκα με διάσπαση προσοχής»: Χρήστος Μάστορας (Βίντεο)

Οι σύγχρονες θεραπείες για τη ΔΕΠΥ συνήθως περιέχουν διεγερτικά φάρμακα, όπως η μεθυλφαινιδάτη ή οι αμφεταμίνες. Αυτά τα φάρμακα μπορεί να φανούν αποτελεσματικά σε κάποιους ανθρώπους, αλλά σχετίζονται επίσης με σοβαρά προβλήματα. Συμπτώματα όπως αϋπνία, έλλειψη όρεξης, πονοκέφαλοι και ανεβασμένη πίεση είναι αρκετά συνήθη. Πιθανή είναι επίσης η κακή διαχείριση του φαρμάκου από εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Επιπλέον, περίπου 25 τοις εκατό των ατόμων με ΔΕΠΥ δεν ανακουφίζονται από τα συμπτώματα όσο θα έπρεπε από τις υπάρχουσες αγωγές. Οι παραπάνω περιορισμοί έχουν οδηγήσει τους ερευνητές στη διερεύνηση νέων θεραπειών που είναι και αποτελεσματικές αλλά και πιο ανεκτές -ως προς τα συμπτώματα- από τους ασθενείς.

Ερευνητές στην εταιρία 3Z Pharmaceuticals στην Ισλανδία ασχολήθηκαν με τη διερεύνηση ενός μη διεγερτικού φαρμάκου, που θα αποτελούσε μια εναλλακτική για τα άτομα που αντιμετωπίζουν δύσκολα συμπτώματα με τις υπάρχουσες θεραπείες.

Οι ερευνητές υπέθεσαν ότι η αλλαγή των διαύλων ασβεστίου θα μπορούσε να ανακουφίσει κάποια από τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ. Στόχος τους ήταν να προσδιορίσουν αν η αμλοδιπίνη, που ήδη έχει αποδειχθεί ασφαλής, θα μπορούσε να επαναχρησιμοποιηθεί σαν μια καινούρια θεραπεία.

«Έχουμε κατασκευάσει μια πλατφόρμα για να ανιχνεύσουμε τα θεραπευτικά αποτελέσματα της ουσίας σε μια μεγάλη ποικιλία νευροψυχιατρικών διαταραχών με συμπεριφορικό φαινότυπο. Η ΔΕΠΥ ήταν η πιο ταιριαστή από τις διαταραχές: είναι αρκετά διαδεδομένη, οι σύγχρονες θεραπείες εμφανίζουν σημαντικούς περιορισμούς -συμπεριλαμβανομένων των συμπτωμάτων και μιας μεγάλης ομάδας ασθενών που δεν ανταποκρίνονται- και υπάρχει ξεκάθαρη ανάγκη για νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις.», εξηγεί ο συγγραφέας της μελέτης Karl Ægir Karlsson, CEO της 3Z και καθηγητής νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Ρέικιαβικ.

«Σημαντικό είναι πως έχουμε κατασκευάσει ένα μοντέλο ψαριού-ζέβρα με ΔΕΠΥ που εκφράζει τα κύρια συμπεριφορικά συμπτώματα, όπως η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα. Αυτά τα συμπτώματα αλλάζουν με τις υπάρχουσες θεραπείες για τη ΔΕΠΥ, δίνοντάς μας μία σταθερή ομάδα θετικού ελέγχου. Έπειτα ήμασταν σε θέση να κάνουμε έναν αμερόληπτο έλεγχο για την επαναχρησιμοποίηση φαρμάκου για να βρούμε κάποιο συνδυασμό ουσιών με καλύτερη επίδραση ή ασφάλεια.» Στη συνέχεια οι ερευνητές διερεύνησαν αν η αμλοδιπίνη θα μπορούσε να μπει στον εγκέφαλο και να επηρεάσει τη νευρική δραστηριότητα. Τα αποτελέσματα της νέας έρευνας έδειξαν ότι τα συμπεριφορικά αποτελέσματα της αμλοδιπίνης οφείλονται πιθανώς στην άμεση δράση του εγκεφάλου, όχι απλά των αποτελεσμάτων του στην αρτηριακή πίεση.

Μετά από μια σειρά πειραμάτων για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα και σε άλλα ζώα, φαίνεται να υποστηρίζεται η ιδέα ότι οι δίαυλοι ασβεστίου ίσως παίζουν σημαντικό ρόλο στα συμπτώματα της ΔΕΠΥ και η ιδέα αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει ένα βάσιμο θεραπευτικό στόχο.

Ένας δεύτερος γενετικός έλεγχος κοίταξε δεδομένα από την UK Biobank, μια βάση δεδομένων υγείας μεγάλης κλίμακας, με πληροφορίες γενετικού τύπου και γενικότερα υγείας, πάνω από 500.000 συμμετεχόντων. Άτομα με μεγαλύτερο γενετικό ρίσκο για ΔΕΠΥ ήταν πιο πιθανοί να αναφέρουν διαφοροποιήσεις στη διάθεση και συμπεριφορά λήψης ρίσκου. Παρόλα αυτά, μεταξύ αυτών που έπαιρναν αμλοδιπίνη, αυτές οι διαφοροποιήσεις ήταν λιγότερο συχνές, έτσι έρχεται η υπόθεση ότι αυτό το φάρμακο μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση κάποιων κύριων χαρακτηριστικών της ΔΕΠΥ ακόμη και εκτός κλινικής διάγνωσης.

«Βρήκαμε πως η αμλοπιδίνη, ένα φάρμακο που συχνά χορηγείται για να μπλοκάρει τους διαύλους ασβεστίου στους υπερτασικούς, αποτελεί ικανό υποψήφιο για να επαναχρησιμοποιηθεί στη ΔΕΠΥ, λέει η Karlsson. «Σύμφωνα με τα ευρήματά μας, ανιχνεύει και θέτει ως στόχο έναν μέχρι πρόσφατα υποτιμημένο μηχανισμό στον εγκέφαλο σχετικό με τον έλεγχο της προσοχής και της παρορμητικότητας. Αυτό είναι σημαντικό γιατί δείχνει πως τα υπάρχοντα φάρμακα, που ήδη έχουν αποκτήσει την ασφάλεια και την βάση τους στη φαρμακολογία, μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν για να καλύψουν ανάγκες ψυχιατρικών διαταραχών που μέχρι στιγμής δεν έχουν αντιμετωπιστεί. – πιθανώς μειώνοντας τον χρόνο και το κόστος ανάπτυξης ενός νέου φαρμάκου»

Οι ερευνητές δίνουν έμφαση στο γεγονός ότι ενώ αυτά τα ευρήματα είναι πολλά υποσχόμενα, η αμλοδιπίνη δεν έχει εγκριθεί ως θεραπεία για τη ΔΕΠΥ ακόμη και περισσότερα τεστ σε κλινικές δοκιμές είναι απαραίτητα. Και πάλι όμως, η ασφάλεια του συγκεκριμένου φαρμάκου καθώς και η υπάρχουσα διαθεσιμότητά του το κάνουν έναν ιδανικό υποψήφιο για επαναχρησιμοποίηση. Η αμλοδιπίνη είναι ήδη εγκεκριμένη από τον οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων, δεν είναι ακριβό και εμφανίζει μικρό ρίσκο για αλληλεπίδραση με άλλα φάρμακα.

Μια δύναμη της μελέτης ήταν η πολυμερής προσέγγισή της, που συνδύαζε εργαστηριακά πειράματα με μεγάλης κλίμακας ανθρώπινο γενετικό υλικό.

Όμως, δεν λείπουν και περιορισμοί στη μελέτη. Οι μελέτες πάνω στα ζώα, αν και δίνουν χρήσιμες πληροφορίες, δεν προβάλλουν πλήρως την πολυπλοκότητα της ΔΕΠΥ στους ανθρώπους, που περιλαμβάνει μια ποικιλία συμπεριφορικών και γνωστικών συμπτωμάτων. Επιπλέον, οι γενετικοί έλεγχοι βασίζονταν σε συμπτώματα που σημείωναν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες και χαρακτηριστικά της ΔΕΠΥ αντί για ιατρικές διαγνώσεις. Μέλλουσες κλινικές μελέτες είναι απαραίτητες για να αποφασιστεί εάν τα οφέλη της αμλοδιπίνης φτάνουν και στα διαγνωσμένα με αυτισμό άτομα και πως το φάρμακο συγκρίνεται με υπάρχοντα αντίστοιχα φάρμακα σε πραγματικές συνθήκες.

Οι ερευνητές προετοιμάζουν τώρα τη φάση ΙΙ της κλινικής δοκιμής για να εξετάσουν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της αμλοδιπίνης για τη ΔΕΠΥ στους ανθρώπους. Αν αυτή η φάση στεφθεί με επιτυχία, αυτή η προσπάθεια θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για μια νέα τάξη μη-διεγερτικών θεραπειών, δίνοντας ελπίδα στα άτομα που δεν ανταποκρίνονται καλά ή δεν ανέχονται τα υπάρχοντα φάρμακα για τη ΔΕΠΥ.

Μετάφραση της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος του άρθρου του Eric W. Dolan.

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

The post ΔΕΠΥ: Χάπι κατά της πίεσης φαίνεται να βοηθά στην διαχείριση των συμπτωμάτων της appeared first on Nevronas.

H βραβευμένη δημοσιογράφος και συγγραφέας Emily Reynolds γράφει:

Η εμμηνόπαυση μπορεί να είναι μια δύσκολη περίοδος, που χαρακτηρίζεται από εκτεταμένες ορμονικές, ψυχολογικές και σωματικές αλλαγές. Αυτές οι αλλαγές μπορούν να αλληλεπιδράσουν με μια σειρά από προϋπάρχοντα προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας, επιδεινώνοντάς τα περαιτέρω.

Όσα άτομα είναι αυτιστικά συχνά αναφέρουν ότι η εμμηνόπαυση φέρνει επιπλέον προκλήσεις. Για μερικά, αυτή η μετατόπιση μπορεί ακόμη και να τους οδηγήσει να συνειδητοποιήσουν ότι είναι αυτιστικά για πρώτη φορά, με τα συμπτώματα να γίνονται «πολύ προφανή για να αγνοηθούν».

Μια πρόσφατη μελέτη, που διοργανώθηκε από την Christine Jenkins και τους συνεργάτες της, διερευνά τις εμπειρίες των αυτιστικών ατόμων που περνούν από την εμμηνόπαυση. Η μελέτη αυτή που δημοσιεύτηκε στο Neurodiversity, υπογραμμίζει τα εμπόδια που σχετίζονται με τον αυτισμό στην πλοήγηση αυτής της μεταβατικής περιόδου, υπογραμμίζοντας πρακτικές προτάσεις για τους κλινικούς γιατρούς για να υποστηρίξουν καλύτερα τις μοναδικές ανάγκες των νευροδιαφορετικών ατόμων.

Εκτός από ακαδημαϊκούς, ορισμένοι από τους οποίους έχουν βιώσει εμπειρία αυτισμού, η ερευνητική ομάδα περιελάμβανε δύο κοινοτικούς ερευνητές: άτομα με διάγνωση αυτισμού που συμμετέχουν στον ακτιβισμό και την υπεράσπιση της κοινότητας. Σε έρευνα συμμετείχαν 508 συμμετέχοντα (τόσο με επίσημη διάγνωση όσο και αυτοδιαγνωσμένοι με αυτισμό) από περιοχές όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ευρώπη και ένα μικρότερο ποσοστό (1,6%) από τον Παγκόσμιο Νότο. Όλα τα άτομα που συμμετείχαν είχαν βιώσει κάποια φάση εμμηνόπαυσης, από την περιεμμηνόπαυση έως την μετεμμηνόπαυση.

Η έρευνα επικεντρώθηκε στις γνώσεις και τις προσδοκίες των συμμετεχόντων σχετικά με την εμμηνόπαυση, συμπεριλαμβανομένων των συμπτωμάτων που τους εξέπληξαν, αν ένιωσαν προετοιμασμένοι και τις πηγές πληροφοριών στις οποίες είχαν πρόσβαση. Τα άτομα που συμμετείχαν μοιράστηκαν επίσης τις εμπειρίες που είχαν από  επαγγελματική υποστήριξη και αναφέρθηκαν στην επάρκειά της.

Μετά από ανάλυση, η ομάδα εστίασε σε πέντε θέματα…

Το πρώτο επικεντρώθηκε στη γνώση, την πληροφόρηση και την αναπαράσταση. Πολλά από τα άτομα που συμμετείχαν θεώρησαν ότι οι πληροφορίες σχετικά με την εμμηνόπαυση ήταν σοβαρά ελλιπείς, με το 52,3% να αναφέρει ότι τα συμπτώματά τους ήταν πολύ πιο έντονα από το αναμενόμενο. Άλλα σκέφτηκαν ότι οι συζητήσεις για την εμμηνόπαυση είναι γενικά ταμπού – και ότι υπήρχαν ακόμη λιγότερο συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με τις μοναδικές προκλήσεις της “αυτιστικής εμμηνόπαυσης”. Η έλλειψη εκπροσώπησης σε διαστάσεις όπως η νευροδιαφορετικότητα, η ταυτότητα φύλου, η κουλτούρα, η εθνικότητα και η κοινωνικοοικονομική κατάσταση άφησε πολλούς να αισθάνονται αόρατα και αποκλεισμένα.

Το επόμενο θέμα διερεύνησε την ευημερία, με την εμμηνόπαυση να «ενισχύει» τις επιπτώσεις του αυτισμού. Τα άτομα που συμμετείχαν περιέγραψαν πως τα αυτιστικά γνωρίσματα, όπως οι αισθητηριακές ευαισθησίες, αυξήθηκαν με τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, με αποτέλεσμα συντριπτικές συναισθηματικές και σωματικές προκλήσεις. Μια συμμετέχουσα περιέγραψε αυτά που αισθανόταν… «οργή, θυμό, στρες, άγχος, συναισθηματική αστάθεια και δυσκολία στη συναισθηματική και σωματική ρύθμιση, εξουθένωση».

Για πολλά άτομα, η συναισθηματική και αισθητηριακή ένταση της εμμηνόπαυσης ήταν βαθιά συντριπτική και αποπροσανατολιστική.

Ωστόσο, παρά την απότομη αύξηση των απαιτητικών συναισθημάτων, όσα συμμετείχαν ένιωσαν επιπλέον «κόλλημα» λόγω των εμποδίων στην πρόσβαση στην υποστήριξη. Σε αυτή τη θεματική, ανέφεραν τη δυσπιστία για το ιατρικό σύστημα, επικαλούμενα τον μισογυνισμό και τη νευροτυπικότητα. Ορισμένα αγωνίστηκαν να διατυπώσουν τις ανάγκες τους σε κλινικά περιβάλλοντα, ενώ άλλα αντιμετώπισαν απορριπτικές συμπεριφορές  ή συμπεριφορές που υποδεικνύουν έλλειψη ενημέρωσης από τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης που απευθύνθηκαν.

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι ιατρικές παροχές που έκαναν τα συμμετέχοντα να αισθάνονται απογοητευμένα και παρεξηγημένα, όπως ερευνήθηκε στο τέταρτο θέμα. Όσα άτομα συμμετείχαν συχνά ένιωθαν αποξενωμένα από τους άλλους λόγω του αυτισμού τους, δυσκολεύονταν να συνδεθούν με νευροτυπικές γυναίκες ή παραδοσιακές ομάδες υποστήριξης. Όπως είπε μια συμμετέχουσα: «Δεν ταιριάζω καλά με άλλες γυναίκες, ειδικά με νευροτυπικές γυναίκες». Χωρίς να μπορεί να μιλήσει με κανένα για όσα περνούσε, ένιωθε ακόμα πιο απομονωμένη.

Το τελευταίο θέμα ανέδειξε ακόμη περισσότερες θετικές εμπειρίες.

Για ορισμένα άτομα, η εμμηνόπαυση λειτούργησε ως σημείο καμπής, βοηθώντας τα να αναγνωρίσουν και να αγκαλιάσουν τον αυτισμό τους. Ένα από τα άτομα που συμμετείχαν μοιράστηκε ότι η εμμηνόπαυση ήταν «μια περίοδος ανακατασκευής της ταυτότητάς μου… αυτό έκανε τις ρωγμές που άφησαν το φως του αυτισμού να σβήσει μετά από δεκαετίες που την έπνιξαν βαθιά.» Άλλα περιέγραψαν την εμμηνόπαυση ως απελευθέρωση από το βάρος των κοινωνικών προσδοκιών και απλώς νοιάζονταν  λιγότερο για το τι σκέφτονται οι άλλοι.

Υπήρχαν και κάποια άλλα υλικά οφέλη. Δηλαδή, «όχι άλλες αιματηρές περιόδους». Αυτό χαιρετίστηκε ιδιαίτερα από τα gender diverse και τα non–binary (μη- δυαδικά.. η ύπαρξη ενός φάσματος ταυτοτήτων φύλου που δεν είναι αποκλειστικά αρρενωπές ή θηλυκές) συμμετέχοντα, για τα οποία η έμμηνος ρύση ήταν δύσκολη τόσο από αισθητηριακή όσο και από συναισθηματική άποψη. Το τέλος του εμμηνορροϊκού κύκλου, λοιπόν, ήταν απελευθερωτικό.

Η μελέτη υπογραμμίζει… την επείγουσα ανάγκη για πιο περιεκτική και ενημερωμένη υποστήριξη για την εμμηνόπαυση εντός ιατρικών πλαισίων και όχι μόνο.

Η προσαρμοσμένη φροντίδα, σχεδιασμένη γύρω από τις ανάγκες των αυτιστικών ατόμων, θα μπορούσε να ανακουφίσει μεγάλο μέρος της απομόνωσης και του άγχους που σχετίζεται με την εμμηνόπαυση.

Ομοίως, ποικίλες εκστρατείες ευαισθητοποίησης θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τα κενά γνώσης που έκαναν πολλά από τα άτομα που συμμετείχαν να αισθάνονται απροετοίμαστοι για τα συμπτώματά τους.

Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθούν τα πιο θετικά στοιχεία της εμμηνόπαυσης που επισημαίνονται από τα συμμετέχοντα, όπως η απελευθέρωση από τις κοινωνικές προσδοκίες και τα σωματικά βάρη όπως η έμμηνος ρύση.

Τόσο για τα αυτιστικά όσο και για τα μη αυτιστικά άτομα, ο χαρακτηρισμός της εμμηνόπαυσης ως εποχής πιθανής ανάπτυξης και ελευθερίας μπορεί να βοηθήσει στη μετατόπιση της αφήγησης, παρέχοντας μια πιο ισορροπημένη προοπτική αυτού του πολύπλοκου σταδίου της ζωής.

Πηγή: https://www.bps.org.uk/research-digest/autistic-people-face-additional-menopause-challenges

Μετάφραση: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

Επιμέλεια: Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

The post Τα αυτιστικά άτομα αντιμετωπίζουν πρόσθετες προκλήσεις Εμμηνόπαυσης appeared first on Nevronas.

H βραβευμένη δημοσιογράφος και συγγραφέας επιστημών και υγείας Emma Young γράφει:

Όσο οι μικρότερες ημέρες παραμένουν, αρκετοί από εμάς θα χρειαστεί να πάρουν κάποιο συμπλήρωμα βιταμίνης D τουλάχιστον μέχρι να έρθουν πίσω οι πιο ηλιόλουστες μέρες. Η βιταμίνη D, την οποία το σώμα μας παράγει με την έκθεση στο φως του ήλιου, είναι σημαντική τόσο για τα κόκκαλά μας όσο και για τη διατήρηση ενός υγιούς ανοσοποιητικού συστήματος.

Πρόσφατα, όμως, οι έρευνες έχουν επεκτείνει τη γνώση μας για τις πιθανές ευεργετικές ιδιότητες αυτής της βιταμίνης. Αποτελέσματα ερευνών έχουν αναδείξει μια σύνδεση της έλλειψης αυτής της βιταμίνης με αυξημένο ρίσκο εμφάνισης Μείζονος Καταθλιπτικής Διαταραχής (ΜΚΔ), και σύμφωνα με κάποιες έρευνες τα συμπληρώματα ενδέχεται να μειώσουν τα συμπτώματα.

Όπως και να έχει, υπάρχει μια έλλειψη σωστά δομημένων τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών (ΤΕΔ) που ελέγχουν τον τρόπο με τον οποίο επιδρούν τα συμπληρώματα αυτά στους ασθενείς μακροπρόθεσμα. Αλλά σε μια νέα εργασία στο περιοδικό Psychological Medicine, ο Wenming Zhao του Anhui Medical University, China, και οι συνεργάτες του αναφέρουν ακριβώς μια τέτοια έρευνα.

Οι συμμετέχοντες αποτελούνταν από 46 ασθενείς με ΜΚΔ, συν τον υγιή έλεγχο. Στην αρχή της έρευνας, έδωσαν δείγμα αίματος με ανάλυση της βιταμίνης D, συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια που αξιολογούσαν την σοβαρότητα των συμπτωμάτων της κατάθλιψης και του άγχους τους, και έκαναν μαγνητικές εγκεφάλου με τη μέθοδο της Λειτουργικής Απεικόνισης Μαγνητικού Συντονισμού (ΛΑΜΣ). Οι ασθενείς μετά τυχαιοποιήθηκαν και πήραν την καθιερωμένη τους αγωγή για την κατάθλιψη, συν είτε μια καθημερινή δόση των 1600 IU (40 mcg) βιταμίνης D3 (τον τύπο βιταμίνης D που υπάρχει στα λιπαρά ψάρια, και που παράγεται στο δέρμα μας) ή ένα placebo που έμοιαζε ακριβώς με την ταμπλέτα βιταμίνης, και βρισκόταν μάλιστα στο ίδιο πακέτο. Μετά από επτά μήνες, οι δύο ομάδες ασθενών γύρισαν στο εργαστήριο για να επαναλάβουν τις εξετάσεις και τις αξιολογήσεις.

Τα αποτελέσματα έδειξαν πως τα επίπεδα των συμπτωμάτων άγχους και κατάθλιψης και στις δύο ομάδες μειώθηκαν. Παρόλα αυτά, οι ερευνητές βρήκαν επίσης ότι ανάμεσα στους ασθενείς στην ομάδα με τη βιταμίνη, οι ασθενείς των οποίων το αίμα περιείχε μεγαλύτερα επίπεδα βιταμίνης, στο ραντεβού μετά τους επτά μήνες, είχαν μεγαλύτερη βελτίωση στα κλινικά τους συμπτώματα. Τα διαφοροποιημένα επίπεδα βιταμίνης στα δείγματα αίματος μεταξύ των ασθενών που έπαιρναν τα συμπληρώματα μπορεί να οφείλονταν σε διαφορές στη δίαιτα, έκθεση στον ήλιο ή γονίδια, για παράδειγμα.

Τα δεδομένα από τις εγκεφαλικές απεικονίσεις έδειξαν επίσης κάποιες σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων. Σε αυτή την περίοδο των επτά μηνών, οι ασθενείς που έλαβαν το placebo είχαν μια μείωση στις «συνδέσεις» λευκής ουσίας μεταξύ εγκεφαλικών περιοχών στο δεξιό μετωπιαίο-βρεγματικό  και τα ενδιάμεσα  οπτικά δίκτυα.. Οι ασθενείς που είχαν πάρει βιταμίνη D δεν είχαν αυτή τη μείωση.

Το μετωπιαίο-βρεγματικό (frontoparietal) δίκτυο είναι γνωστό ότι παίζει κεντρικό ρόλο στην ψυχική υγεία, οι ερευνητές αναφέρουν, ενώ το ενδιάμεσο (medial) οπτικό δίκτυο ανιχνεύει και επεξεργάζεται τα οπτικά ερεθίσματα. Πρότερες έρευνες έχουν βρει μια αφύσικη σύνδεση μεταξύ των δύο περιοχών σε ασθενείς με ΜΚΔ, προσθέτουν. Η απουσία αυτών των αλλαγών στην ομάδα της βιταμίνης D υπονοεί ότι αυτό το συμπλήρωμα βιταμίνης τους προστάτευσε από αυτή την  επιδείνωση.

Υπάρχουν επιπλέον ενδείξεις από άλλες μελέτες πως η βιταμίνη D μπορεί να επηρεάσει τον εγκέφαλο με ποικίλους τρόπους — με τη μείωση της φλεγμονής στον ίδιο τον εγκέφαλο, για παράδειγμα, και επηρεάζοντας τη ρύθμιση των  εγκεφαλικών νευροτροφικών παραγόντων (neurotrophic growth factors), οι οποίοι προωθούν την ανάπτυξη των νέων εγκεφαλικών κυττάρων.

Η έλλειψη βιταμίνης D είναι συνήθης σε αρκετές χώρες, κυρίως στην Κίνα και την Αγγλία. Η ομάδα δεν αναφέρει αν κάποιος από τους ασθενείς με κατάθλιψη είχε έλλειψή της στην αρχή της μελέτης, άρα είναι αδύνατο να ξέρουμε αν ασθενείς με έλλειψη, εξαρχής, ίσως επωφεληθούν περισσότερο από τους άλλους. Όμως, ακόμη υπάρχουν διαφωνίες για τα ακριβή επίπεδα βιταμίνης D είναι ιδανικά για την υγεία του ανοσοποιητικού και του εγκεφάλου.

Υπάρχουν ακόμη πολλά αναπάντητα ερωτήματα στο εν λόγω επιστημονικό πεδίο. Η μελέτη τους αυτή ήταν μικρή και θα ήθελαν να τη δουν να επαναλαμβάνεται με μεγαλύτερες ομάδες, αλλά και με ασθενείς προσφάτως διαγνωσμένους με ΜΚΔ, και οι οποίοι, εκτός από συμπλήρωμα βιταμίνης D, παίρνουν επίσης αντικαταθλιπτικά για πρώτη φορά. Το εύρημά τους ότι η βιταμίνη D μοιάζει να είναι νευροπροστατευτική στους ανθρώπους με ΜΚΔ, πρέπει να ληφθεί ως αρχικό, γράφουν. Αλλά συμπληρώνει ένα ολοένα και μεγαλύτερο σώμα ερευνών που υποστηρίζει ότι τα επίπεδα αυτής της βιταμίνης και ίσως κάποια ακόμη μικροθρεπτικά συστατικά, παίζουν σημαντικό ρόλο στην κατάθλιψη.

Πηγή: https://www.bps.org.uk/research-digest/sunshine-bottle-trial-illustrates-vitamin-ds-benefits-depression

Διαβάστε ολόκληρη την μελέτη:
Zhao, W., Zhu, D., Shen, Y., Zhang, Y., Chen, T., Cai, H., Zhu, J., Yu, Y. (2024). The protective effect of vitamin D supplementation as adjunctive therapy to antidepressants on brain structural and functional connectivity of patients with major depressive disorder: a randomized controlled trial. Psychological Medicine, 54(10), 2403–2413. doi:10.1017/S0033291724000539

Μετάφραση: Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

The post Χαμόγελα στα ράφια των φαρμακείων: Κλινική δοκιμή ρίχνει φως στις ευεργετικές ιδιότητες της βιταμίνης D στην κατάθλιψη appeared first on Nevronas.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Τα ευρήματα αυτά είναι «άλλο ένα βήμα προς την αναγνώριση της σημαντικότητας της τεχνολογίας AI στις φυσικές επιστήμες» λέει ο Pushmeet Kohi, αντιπρόεδρος Έρευνας στο Google DeepMind.

Σύμφωνα με τον ορισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), ένα νόσημα θεωρείται σπάνιο όταν προσβάλει 5 στα 10.000 άτομα στην Κοινότητα. Οι σπάνιες παθήσεις χαρακτηρίζονται από χαμηλή συχνότητα εμφάνισης και υψηλή ετερογένεια και στην πλειονότητά τους είναι γενετικής φύσης (αυτοάνοσα νοσήματα, συγγενείς δυσπλασίες, κ.λπ.). Απειλούν τη ζωή ή επιφέρουν χρόνια αναπηρία, το 80% είναι γενετικής αιτιολογίας, το δε 50% αυτών εμφανίζεται στην παιδική ηλικία. (Πηγή: www.eody.gov)

Το εργαλείο αυτό αφορά κυρίως τις λεγόμενες παρανοηματικές (μη-νοηματικές ή σιωπηλές) μεταλλάξεις, όπου ένα μόνο γράμμα του γενετικού κώδικα επηρεάζεται αλλοιώνοντας έτσι το σύνολο. Ένας τυπικός άνθρωπος έχει 9.000 τέτοιες μεταλλάξεις σε ολόκληρο το γονιδίωμά του – αυτές οι μεταλλάξεις μπορεί να είναι άκακες ή να προκαλέσουν ασθένειες όπως κυστική ίνωση, καρκίνο ή να βλάψουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Ως σήμερα, τέσσερα εκατομμύρια από αυτές τις μεταλλάξεις έχουν παρατηρηθεί σε ανθρώπους, όμως μόνο το δύο τοις εκατό εξ αυτών έχουν κατηγοριοποιηθεί, είτε ως καλοήθεις μεταλλάξεις είτε ως μεταλλάξεις που προκαλούν ασθένεια. Συνολικά, υπάρχουν 71 εκατομμύρια πιθανές μεταλλάξεις του τελευταίου είδους.

Το εργαλείο του Google DeepMind, AlphaMissense, επανεξέτασε αυτές τις μεταλλάξεις και μπόρεσε να προβλέψει το 89 τοις εκατό αυτών, με 90 τοις εκατό ακρίβεια. Σε κάθε τέτοια μετάλλαξη αποδόθηκε ένα σκορ, υποδεικνύοντας με αυτό την παθογένεια – το ρίσκο να προκαλέσει ασθένεια- κάθε μετάλλαξης.

Το αποτέλεσμα; 57 τοις εκατό κατατάχθηκαν ως πιθανώς καλοήθεις και 32 τοις εκατό ως πιθανώς παθογενείς – το υπόλοιπο παραμένει αβέβαιο.

Αυτή η βάση δεδομένων δόθηκε στη δημοσιότητα και στη διάθεση των επιστημόνων, με μία σχετική μελέτη να δημοσιεύεται την προηγούμενη Τρίτη στο επιστημονικό περιοδικό Science.

Το AlpaMissense επιδεικνύει «υψηλότατες επιδόσεις» σε σχέση με προηγουμένως διαθέσιμα εργαλεία, γράφουν οι ειδικοί Joseph Marsh και Sarah Teichmann σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο ίδιο περιοδικό.

Αλτσχάιμερ: Νέα πειραματική ουσία δίνει ελπίδα για θεραπεία (;) – Το Σύστημα Υγείας είναι ανέτοιμο να τα χορηγήσει

Αλτσχάιμερ: Νέα πειραματική ουσία δίνει ελπίδα για θεραπεία (;) – Το Σύστημα Υγείας είναι ανέτοιμο να τα χορηγήσει

«Πρέπει να δώσουμε έμφαση στο γεγονός ότι οι προβλέψεις εκείνες δεν ήταν προϊόν ερευνών σε πραγματικό άνθρωπο και σκοπός τους δεν ήταν η χρήση για κλινικές διαγνώσεις, μόνες τους» λέει ο Jun Cheng της Google DeepMind.

«Ωστόσο, βρίσκουμε ότι αυτές οι προβλέψεις μπορούν να κάνουν πιο εύκολη την αύξηση του βαθμού διάγνωσης σπανίων ασθενειών, αλλά και ενδεχομένως να βοηθήσουν στην ανίχνευση καινούριων γονιδίων που προκαλούν ασθένειες», προσέθεσε ο Cheng. Έμμεσα, αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάπτυξη νέων θεραπειών, λένε οι ερευνητές. Το εργαλείο αυτό έκανε έρευνα χρησιμοποιώντας DNA ανθρώπων και άλλων στενών συγγενικών πρωτευόντων για να προχωρήσει στις προβλέψεις, δίνοντάς του έτσι τη δυνατότητα να αναγνωρίζει ποιες γενετικές μεταλλάξεις είναι πιο συνήθεις και ποιες πιο σπάνιες.

Σύμφωνα με τον Cheng, η αυτή η έρευνα πάνω στο ανθρώπινο γονιδίωμα επέτρεψε στο εργαλείο να αφομοιώσει πληροφορίες «εκατομμυρίων πρωτεϊνικών αλληλουχιών και να μάθει πως είναι μια κανονική πρωτεϊνική αλληλουχία.» Έπειτα λοιπόν θα μπορούσε να ταυτοποιήσει μια μετάλλαξη και την πιθανότητα να ενέχει κάποια κακοήθεια.

Ο Cheng συνέκρινε τη διαδικασία με την γνώση μιας γλώσσας και την προσθήκη μιας λέξης από άλλη γλώσσα σε μια πρόταση στα Αγγλικά. «Κάποιος που ήδη γνωρίζει Αγγλικά θα ανιχνεύσει εύκολα την ξένη λέξη». Κάπως έτσι δρα και αυτή η τεχνολογία με τα γονίδια.

Μετάφραση:  η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

Μετάφραση άρθρου από: https://english.alarabiya.net/business/technology/2023/09/20/Google-s-AI-revolutionizing-genetic-mutation-prediction-for-rare-disease-research

The post Το Google AI φέρνει την επανάσταση στην πρόβλεψη γενετικών μεταλλάξεων για έρευνα πάνω στις σπάνιες ασθένειες appeared first on Nevronas.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Συγκεκριμένα, οι ουσίες lecanemab και donanemab λειτουργούν καλύτερα όταν χορηγούνται στα πρώτα στάδια της νόσου ή και ακόμα πιο νωρίς, όταν οι ασθενείς αντιμετωπίζουν αυτό που οι γιατροί ονομάζουν «Ήπια Γνωστική Διαταραχή».

Όμως αυτό απαιτεί ένα διαγνωστικό έλεγχο που το Σύστημα Υγείας της Αγγλίας -ποσό μάλλον της Ελλάδας- αδυνατεί να φέρει εις πέρας.

Οι προαναφερθείσες φαρμακευτικές ουσίες, είναι ιδιαίτερα ισχυρές με σχετικό ρίσκο εγκεφαλικού οιδήματος ή εγκεφαλικής αιμορραγίας.

Άρα πρέπει να είστε απόλυτα σίγουροι ότι συμπτώματα όπως brain fog (η λεγόμενη «ομίχλη εγκεφάλου»), προβλήματα στη μνήμη και μειωμένες δεξιότητες σκέψης οφείλονται όντως στη νόσο Αλτσχάιμερ, προτού ξεκινήσετε θεραπεία. Αλλιώς ρισκάρετε να υποφέρετε μόνον από τις παρενέργειες χωρίς να λάβετε κανένα όφελος.

Όμως η αμυλοειδής πρωτεΐνη, η οποία συσσωρεύεται στον εγκέφαλο των ατόμων με Αλτσχάιμερ, μπορεί να εντοπιστεί με βεβαιότητα μόνο με τη βοήθεια μιας ειδικής (PET) τομογραφίας ή με τη λήψη δείγματος εγκεφαλονωτιαίου υγρού.

Υπάρχουν μόνο 69 PET τομογράφοι σε ολόκληρη την Αγγλία, με ελάχιστους επίσης στη Σκωτία. Παρόλα αυτά μόνο το 10% της χρήσης τους αφιερώνεται στη διάγνωση του Αλτσχάιμερ – η χρήση τους περιορίζεται κυρίως στον καρκίνο. 

Επίσης, δεν υπάρχουν αρκετές κλινικές στο Ηνωμένο Βασίλειο να κάνουν την οσφυονωτιαία παρακέντηση για τη λήψη δείγματος εγκεφαλονωτιαίου υγρού. 

Τι γίνεται στην Ελλάδα;

Η έγκαιρη και σωστή διάγνωση είναι το σημαντικότερο βήμα για την αντιμετώπιση κάποιας νόσου, όμως στην Ελλάδα δεν φαίνεται να το παίρνουμε τόσο σοβαρά. Με τις κλινικές στην Περιφέρεια να κλείνουν η μία μετά την άλλη και τις τρομερές ελλείψεις σε υλικό και προσωπικό στα νοσοκομεία, η χώρα μας βρίσκεται σε παρόμοια, αν όχι χειρότερη, κατάσταση από την Αγγλία. 

Ελπίδα για τη νόσο του Αλτσχάιμερ;

Η πρώτη θεραπευτική ουσία, ονόματι lecanemab, είναι διαθέσιμη για ορισμένους ασθενείς στην Αμερική ήδη από το Γενάρη, με επίσημη αδειοδότηση από τον Οργανισμό Φαρμάκων των ΗΠΑ.

Αλλά ο αντίστοιχος Οργανισμός του Ηνωμένου Βασιλείου θα αποφασίσει αν θα δώσει άδεια στη θεραπεία μετά από το νέο χρόνο. Επιπλέον θα χρειαστεί να λάβει έγκριση από το NICE, το παρατηρητήριο των τιμών φαρμάκων – στις ΗΠΑ το φάρμακο κοστίζει περίπου 23.000 ευρώ ετησίως.

Αυτή η κατάσταση απογοητεύει τους ασθενείς αλλά και τις οικογένειές τους.

Τα φάρμακα αυτά δίνουν κάποια ελπίδα σε μια κατά τα αλλά ζοφερή διάγνωση.

Αλλά δεν διατίθενται στους ασθενείς του Ηνωμένου Βασιλείου – και της Ελλάδας.

Και ώσπου να γίνουν διαθέσιμα εκτός Αμερικής, κάποιοι ασθενείς θα έχουν ήδη προχωρήσει στη νόσο τόσο ώστε να είναι πια πολύ αργά για οποιαδήποτε θεραπεία.

Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

Πηγή είδησης: https://news.sky.com/

The post Αλτσχάιμερ: Νέα πειραματική ουσία δίνει ελπίδα για θεραπεία (;) – Το Σύστημα Υγείας είναι ανέτοιμο να τα χορηγήσει appeared first on Nevronas.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Παρόλα αυτά η σοβαρή έλλειψη προσωπικού που διαπίστωσε και ο ίδιος, κορυφώθηκε με το κλείσιμο της Παιδοψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου. Και τώρα το μέλλον χιλιάδων νεαρών ασθενών στην Κρήτη και σε όλο το Νότιο Αιγαίο βρίσκεται στον αέρα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά την αδιαφορία του κράτους για την Περιφερειακή Ελλάδα…

«Πριν το Πάσχα είχα πάει το αυτιστικό παιδί μου στο ΠΑΓΝΗ, στην Παιδοψυχιατρική Κλινική, γιατί είχε μία έξαρση», ξεκινά να περιγράφει ο κύριος Ανδρέας. 

«Πρώτα τον πήγαμε στο Νοσοκομείο Χανίων που η κατάσταση ήταν πολύ χάλια. Δεν υπάρχει οργανική θέση παιδοψυχίατρου εκεί. Χρειαζόταν μια εμπεριστατωμένη μονάδα και έτσι τον πήγα στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο του Ηρακλείου. Μάλιστα, δυσκολεύτηκαν να τον δεχτούν στο ΠΑΓΝΗ γιατί είμαι από άλλο νομό. Εντέλει το πήγα το παιδί με δικό μου όχημα, χωρίς ΕΚΑΒ, κάτι που κανονικά απαγορεύεται για λόγους ασφαλείας.» Όπως εξηγεί: «Ο αυτισμός έχει να κάνει με νευροεγκεφαλικά θέματα. Όταν το παιδί πάθει μια κρίση δυσκολεύομαι να το χειριστώ, πού να το πάω μόνος μου; Είναι και χειροδύναμος.»

«Από το μισθό μου δεν κρατούνται χρήματα για τη δημόσια ιατρική περίθαλψη του παιδιού μου; Πού είναι αυτή λοιπόν;»

Κατά τη διάρκεια των 12 ημερών της νοσηλείας του παιδιού του εκεί, διαπίστωσε την πληθώρα των παιδοψυχιατρικών περιστατικών που δεχόταν η κλινική, σε συνδυασμό με τη σοβαρή έλλειψη προσωπικού. Όλη αυτή η κατάσταση οδηγούσε στην εξάντληση του υπάρχοντος προσωπικού. «Από ολόκληρο το ΠΑΓΝΗ υπολείπονται 600 από το νοσηλευτικό προσωπικό. Όπως έγινε πρόσφατα γνωστό μάλιστα, δύο νοσηλευτές κατέρρευσαν από την εξάντληση. Στην παιδοψυχιατρική κλινική οι γιατροί είναι μόνο δύο και παρότι όλοι οι υπάλληλοι δίνουν τιτάνια μάχη, δεν τα βγάζουν πέρα λόγω φόρτου εργασίας. Έχουν και αυτοί ανάγκη να γυρίσουν σπίτι και να δουν την οικογένειά τους, κάτι που με τόσες υπερωρίες δεν είναι εφικτό.» 

«Στο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας είναι ανεπίτρεπτο να μην υπάρχει η αρμόζουσα περίθαλψη»

Την κατάσταση πιστοποιεί και ο Πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στο ΠΑΓΝΗ Δημήτρης Βρύσαλης, που μίλησε στο nevronas.gr:

«Υπήρχαν δύο ιατροί εδώ τον τελευταίο χρόνο που κάναν 15-16 εφημερίες ο καθένας, το μήνα. Αυτοί, πριν από κάποιες μέρες, είπαν ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν τόσες εφημερίες και θα κάνουν μόνο τις προβλεπόμενες.

Επί της ουσίας ως περίπου τις 20 Ιουλίου το Νοσοκομείο δεν θα δέχεται νέες εισαγωγές. Η λύση του Υπουργείου Υγείας μετά την αναταραχή ήταν να φέρουν εκτάκτως για ένα μήνα μια παιδοψυχίατρο στο ΠΑΓΝΗ για να βοηθήσει στα υπάρχοντα περιστατικά.»

Η έλλειψη προσωπικού στην παιδοψυχιατρική του ΠΑΓΝΗ είναι μια κατάσταση που καταγράφεται εδώ και χρόνια, όπως επίσης και οι μειωμένοι διαθέσιμοι πόροι τόσο λόγω της εξυπηρέτησης ολόκληρης της Κρήτης και του Νότιου Αιγαίου, όσο και λόγω της έλλειψης χρηματοδότησης και υποστελέχωσης από τη μεριά του κράτους.

Μάλιστα, την προηγούμενη εβδομάδα, το Σωματείο Εργαζομένων του ΠΑΓΝΗ προέβη σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, με αφορμή την επίσκεψη του Υπουργού Υγείας στο Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου.

«Το ΠΑΓΝΗ έχει τη μοναδική δημόσια παιδοψυχιατρική κλινική σε ολόκληρη την Κρήτη ενώ εξυπηρετεί και ολόκληρο το Νότιο Αιγαίο. Και θέλουν να το κλείσουν. Γιατί;»

Όσο και αν διαμαρτύρονται υπάλληλοι και ασθενείς όμως, δεν δίνεται μια λύση. Αντίθετα, η Παιδοψυχιατρική Κλινική του ΠΑΓΝΗ έχει σταματήσει να δέχεται ασθενείς, ενώ πολλοί εικάζουν ότι θα κλείσει τελείως. Η υποψία αυτή προκαλεί φόβο για τα παιδοψυχιατρικά περιστατικά που ήδη υπάρχουν – αλλά και αυτά που ενδέχεται να προκύψουν- στο Ηράκλειο, στην Κρήτη ολόκληρη αλλά και στο Νότιο Αιγαίο, που μέχρι τώρα εξαρτώνταν από το ΠΑΓΝΗ.

Παράλληλα, επιβεβαιώνεται η ανησυχία πολλών για την παραμέληση των επαρχιακών πόλεων, αλλά ακόμη και της ευρύτερης Περιφερειακής Ελλάδας.

«Τι πρέπει να γίνει; Να μένουμε όλοι στην πρωτεύουσα για να εξυπηρετηθούμε;» ρωτάει με παράπονο ο κύριος Ανδρέας.

Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

The post Η μοναδική Δημόσια Παιδοψυχιατρική Κλινική του Ηρακλείου κλείνει… Ποιό είναι το μέλλον των νεαρών ασθενών της Κρήτης και του Νότιου Αιγαίου; (Βίντεο) appeared first on Nevronas.

Μέσω αυτού του εγχειριδίου, θα αναφερθούν συνοπτικά τα βασικά χαρακτηριστικά του αυτισμού και θα αναλυθούν διεξοδικά  όλες εκείνες οι  προϋποθέσεις, προκειμένου μία εξέταση να έχει θετική έκβαση. Οι οδηγίες περιλαμβάνουν  τα στάδια μιας επίσκεψης σε οποιονδήποτε επαγγελματία υγείας (νοσοκομείο/ιδιωτικό ιατρείο) σε προγραμματισμένες ή έκτακτες συνθήκες.

Μέσα από την μακρόχρονη εμπειρία αλλά και την θεωρητική τους κατάρτιση, εργαζόμενοι ποικίλων ειδικοτήτων του Οικοτροφείου «Ελευθερία»  επιχειρούν να υποστηρίξουν τους επαγγελματίες υγείας, εισάγοντας τους στον ξεχωριστό κόσμο του αυτισμού.

Το παρόν εγχειρίδιο συντάχθηκε από ομάδα εκπαιδευτών του Οικοτροφείου για άτομα με αυτισμό “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”.

Υπεύθυνος σύνταξης: Γ. Σακελλαρίου
Ομάδα σύνταξης: Σ. Κορδάμπαλος, Φ. Παπαδημητρίου, Χ. Παρασκάκης, Γ. Χύτας

Μπορείτε να διαβάσετε και να κατεβάσετε τον οδηγό σε μορφή pdf εδώ…

The post Εγχειρίδιο Επαγγελματιών Υγείας για τον Αυτισμό appeared first on Nevronas.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Η νόσος του Χάνσεν ίσως να μοιάζει σχετικά πρόσφατη, όμως συμπτώματά της εντοπίζονται σε γραπτά γιατρών ήδη από το 600 π.Χ. Τα υπερατλαντικά ταξίδια με τις μετακινήσεις (και την σκλαβιά) πληθυσμών, σε συνδυασμό με την κακή υγιεινή και την πρόσβαση σε καθαρό νερό και φαγητό, την έκαναν να έρθει στο προσκήνιο τον 19ο και 20ό αιώνα παγκοσμίως, μετρώντας εκατοντάδες χιλιάδες θύματα συνολικά. Υπάρχει ακόμη και σήμερα, με μειωμένο ποσοστό μετάδοσης -πιθανώς λόγω της βελτίωσης της ποιότητας ζωής- σε όλον τον κόσμο, καθώς δεν έχει βρεθεί στοχευμένο εμβόλιο. Προβλέπεται η τελευταία διάγνωση της νόσου να γίνει το 2035, αφού ως τότε οι συνθήκες ζωής θα έχουν βελτιωθεί τόσο ώστε το περιβάλλον να μην ευνοεί για εμβόλιο το μυκοβακτηρίδιο της λέπρας (Mycobacterium leprae), ακόμη και στα αναπτυσσόμενα κράτη της Αφρικής και της Ασίας όπου και εντοπίζεται πιο συχνά. 

Χαρακτηριστικά της νόσου

Σε αρχικό στάδιο, τα συμπτώματα περιλαμβάνουν κοκκινίλες στο δέρμα και χλωμή ή ξηρή και εύθραυστη επιδερμίδα, και πιθανές ζημιές στα περιφερειακά νεύρα. Στη συνέχεια εμφανίζονται πληγές/ανοίγματα σε διάφορα μέρη του σώματος ειδικά τα άκρα, τα οποία παρουσιάζουν αναισθησία, κάνοντάς τα πιο ευάλωτα σε ακρωτηριασμούς. Παράλληλα, συχνά εμφανίζονται παραμορφώσεις στα άκρα, απώλεια τριχών σε σημεία όπως φρύδια και βλεφαρίδες, βλάβες στη μύτη ή προβλήματα όρασης. Ο χρόνος επώασης, δηλαδή ο χρόνος από την προσβολή από τον ιό μέχρι την έκφραση των συμπτωμάτων, μπορεί να κυμαίνεται από 9 μήνες ως τα 20 χρόνια.

Η νόσος του Χάνσεν διαχωρίζεται σε δύο τύπους που επιδέχονται διαφορετικές θεραπείες:

• Paucibacillary: που διακρίνεται από 1 με 5 ανοιχτές πληγές στο δέρμα, χωρίς παρουσία βακίλων σε δείγμα δέρματος. Η θεραπεία σήμερα αποτελείται από τη χορήγηση τριών ουσιών ως αντιβίωση, για έξι μήνες.
• Multibacillary: που διακρίνεται από περισσότερες από 5 ανοιχτές πληγές με παρουσία βακίλων σε δείγμα δέρματος. Η θεραπεία είναι όμοια με τον ως άνωθεν τύπο, αλλά διαρκεί για έξι μήνες.

Η έγκαιρη παρέμβαση αποτελεί κλειδί για τη μείωση της εξάπλωσης και των βλαβών/ αναπηριών που προκύπτουν ως συνέπεια της νόσου.

Θεωρείται πως η νόσος αυτή μεταδίδεται μέσω σταγονιδίων της μύτης ή σιέλου, καθώς και με την εντεταμένη (συνήθως επί μήνες), στενή επαφή με κρούσμα. Οι ασθενείς είναι συνήθως άνω των τριών ετών. Δεν μεταδίδεται με την απλή κοινωνική επαφή με κάποιον φορέα της νόσου όπως χειραψία, αγκαλιά ή ένα γεύμα μαζί του. Τέτοιοι μύθοι είναι που συμβάλλουν στο κοινωνικό στίγμα της νόσου του Χάνσεν.

Το στίγμα που αντιμετωπίζουν οι Χανσενικοί

Η νόσος αυτή συνδεόταν -λανθασμένα- πάντα με τη βρωμιά, σε σημείο που παλιά, οι Χανσενικοί, πριν εμφανιστούν κάπου όφειλαν να ανακοινώσουν την παρουσία τους χτυπώντας ένα μικρό κουδούνι πριν την είσοδό τους. Ακόμη και σήμερα στη χώρα μας, «λεπρός» αποκαλείται κάποιος που δεν μπορεί να κοινωνικοποιηθεί και δεν μπορούν να τον πλησιάσουν. Παλαιότερα αποδιδόταν στην «ανηθικότητα» κάποιου, αφού τότε νόμιζαν ότι αποτελούσε στάδιο της σύφιλης, ενός σεξουαλικά μεταδιδόμενου νοσήματος που επίσης θεωρούνταν απόρροια της λαγνείας. Τα συμπτώματα, που αφορούν κυρίως την εμφάνιση και την ύπαρξη ή μη αναπηρίας συνέβαλλαν στο στίγμα.

Στη σύγχρονη εποχή, οι Χανσενικοί αναζητούν πλαστικές επεμβάσεις που θα αλλάξουν την εμφάνιση του δέρματος ή των χεριών τους.

 Η κοινωνικοποίηση είναι δύσκολη έως και ακατόρθωτη για αυτούς, με πολλούς να κοιμούνται, να ζουν και να δουλεύουν εντός λεπροκομείων.

Λεπροκομεία: από το χθες στο σήμερα

Τα λεπροκομεία λειτουργούσαν ως μέρη περίθαλψης των λεπρών και συχνά απομόνωσής τους, αφού η μεταδοτικότητα της νόσου σε συνδυασμό με τη γρήγορη επιδείνωση των ασθενών απαιτούσε συνεχή ιατρική παρακολούθηση. 

Εκτός όμως από τα λεπροκομεία, νοσοκομεία των λεπρών, αξίζει να θυμόμαστε και τις αποικίες των λεπρών που λειτουργούσαν ως περιοχές απομόνωσης, εντείνοντας το κοινωνικό στίγμα της λέπρας που ήθελε τους λεπρούς μακριά από τον καθημερινό βίο των «κανονικών» ανθρώπων. Έτσι, στη νήσο Καλαουπούπα της Χαβάης, στο νησί Κούλιον στις Φιλιππίνες και την Σπιναλόγκα πλησίον της Κρήτης ιδρύθηκαν οι αποικίες λεπρών. Εκεί μεταφέρονταν άνθρωποι από την πρώτη παιδική ηλικία και πέθαιναν εκεί. Πολλές αποικίες λεπρών λειτουργούσαν περιοριστικά μέχρι πρόσφατα – στην Ιαπωνία, μόλις στις αρχές του 21ου αιώνα χαλάρωσαν τα μέτρα.

Οι αποικίες των λεπρών, αν και επιφανειακά ίσως μοιάζουν μια εναλλακτική ζωή για τους λεπρούς, αφού τους δίνεται δωρεάν γη και όμοιοι για να κοινωνικοποιηθούν, ας μην ξεχνάμε πως ζώντας σε αυτές, οι Χανσενικοί δεν ενσωματώνονται σωστά στην κοινωνία αλλά περιορίζονται «μεταξύ ομοίων».  

Με τον ίδιο τρόπο δρουν ιδρύματα και κέντρα αμφιβόλου ποιότητας, με τρόφιμους όπως ανάπηρα άτομα, άτομα με νοητική αναπηρία και άλλες καταστάσεις νευροδιαφορετικότητας. Δεν εξασφαλίζεται η ισοτιμία έτσι, αλλά ο ρατσισμός και ο διαχωρισμός με αυτού του είδους την απομόνωση.

Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

Πηγές:

https://sasakawaleprosyinitiative.org/about-hansens-disease/disease-history/

https://www.leprosymission.org/blog/why-do-we-still-have-leprosy-today/ 

https://www.odigostoupoliti.eu/ti-einai-lepra-symptomata-metadosi-therapeia/ 

https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/leprosy

https://en.wikipedia.org/wiki/Leper_colony 

https://en.wikipedia.org/wiki/Leper_colony_stigma 

The post Nόσος του Χάνσεν ή Λέπρα… χτες και σήμερα appeared first on Nevronas.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Η αδερφή και δικαστική συμπαραστάτρια ενός αυτιστικού ατόμου είχε μιλήσει για το «ελληνικό φιλότιμο» που παίρνει πρώτη θέση στη φροντίδα των ατόμων που τη χρειάζονται. Κάτι τέτοιο προκύπτει εύλογα για όλους τους φροντιστές, συμπεριλαμβανομένων των φροντιστών των ατόμων με άνοια, αν ρίξουμε μια ματιά στα δεδομένα.

«Στην Ελλάδα, υπάρχουν περίπου 400.000 οικογενειακοί φροντιστές που αντιστοιχούν σε 196.000 άτομα που ζουν με άνοια»  (Frontiers, 2021)

Μιλάμε για μια αναλογία 2 προς 1, χωρίς να υπολογίσουμε το γεγονός ότι πολλοί ενδεχομένως να δέχονται φροντίδα από επαγγελματίες φροντιστές. Δυστυχώς όμως υπάρχουν άφθονα παραδείγματα ατόμων που δεν λαμβάνουν την φροντίδα που χρειάζονται.

Περισσότερα για τη φροντίδα των φροντιστών αλλά και των ίδιων των ατόμων με άνοια, μάς εξηγεί ο κύριος Θεοδωρόπουλος, γενικός διευθυντής του Κοινωφελούς Σωματείου Αρωγής και Φροντίδας Ηλικιωμένων και ΑμεΑ «Φροντίζω».

Αυξάνονται τα αιτήματα για κάλυψη αναγκών αλλά και τα βήματα προόδου αναφορικά με την αντιμετώπιση των ατόμων με άνοια. Οι ανάγκες που εντοπίζονται συνεχίζουν να είναι κυρίως πρακτικές, με συνηθέστερο το ζήτημα των οικονομικών.

«Το οικονομικό είναι πάντα ένα αίτημα των οικογενειών που φροντίζουν ένα άτομο με άνοια». 

«Έρευνες υποστηρίζουν ότι ένας φροντιστής ασχολείται 8 ώρες την ημέρα με τη φροντίδα ενός ασθενούς, καθιστώντας τη φροντίδα ενός ατόμου “full-time job”».

Η πρόταση για «αυτοκτονία των ηλικιωμένων»: Μια μοντέρνα γενοκτονία ως ένα νέο οικονομικό μοντέλο;

Η πρόταση για «αυτοκτονία των ηλικιωμένων»: Μια μοντέρνα γενοκτονία ως ένα νέο οικονομικό μοντέλο;

Έτσι, οι φροντιστές πάντα διεκδικούν κάποιας μορφής επίδομα για να αποζημιώσουν την εργασία τους που αναγκαστικά μειώνουν ή/και χάνουν, για να προσλάβουν επαγγελματία φροντιστή ή για να βγάλουν τα έξοδα της θεραπείας και των εργαλείων εξυπηρέτησης για τους ασθενείς με άνοια.

«Έπειτα ακολουθεί το κομμάτι της ψυχικής επιβάρυνσης του φροντιστή, που πιθανώς να εμφανίσει κατάθλιψη ή στρες».

Αυτά είναι που καθιστούν αναγκαία την ύπαρξη δομών για την εκπαίδευση κ ψυχική στήριξη των φροντιστών.

Ο κύριος Θεοδωρόπουλος όμως εκτιμά ότι έχει σημειωθεί επιπλέον αξιοσημείωτη πρόοδος στο κομμάτι της τεχνολογίας, της ιατρικής και των παραϊατρικών αλλά και στον τομέα των  φαρμακευτικών παρεμβάσεων.

«Η τεχνολογία δίνει πρόσβαση στη γνώση»

Τόνισε επίσης τη σημασία της πρώιμης παρέμβασης στην άνοια όπως και σε κάθε άλλη εκφυλιστική ασθένεια. Δυστυχώς όμως, ειδικά στην άνοια η παρέμβαση παίρνει 3-5 χρόνια να ξεκινήσει κυρίως λόγω του στίγματος που αντιμετωπίζουν οι νευροϊατρικές παθήσεις, που ίσως φέρνουν φόβο στο ασθενή και στο οικογενειακό του περιβάλλον.

Το σωματείο «Φροντίζω» διατηρεί τα κεντρικά του στην Πάτρα, ενώ βοηθά διαδικτυακά αλλά και κατ’οίκον, καλύπτοντας έτσι τη Δυτική περιφέρεια της Ελλάδας. Αν και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας , η Πάτρα αντιμετωπίζει προβλήματα και ελλείψεις σχετικά με τη φροντίδα των ατόμων με άνοια.

Δρ. ChatGPT- Πώς ένα νέο είδος Τεχνητής Νοημοσύνης μπορεί να επηρεάσει το μέλλον της ιατρικής επιστήμης

Πώς ένα προσθετικό μέλος μπορεί να είναι Cyborg;

«Ένα πρώτο εμπόδιο που αντιμετωπίζουμε είναι σίγουρα η ευαισθησία πάνω στην ασθένεια», αναφέρει ο κύριος Θεοδωρόπουλος. «Οφείλουμε όλοι μας-τοπικοί φορείς, φορείς εκπαίδευσης, και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα, όπως επίσης και η κεντρική διακυβέρνηση, να συνεργαστούμε καλύτερα με σκοπό να βοηθήσουμε τους ανθρώπους με άνοια και τους φροντιστές τους.»

Ο γηριατρικός πληθυσμός, δηλαδή οι ηλικιωμένοι άνω των 65 ετών, που συνήθως έχουν άνοια, ολοένα και αυξάνεται. 

«Ο αριθμός των ασθενών με άνοια προβλέπεται να τριπλασιαστεί ως το 2050.»

Το «Φροντίζω»

«Στον πυρήνα τον προγραμμάτων μας είναι οι οικογενειακοί φροντιστές και η ποιότητα ζωής των ατόμων με άνοια και της οικογένειας τους συνολικά».

«Η ανάγκη για φροντίδα είναι κάτι που έρχεται ξαφνικά στη ζωή κάποιου – κανείς δεν είναι γεννημένος για αυτό».

Άρα η υποστήριξη φροντιστών μαζί με την υποστήριξη των πασχόντων από άνοια είναι άκρως απαραίτητη. Συνήθως παίρνει τη μορφή «της ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, της εκπαίδευσης πάνω στην εξυπηρέτηση του ασθενή σε καθημερινά ζητήματα όπως καθαριότητα και σίτιση, της κοινωνικής του ένταξης και της ενημέρωσης πάνω στις κοινωνικές παροχές που δικαιούται.»

«Φροντίζω» Κοινωφελές Σωματείο Αρωγής και Φροντίδας Ηλικιωμένων και ΑμεΑ

«Φροντίζω» Κοινωφελές Σωματείο Αρωγής και Φροντίδας Ηλικιωμένων και ΑμεΑ

Με αυτήν την ενημέρωση ως στόχο «ήδη από το 2015 υλοποιούμε κύκλους εκπαιδευτικών σεμιναρίων με τις παραπάνω θεματικές και έχουμε δει ότι έχει ιδιαίτερη πρακτική αξία η εκπαίδευση αυτή από νωρίς». Συγκεκριμένα στο «Φροντίζω», παρέχουν ατομική συμβουλευτική και εκπαίδευση» ώστε εκτός από τη φροντίδα ενός οικογενειακοί προσώπου, να μπορέσουν να διαχειριστούν και τη δικιά τους νέα ζωή καθώς και τα συναισθήματά τους.

Όμως, ίσως το σημαντικότερο πρόγραμμα του «Φροντίζω» να είναι το πρόγραμμα κατ’οίκον παρέμβασης που τρέχει ήδη από το 2015. Κατά την εξάμηνη διάρκειά του, πάνε επαγγελματίες όπως κοινωνικός λειτουργός, φυσιοθεραπευτής, ψυχολόγος και νοσηλευτής στο σπίτι του ασθενή, κάνουν συνεδρίες με τον ασθενή, ενώ παράλληλα εκπαιδεύουν τον φροντιστή. «Πρόκειται για μια από τις βέλτιστες πρακτικές του φορέα, αφού συνδυάζει την παροχή βοήθειας προς τον ασθενή αλλά και προετοιμασία του φροντιστή για να είναι σε θέση να βοηθήσει τον ασθενή. Οι επαγγελματίες προσφέρουν νοητική και σωματική ενδυνάμωση στον ασθενή και παράλληλα ο φροντιστής προετοιμάζεται και εκπαιδεύεται βλέποντας τη δουλειά τους.»

Το «Φροντίζω» παρέχει πλήρη γνώση στον φροντιστή πάνω στη φροντίδα του ανθρώπου τους».

Με αφορμή την Ημέρα Φροντιστών Ατόμων με Άνοια, το μήνυμα του κυρίου Θεοδωρόπουλου είναι το εξής: «Πρέπει οι φροντιστές να συνεχίσουν να ψάχνουν βοήθεια και υποστήριξη σε αυτή τη δύσκολη και απομονωτική περίοδος για αυτούς. Εμείς, σαν σωματείο, τους καλούμε να ανοιχτούν και να ενώσουν τις φωνές τους με φορείς όπως οι δικοί μας για να διεκδικήσουν παροχές και αλλαγές στη νομοθεσία».

Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

The post «Να δημιουργήσουμε μια πιο φιλική κοινότητα απέναντι στην άνοια και την τρίτη ηλικία» appeared first on Nevronas.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Δεν ήταν μέλος της Mensa ούτε κάποιου είδους διάνοια-ήταν η τεχνητή νοημοσύνη ονόματι ChatGPT.

Το εργαλείο αυτό που δημιουργήθηκε για να απαντά ερωτήσεις διαφόρων χρηστών σε στυλ διαλόγου, έχει δημιουργήσει τόσο θόρυβο γύρω από το όνομά του ώστε οι γιατροί και οι επιστήμονες να ψάχνουν που σταματούν οι δυνατότητές του-αλλά και που ξεκινούν οι ικανότητές του για προσφορά στην επιστήμη της ιατρικής και στον τομέα της υγείας.

Τι είναι και τι δεν είναι το ChatGPT

Το ChatGPT, ή Chat Generative Pre-trained Transformer, είναι ένα εργαλείο επεξεργασίας γλώσσας που το χειρίζεται ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης.

Η συγκεκριμένη τεχνολογία, που δημιουργήθηκε από την εταιρεία τεχνολογίας OpenAI που εδρεύει στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Νοέμβρη, δεν μοιάζει με μια απλή μηχανή αναζήτησης που απαντά με ωραίο λόγο. Δεν είναι καν συνδεδεμένη με το ίντερνετ. Ένας επαγγελματίας προγραμματιστής το «ταΐζει» τεράστιες ποσότητες πληροφοριών που υπάρχουν στο διαδίκτυο, τις οποίες αποθηκεύει σε έναν δικό του διακομιστή.

Πώς ένα προσθετικό μέλος μπορεί να είναι Cyborg;

Πώς ένα προσθετικό μέλος μπορεί να είναι Cyborg;

Μπορεί να δώσει απάντηση σε ερωτήσεις ακόμη και αν δεν έχει ξανασυναντήσει την ίδια αλληλουχία λέξεων προηγουμένως, καθώς ο αλγόριθμος του ChatGPT έχει μάθει να προβλέπει ποιες λέξεις δύνανται να ακολουθήσουν βάσει των λέξεων που έχουν προηγηθεί. Βασίζεται σε πληροφορίες που βρίσκονται αποθηκευμένες στον διακομιστή του, προκειμένου να παράγει απαντήσεις.

Το ChatGPT μπορεί επίσης να απαντήσει σε επιπρόσθετες, πιο εξειδικευμένες από την αρχική ερωτήσεις, να παραδεχτεί τα λάθη του και να απορρίψει απρεπείς ερωτήσεις , αναφέρει η εταιρεία. Είναι ελεύθερο για δοκιμή, όσο οι κατασκευαστές το δοκιμάζουν.

Το ιατρικό ενδιαφέρον είναι αυξημένο

Τα προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης υπάρχουν εδώ και καιρό, αλλά το συγκεκριμένο δημιούργησε τόσο ενδιαφέρον με αποτέλεσμα ιατρικά κέντρα, επαγγελματικοί σύλλογοι και ιατρικά επιστημονικά περιοδικά να δημιουργούν ειδικές ομάδες που ερευνούν τις εφαρμογές του, τα όριά του και τα δεοντολογικά ζητήματα που μπορεί να επιφέρει.

Το ιατρείο του Δρ. Victor Tseng, έχει οργανώσει ειδική ομάδα εργασίας για το θέμα αυτό. Ο συγκεκριμένος πνευμονολόγος είναι o επικεφαλής ιατρός της ομάδας και συν-συγγραφέας της μελέτης που απέδειξε πως το ChatGPT είναι ικανό να περάσει τις εξετάσεις για την άδεια ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος.

Ο Tseng λέει ότι οι συνάδελφοί του ξεκίνησαν να κάνουν διάφορες δοκιμές με το ChatGPT πέρσι και τους συνάρπασε το γεγονός ότι το πρόγραμμα διέγνωσε σωστά συμπτώματα ασθενών σε υποθετικά σενάρια.

«Μάς εντυπωσίασε και μάς άφησε άναυδους η ευγλωττία και η ροή του λόγου του στις απαντήσεις του τόσο πολύ, ώστε αποφασίσαμε ότι αξίζει να γίνει κομμάτι της επίσημης αξιολόγησής μας και να δοκιμαστεί στα όρια της ιατρικής γνώσης», ανέφερε.

Το Facebook αξιοποιεί την Τεχνητή Νοημοσύνη προς όφελος των Χρηστών με Αναπηρία

Αυτό το όριο είναι το προαναφερθέν τεστ για την άδεια ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος, ένα τεστ με τρία μέρη που οι απόφοιτοι Ιατρικής των πανεπιστημίων των ΗΠΑ καλούνται να περάσουν προκειμένου να μπορούν να ασκήσουν την Ιατρική. Θεωρείται ένα από τα πιο δύσκολα τεστ για την άδεια ασκήσεως οποιουδήποτε επαγγέλματος, διότι δεν ρωτάει συγκεκριμένα πράγματα που ενδέχεται να μπορούν να βρεθούν σε μια αναζήτηση στο διαδίκτυο.

Το διαγώνισμα αυτό δοκιμάζει βασική επιστημονική, ιατρική γνώση και διαχείριση ιατρικών περιστατικών, και επιπλέον εκτιμά την κλινική αξιολόγηση, την κριτική σκέψη και τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων.

Η ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε 305 ερωτήσεις, διαθέσιμες στο ευρύ κοινό, από τα δείγματα των διαγωνισμάτων του Ιουνίου 2022. Καμία από τις απαντήσεις ή το γενικότερο πλαίσιό τους δεν είχαν καταχωρηθεί στο Google πριν την 1 Ιανουαρίου 2022 οπότε δεν θα μπορούσε να είναι μέρος των πληροφοριών πάνω στις οποίες εκπαιδεύτηκε το ChatGPT . Οι μελετητές αφαίρεσαν τις ερωτήσεις του δείγματος που περιείχαν εικόνες και γραφήματα, ενώ ξεκινούσαν νέο διάλογο για κάθε ερώτηση.

Οι φοιτητές περνούσαν συχνά εκατοντάδες ώρες διαβάζοντας, με τις Ιατρικές Σχολές να τους δίνουν συχνά επιπλέον απουσίες ακριβώς για να μπορέσουν να διαβάσουν.

Η εν λόγω τεχνητή νοημοσύνη πέρασε σχεδόν όλα τα μέρη της εξέτασης χωρίς καμία εξειδικευμένη προετοιμασία, επιδεικνύοντας «ένα υψηλό επίπεδο αρμονικότητας και διαύγειας στις εξηγήσεις του», σύμφωνα με την μελέτη.

Ο Tseng εντυπωσιάστηκε.

«Υπήρχαν πολλά παραπλανητικά σημεία», είπε. «Ακόμη και να το κοιτάξεις στο Google ή και να προσπαθήσεις να βρεις την απάντηση με ανοιχτό βιβλίο, είναι δύσκολο. Ακόμη κι έτσι μπορεί να πάρει ώρες να βρεθεί η απάντηση για μόνο μια ερώτηση. Όμως το ChatGPT μπόρεσε να απαντήσει σωστά σε περίπου το 60% των περιπτώσεων, με πειστικές απαντήσεις, σε πέντε δευτερόλεπτα».

Ο Δρ. Alex Mechaber, αντιπρόεδρος του Διαγωνισμού Ιατρικής Πιστοποίησης στην Εθνική επιτροπή Ιατρικών Εξεταστών, είπε ότι το γεγονός ότι το ChatGPT πέρασε τις εξετάσεις δεν τον εξέπληξε.

«Η γνώση που εισήχθη στο πρόγραμμα αντιπροσωπεύει σε μεγάλη βαθμό την ιατρική γνώση, αλλά και το είδος των ερωτήσεων πολλαπλής επιλογής που ρωτώνται είναι κάτι στο οποίο έχει αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας η Τεχνητή Νοημοσύνη.», αναφέρει.

Ο Mechaber λέει πως η επιτροπή εξετάζει επίσης το ChatGPT με τα διαγωνίσματά της. Τα μέλη της επιτροπής ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τις λάθος απαντήσεις που έδωσε, και θέλουν να μάθουν γιατί έδωσε αυτές τις απαντήσεις.

«Βρίσκω αυτή τη τεχνολογία πολύ συναρπαστική», λέει. « Είμαστε ενήμεροι και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τα ρίσκα που ενδέχεται να φέρουν τα μοντέλα μακροσκελούς λόγου στην παραπληροφόρηση και επίσης ενδεχόμενα αρνητικά στερεότυπα και προκαταλήψεις».

Πιστεύει πως η τεχνολογία αυτή έχει προοπτική εξέλιξης.

«Θεωρώ πως θα καλυτερεύει ολοένα και περισσότερο και αδημονούμε και θέλουμε να βρούμε πώς να το αγκαλιάσουμε  και να το χρησιμοποιήσουμε με τον σωστό τρόπο», λέει.

Άλλες ιατρικές χρήσεις

Ήδη, το ChatGPT έχει εισαχθεί στη συζήτηση γύρω από την έρευνα και τις εκδόσεις.

Τα αποτελέσματα της μελέτης για την επιτυχία στο διαγώνισμα γράφτηκαν με τη βοήθεια του ChatGPT. Η τεχνολογία μπήκε στη λίστα αρχικά ως συν-συγγραφέας της μελέτης, αλλά ο Tseng αναφέρει ότι όταν δημοσιευτεί η μελέτη, το ChatGPT δεν θα αναφερθεί ως συγγραφέας καθώς κάτι τέτοιο ίσως να αποσπάσει την προσοχή από τα ευρήματα.

Τον περασμένο μήνα, το επιστημονικό περιοδικό Nature πρόσθεσε οδηγίες που αναφέρονταν πως δεν μπορεί να αναφερθεί κανένα τέτοιο πρόγραμμα ως συγγραφέας αφού «η απόδοση της ιδιότητας του συγγραφέα ενέχει την ευθύνη για τα αποτελέσματα, μια ευθύνη που τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης δεν δύνανται να πάρουν».

Παρόλα αυτά, ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη στο επιστημονικό περιοδικό Radiology γράφτηκε σχεδόν ολόκληρο από το ChatGPT. Όταν ρωτήθηκε αν μπορούσε να αντικαταστήσει έναν άνθρωπο, επιστήμονα της Ιατρικής, το πρόγραμμα απάντησε συντάσσοντας μια λίστα με τις πιθανές χρήσεις του, συμπεριλαμβανόμενης της συγγραφής ιατρικών μελετών, της δημιουργίας κειμένων που οι αναγνώστες θα μπορούν εύκολα να διαβάσουν και της μετάφρασης ιατρικών πληροφοριών σε μια πληθώρα γλωσσών.

Δεν παύει όμως να έχει κάποιους περιορισμούς

«Πιστεύω ότι σίγουρα μπορεί να βοηθήσει, αλλά ό,τι περιλαμβάνει η Τεχνητή Νοημοσύνη χρειάζεται κάποια χαλινάρια.» λέει η Δρ. Linda Moy, συντάκτρια του Radiology και καθηγήτρια στο NYU Grossman School of Medicine.

Λέει πως το άρθρο του ChatGPT ήταν αρκετά άρτιο, αλλά επινόησε κάποιες βιβλιογραφικές πηγές.

Μια από τις άλλες ανησυχίες της Moy είναι πως η Τεχνητή Νοημοσύνη ενδέχεται να επινοήσει δεδομένα. Είναι τόσο ακριβής όσο και οι πληροφορίες που της δίνονται, και με τόσες ανακριβείς πληροφορίες διαθέσιμες στο διαδίκτυο αναφορικά για παράδειγμα με τα εμβόλια κατά του COVID-19, θα μπορούσε χρησιμοποιώντας τέτοιες πληροφορίες να παράγει ανακριβή αποτελέσματα.

Ο συνάδελφος της Moy, Artie Shen που τελειώνει το διδακτορικό του στο NYU Center For Data Science, ερευνά τις δυνατότητας του ChatGPT σαν μεταφραστής άλλων προγραμμάτων Τεχνητής Νοημοσύνης για ανάλυση ιατρικών απεικονίσεων. Για πολλά χρόνια, επιστήμονες μελετούν προγράμματα Τεχνητής Νοημοσύνης από διάφορες επιχειρήσεις start-up ή μεγαλύτερες επιχειρήσεις όπως η Google, που μπορούν να αναλύουν περίπλοκα σχήματα σε απεικόνιση δεδομένων. Η ελπίδα είναι ότι αυτό θα μπορούσε να δώσει ποσοτικές αναλύσεις που ενδεχομένως θα μπορούσαν να διαγνώσουν ασθένειες, οριακά αφανείς στο ανθρώπινο μάτι.

«Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να καταλήξει σε πολύ ακριβείς διαγνώσεις, αλλά δεν μπορεί να σου εξηγήσει ποτέ πώς έφτασε σε αυτή τη διάγνωση.», λέει ο Shen. Πιστεύει ότι το ChatGPT θα μπορούσε να δουλέψει μαζί με άλλα προγράμματα προκειμένου να αποτυπωθεί η λογική και να σκιαγραφηθούν οι παρατηρήσεις του.

«Αν αρχίσει να εκφέρει λόγο, έχει την πιθανότητα να επιτρέψει στο σύστημα αυτό να αποδώσει τις γνώσεις του με τον ίδιο τρόπο όπως ένας έμπειρος ραδιολόγος», λέει»

Ένα εργαλείο που θα βοηθήσει τους γιατρούς να βελτιωθούν;

Ο Tseng λέει ότι εντέλει θεωρεί ότι το ChatGPT μπορεί να βελτιώσει την εφαρμογή της ιατρικής με τον ίδιο τρόπο που οι ιατρικές πληροφορίες στο διαδίκτυο έχουν δώσει δύναμη, αυτοπεποίθηση και γνώση στους ασθενείς και έχουν αναγκάσει τους γιατρούς να βελτιωθούν στην επικοινωνία τους, διότι τώρα πρέπει να εξηγήσουν τι ακριβώς διαβάζουν οι ασθενείς στο διαδίκτυο.

Το ChatGPT δεν θα αντικαταστήσει τους γιατρούς. Η ομάδα έρευνας του Tseng συνεχίζει να το δοκιμάζει για να μάθει το λόγο που κάνει συγκεκριμένα λάθη, και ποιες άλλες ηθικές παράμετροι πρέπει να προστεθούν στο σύστημα πριν διατεθεί για χρήση στον πραγματικό κόσμο. Αλλά ο Tseng βρίσκει πως θα μπορέσει να κάνει το επάγγελμα του γιατρού πιο προσβάσιμο. Για παράδειγμα, ένας γιατρός θα μπορούσε να ζητήσει από το ChatGPT να απλοποιήσει κάποια περίπλοκη ιατρική ορολογία σε γλώσσα που θα μπορούσε να καταλάβει απόφοιτος δημοτικού.

«Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι εδώ. Οι πόρτες είναι ανοιχτές.», λέει ο Tseng. «Αυτό που εύχομαι είναι ότι θα κάνει εμένα και όλους εμάς σαν γιατρούς και λειτουργούς καλύτερους».

Μετάφραση από: edition.cnn.com

Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

The post Δρ. ChatGPT- Πώς ένα νέο είδος Τεχνητής Νοημοσύνης μπορεί να επηρεάσει το μέλλον της ιατρικής επιστήμης appeared first on Nevronas.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Η “Ελληνική Συμμαχία για τους Σπανίους Ασθενείς” είναι ένα πρωτοβάθμιο σωματείο το οποίο ξεκίνησε το 2019 με όραμα, όπως αναφέρει η ιστοσελίδα τους, «τη στήριξη των πασχόντων και των οικογενειών τους, αλλά και τη βελτίωση των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών διαβίωσής τους». 

«Χαίρομαι που όλα αυτά τα χρόνια αφιερώθηκα στο “95” και πραγματικά αν μου έλεγες πριν τέσσερα χρόνια ότι θα φτάναμε εδώ που είμαστε τώρα, δεν θα το πίστευα», λέει κύριος Σαμαράς. 

Η αλήθεια είναι πως σαν σύλλογος έχουν πετύχει πολλά, όχι μόνο με την ενημέρωση και την ενθάρρυνση των ίδιων σπανίων ασθενών να βγουν έξω και να μιλήσουν ανοιχτά για την πάθησή τους, αλλά έχουν καταφέρει και πιο πρακτικά πράγματα. «Πέτυχαμε 10 μέρες επιπλέον άδεια από το Υπουργείο Εργασίας, πέρσι». Δεν επαναπαύονται ποτέ όμως, αφού αυτήν την περίοδο «προσπαθούμε να πληρώνονται οι γονιδιακές εξετάσεις από το κράτος, όχι από τους ασθενείς».

«Προσπαθούμε να κάνουμε δράσεις που χαρακτηρίζονται από εξωστρέφεια»

Δείτε τη φωταγώγηση 21 εμβληματικών σημείων στην Ελλάδα στα χρώματα της Rare Disease Day εδώ…

Οι δράσεις τους όμως μπορεί να είναι και πιο διασκεδαστικές, όπως η φωταγώγηση διάφορων κτιρίων με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, της “σπανιότητας” δηλαδή, την ημέρα των Σπανίων Ασθενειών. Τη δράση αυτή την ξεκίνησαν για πρώτη φορά το 2021 με σκοπό την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του κοινού για τις σπάνιες παθήσεις, εμπνευσμένοι από την ίδια δράση της Eurordis. Φέτος, θα φωτίσουν ξανά διάφορα κτίρια ανά τη χώρα, με σημείο αναφοράς πλέον την Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων στο Γκάζι, εκεί όπου θα λάβει χώρα και το πρώτο μέρος του 3ου Διεθνούς Συνεδρίου για τις Σπάνιες Ασθένειες.

Το 3ο Διεθνές Συνέδριο Σπάνιων Ασθενειών

Για άλλη μια χρονιά, επιστήμονες, φαρμακευτικές εταιρίες, ασθενείς, ακτιβιστές και κρατικοί φορείς από όλον τον κόσμο θα συγκεντρωθούν στις 28 Φεβρουαρίου για να συζητήσουν τα φλέγοντα θέματα γύρω από τον χώρο των Σπάνιων Ασθενειών. «Σε κάθε συνέδριο», όπως τονίζει ο κύριος Σαμαράς «μιλάμε για την “σπανιότητα” ολιστικά, αναφορικά με τις εταιρίες, την έρευνα, τις νομοθεσίες και πολλά άλλα. Τίποτα δεν θα μείνει χωρίς να έχει συζητηθεί». Έτσι και φέτος, οπότε και η θεματική του συνεδρίου θα είναι «Διάλογος για μια ολοκληρωμένη Στρατηγική για τις Σπάνιες Παθήσεις». Το συνέδριο θα διαρκέσει για δύο ημέρες (28 Φεβρουαρίου – 1 Μαρτίου) η πρώτη μέρα υβριδικά, ενώ η δεύτερη μόνο εξ αποστάσεως, με συμμετέχοντες από την Ελλάδα, την Ευρώπη, και από ολόκληρο τον κόσμο. Το πρόγραμμα του συνεδρίου θα το βρείτε εδώ ενώ μπορείτε να κλείσετε εισιτήρια από εδώ.

Η «Σπανιότητα» και η πανδημία…

Η «Ελληνική Συμμαχία για τους Σπάνιους Ασθενείς» έχει ένα μοναδικό προνόμιο: «γεννήθηκε» πριν την πανδημία, ξεκίνησε τη δράση της κατά την πανδημία, και τώρα «βιώνει» την post-pandemic εποχή. 

Αν και με την πανδημία «κάποια πράγματα αναφορικά με την γραφειοκρατία και τα διαδικαστικά βελτιώθηκαν και αυτό σίγουρα μας βοήθησε, αλλά αυτό που χάσαμε ήταν πιο πολύτιμο». Χάσαμε, περιγράφει ο κύριος Σαμαράς την εξωστρέφειά μας, τον αυθορμητισμό μας και κυρίως, οι ασθενείς, έχασαν το πρόγραμμά τους. «Οι ασθενείς που κατάφεραν ως την πανδημία να έχουν μια ποιότητα ζωής, την έχασαν και δεν ξέρω πότε θα την ξαναβρούν. Οι άνθρωποι δεν κατάφεραν να έχουν τις συνεδρίες τους, τις θεραπείες τους και ο ψυχολογικός παράγοντας τους επιβάρυνε επιπλέον». 

Ακόμη, πολλοί ασθενείς που πάλευαν για την κοινωνική τους ένταξη, έχοντας καθιερώσει κάποιες συναναστροφές, από την μια μέρα στην άλλη πέρασαν στον αντίποδα, στην απομόνωση, στην εσωστρέφεια και στην απαγόρευση της επικοινωνίας -από κοντά τουλάχιστον. «Συνάνθρωποί μας, ασθενείς -είτε σπάνιοι είτε μη- που με πολύ κόπο πάλεψαν να έχουν μια καθημερινότητα και να φροντίζουν τον εαυτό τους, βρέθηκαν ακόμη και αυτό που το θεωρούσαν δεδομένο, να το χάνουν. Οι οικογένειες με σπάνιους ασθενείς ζούσαν λίγο πολύ ήδη αυτό που γνωρίσαμε εμείς κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού, οπότε για αυτούς τα lockdown ήταν ακόμη πιο δύσκολα».

Παρόλα αυτά όμως οι «Σπάνιοι» δεν χάνουν την αισιοδοξία τους.

«Βλέπουμε λίγο στην άκρη του τούνελ και αυτό μας ενδυναμώνει»

Οι εξελίξεις άλλωστε βοηθούν σε αυτό, αφού η ενημέρωση του κοινού, η ευαισθητοποίηση των φορέων και οι έρευνες γύρω από τις σπάνιες ασθένειες  πληθαίνουν μέρα με τη μέρα. «Υπάρχει έρευνα και υπάρχουν δείγματα ότι σύντομα θα υπάρξουν και άλλες θεραπείες».

Εξάλλου, με 300 εκατ. σπάνιους ασθενείς παγκοσμίως και 6000-8000 σπάνιες ασθένειες, η «σπανιότητα» μοιάζει να γίνεται ολοένα και περισσότερο κομμάτι της ζωής μας.

«Δεν αισθάνεται μόνος ο άλλος, γιατί όλοι οι “σπάνιοι” βιώνουμε πάνω κάτω τα ίδια – ένα μικρό κομμάτι της πορείας μας είναι κοινό»

Η συζήτηση με τον κύριο Σαμαρά ήταν άκρως ενδιαφέρουσα και κάθε κουβέντα του ήταν άξια να μπει σε αυτό το άρθρο, προσωπικά όμως πάνω από όλες κρατάω την παρακάτω:

«Σαν πιο μεγάλος σπάνιος ασθενής, αναγνωρίζω στους πιο μικρούς την αντοχή τους, αφού οι νεαροί ασθενείς αντιμετωπίζουν συχνά σοβαρότερες επιπλοκές στην εκάστοτε ασθένεια και συχνότερη θνησιμότητα. Αν και είμαστε φυσικά στο πλευρό όλων των ασθενών, δεν παύουμε να κρατάμε μια πιο γλυκιά σκέψη για τους νεότερους “Σπάνιους”».

Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

The post «Κάθε χρόνο η “σπάνια” κοινότητα είναι πιο δυνατή» appeared first on Nevronas.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Το Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης (CFS) είναι γνωστό και ως Μυαλγική Εγκεφαλομυαλγία (ME) ή Συστηματική Νόσος Κόπωσης και Έλλειψης Υπομονής (SEID) και πρόκειται για μια χρόνια πάθηση με τόσο σωματικές όσο και ψυχολογικές συνέπειες στον ασθενή.

Η νόσος έχει ένα περίπλοκο παρελθόν καθώς φαίνεται να υπήρχε ήδη από τον 19ο αιώνα αλλά αποδιδόταν στον όρο/ασθένεια-ομπρέλα “νευρασθένεια”. Ξεκίνησε να διαγιγνώσκεται ως ανεξάρτητη πάθηση με διαφορετικές ονομασίες τον 20ό αιώνα, με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να αναγνωρίζει επίσημα το Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης το 1969 αλλά η έρευνα γύρω από τη συμπτωματολογία του, το τρόπο διάγνωσής του και τα αίτιά του συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Αίτια…

Τα αίτια της νόσου μπορεί να είναι ψυχολογικά (π.χ. ως αντίδραση μετά από παρατεταμένο στρεσογόνο γεγονός) ή και σωματικά, καθώς το Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης ενδέχεται να είναι επιπλοκή κάποιας λοίμωξης όπως ερυθρά, ιός Epstein-Barr, ιός Ross River ή ανθρώπινος ερπητοϊός, χωρίς να περιορίζεται αυστηρά σε αυτούς τους ιούς αποκλειστικά. Φυσικά, τα αίτια του συνδρόμου αυτού μπορεί να είναι κληρονομικά ή και ορμονολογικά.

Αξιοσημείωτο είναι ότι το σύνδρομο αυτό πλήττει κυρίως τις γυναίκες 40-50 ετών αν και παρουσιάζεται και σε άνδρες. Ενδέχεται επίσης να παρουσιαστεί και στα πρώτα χρόνια της εφηβείας, δηλαδή στα 13-15 έτη. Γενικά όμως, δύναται να παρουσιαστεί σε κάθε ηλικία και φύλο.

Υπολογίζεται ότι περίπου το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού αντιμετωπίζει το Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης.

Διάγνωση και συμπτώματα…

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη εξέταση για τη διάγνωση του Συνδρόμου Χρόνιας Κόπωσης, επομένως η διάγνωση πιθανότατα θα είναι μια αρκετά πολύπλοκη διαδικασία. Η πάθηση ονομάζεται “Σύνδρομο” ακριβώς λόγω της συνδρομής πολλών συστημάτων στην έκφρασή της. Αυτό είναι που κάνει και τη συμπτωματολογία της νόσου τόσο περίπλοκη, και εν τέλει τόσο δυσδιάγνωστη. Για αυτό ακριβώς είναι σημαντική η διαφορική διάγνωση, κατά την οποία θα αποκλειστούν άλλες ασθένειες με παρόμοια συμπτωματολογία όπως:

• Υποθυρεοειδισμός
• Διαταραχές ύπνου
• Ινομυαλγία
• Σοβαρή καταθλιπτική διαταραχή
• Σοβαρής μορφής παχυσαρκία
• Νόσος του Lyme
• Λύκος
• Πολλαπλή Σκλήρυνση
• Λοιμώδης Μονοπυρήνωση κ.α.

Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να αποκλειστεί η περίπτωση συννοσηρότητας, δηλαδή ταυτόχρονης παρουσίας μιας άλλης νόσου στον ασθενή όσο παλεύει ήδη μία. Συγκεκριμένα, περίπου 1 στους 10 ασθενείς με ιό Epstein-Barr, ιό Ross River ή Coxiella burnetii (βακτήριο που προκαλεί τον πυρετό Q) ενδέχεται να αντιμετωπίσουν μια πάθηση που παρουσιάζεται ως Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης, σύμφωνα με το Αμερικάνικο Κέντρο Λοιμώξεων.

Παρενέργειες σκευασμάτων όπως αντιισταμινικά και αλκοολούχα παρουσιάζουν παρόμοια συμπτώματα, για αυτό άλλωστε το Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης διαγιγνώσκεται μετά από την παρουσία αρκετών συμπτωμάτων για 6 μήνες. Το κύριο και καθοριστικό σύμπτωμα της πάθησης είναι η αίσθηση γενικευμένης και διαρκούς κόπωσης που δεν ανακουφίζεται ακόμη και μετά από παρατεταμένη ανάπαυση. Μερικά ακόμα συμπτώματα είναι:

• Μειωμένη ικανότητα συγκέντρωσης
• Μυϊκοί πόνοι
• Μυϊκή ένταση που δεν ανακουφίζεται
• Πονοκέφαλοι και ημικρανίες
• Ξηρότητα λαιμού
• Διογκωμένοι λεμφαδένες κυρίως στο λαιμό και στη μασχάλη
• Διαταραγμένος ύπνος

Θεραπεία…

Η θεραπεία του Συνδρόμου Χρόνιας Κόπωσης συνοψίζεται από την ανακούφιση του ασθενούς από τα συμπτώματα. Ως εκ τούτου, για την αντιμετώπιση των ψυχικών συμπτωμάτων συστήνεται η ψυχοθεραπεία, η άσκηση υπό την επίβλεψη ενός επαγγελματία υγείας όπως φυσικοθεραπευτή και η ισορροπημένη διατροφή. Αναφορικά με τη τελευταία, προτείνεται η κατανάλωση υγιεινών τροφίμων πλούσιων σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία και η τακτική ενυδάτωση, ενώ συνήθως προτείνεται και η κατανάλωση μικρών και συχνών γευμάτων, και προσεκτική κατανάλωση καφεΐνης για τη διατήρηση σταθερών επιπέδων ενέργειας. Ενδέχεται να χορηγηθούν συμπληρώματα διατροφής ή και να οριστεί συγκεκριμένο πλάνο διατροφής, μετά από την καθοδήγηση ειδικού. Επίσης, ίσως δοθούν ελαφριά αντικαταθλιπτικά φάρμακα.

Για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων στο σώμα, παρόλο που οι αλλαγές στον τρόπο ζωής συνίστανται επίσης, ενδεχομένως να δοθούν συμπληρωματικά και άλλα φάρμακα ή σκευάσματα που αντιμετωπίζουν τον πόνο.

Επειδή όμως δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη θεραπεία για την αντιμετώπιση της πάθησης, οι θεραπείες του κάθε ασθενούς με Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης είναι προσωπικές και απευθύνονται ειδικά στον κάθε ασθενή κατόπιν συνεννόησης με ειδικό.

Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση – B.A, M.A Psychology

Πηγές:

https://www.omf.ngo/history-mecfs/ 

https://www.healthline.com/health/chronic-fatigue-syndrome#causes 

https://www.vita4you.gr/blog-vita4you/el/item/syndromo-chronias-koposis-symptomata-aitia-amp-vitamines.html 

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/chronic-fatigue-syndrome/symptoms-causes/syc-20360490 

The post Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης: Ένα «αόρατο» χρόνιο νόσημα… appeared first on Nevronas.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Δεν μπορούμε να μιλήσουμε πολύ συγκεκριμένα για την προέλευσή των διάφορων παθήσεων του θυρεοειδούς, αν και οι ειδικοί συμφωνούν ότι φαίνεται να προέρχονται από περιβαλλοντικούς παράγοντες.

Αρχίζοντας όμως από τα βασικά, ο θυρεοειδής αδένας στον άνθρωπο μοιάζει σχηματικά με πεταλούδα και βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το μήλο του Αδάμ και πίσω από τις φωνητικές χορδές στο λαιμό. Αποτελεί μέρος του ενδοκρινικού συστήματος, υπεύθυνου για τον έλεγχο και τη διακίνηση των ορμονών στα διάφορα όργανα του σώματος. Η δυσλειτουργία του συγκεκριμένου αδένα δύναται να επηρεάσει τα εξής:

• Μεταβολισμό
• Ενέργεια
• Θερμοκρασία
• Νευρικό Σύστημα
• Ανάπτυξη (στα παιδιά)

Υποθυρεοειδισμός και Υπερθυρεοειδισμός

Οι πιο συχνές παθήσεις που μπορεί να προκύψουν από τη δυσλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα είναι ο υποθυρεοειδισμός και ο υπερθυρεοειδισμός.

Ο υποθυρεοειδισμός σχετίζεται με την υπολειτουργία του αδένα και κατά συνέπεια την πιο αργή κυκλοφορία των ορμονών στο σώμα. Συνοδεύεται από μειωμένη ενέργεια, χαμηλό μεταβολισμό, καρδιακά προβλήματα και υψηλή ευαισθησία στο κρύο. Από την άλλη ο υψηλός μεταβολισμός, η νευρικότητα και τα υψηλά επίπεδα ενέργειας είναι συμπτώματα της υπερλειτουργίας του θυρεοειδούς αδένας, δηλαδή του υπερθυρεοειδισμού.

Οι παθήσεις αυτές εμφανίζονται συχνότερα στις γυναίκες έως και τη μέση ηλικία και συνδέονται με την ύπαρξή τους στο οικογενειακό ιστορικό. Όμως δεν πρέπει να παραλείπονται οι εξετάσεις και στο γενικό πληθυσμό, ειδικά στη τρίτη ηλικία όπου τα συμπτώματα γίνονται πιο ανεπαίσθητα συμβάλλοντας στο να μένουν αυτές οι δυσλειτουργίες αδιάγνωστες.

Πιθανές υποκείμενες νόσοι

Νόσος Hashimoto

Πρόκειται για ένα αυτοάνοσο νόσημα που σχετίζεται άμεσα με την εμφάνιση του υποθυρεοειδισμού. Στη νόσο Hashimoto τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος επιτίθενται στα κύτταρα που παράγουν τις ορμόνες του θυρεοειδούς, οδηγώντας στη μειωμένη κυκλοφορία των θυρεοτρόπων ορμονών.

Νόσος Grave

Πρόκειται για ένα αυτοάνοσο νόσημα που προκύπτει από την παραγωγή αντισωμάτων που αντιδρούν με τις πρωτεΐνες των κυττάρων μας, προκαλώντας την υπερκινητικότητα των ορμονών του θυρεοειδούς αδένα. Συνέπειές της νόσου αυτής είναι μεταξύ άλλων ο εξοφθαλμισμός και η δερματοπάθεια.

Βρογχοκήλη

Αφορά τη διόγκωση του θυρεοειδούς και μπορεί να προκύψει τόσο σε περιπτώσεις υποθυρεοειδισμού όσο και υπερθυρεοειδισμού. Το κύριο σύμπτωμα είναι κάποιο οίδημα της περιοχής του θυρεοειδούς το οποίο εκφράζεται με δυσκολία στην κατάποση, παρεμπόδιση της αναπνοής, βήξιμο, ροχαλητό ή/και βραχνή φωνή.

Όζοι του θυρεοειδούς

Οι όζοι του θυρεοειδούς είναι όγκοι, στη συντριπτική πλειοψηφία τους καλοήθεις, που αναπτύσσονται στο σημείο. Διαφέρουν σε μέγεθος και σύσταση, ενώ περίπου το 50% των ατόμων θα αναπτύξει ένα τουλάχιστον όζο στο θυροειδή μέχρι τα 60 του έτη. Οι κακοήθεις όζοι πρέπει να αφαιρεθούν άμεσα καθώς ενδέχεται να οδηγήσουν σε καρκίνο του θυρεοειδούς.

Καρκίνος του θυρεοειδούς

Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για έναν καρκίνο με υψηλά ποσοστά ανάκαμψης. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη καρκίνου του θυρεοειδούς με διαφορετική συμπτωματολογία και ασθενείς. Συνήθως ανιχνεύονται από το οίδημα ή από εξετάσεις όπως ψηλάφηση, αιματολογικές εξετάσεις κ.α. Ο καρκίνος αυτός προκύπτει από τη διαμόρφωση καρκινικών κυττάρων στους ιστούς του αδένα.

Διάγνωση και Θεραπεία

Η ανίχνευση προβλημάτων του θυρεοειδούς μπορεί να προκύψει μετά από την ανίχνευση σχετικών συμπτωμάτων και φυσικά αιματολογικές εξετάσεις όπου εξετάζονται οι λεγόμενες T3, T4 και TSH. Η ορμόνη TSH (Thyroid Stimulated Hormone) ή θυρεοτρόπος ορμόνη χρησιμοποιείται κατά βάση για τη διάγνωση κάποιας παρέκκλισης στις μετρήσεις αυτής της ορμόνης υποδεικνύει ανωμαλία στη λειτουργία του αδένα. T3 είναι η τριιωδοθυρονίνη, ενώ η T4 είναι η ορμόνη θυροξίνη. Τυπικά, η υψηλή Τ3 δείχνει υπερθυρεοειδισμό ενώ η χαμηλή, υποθυρεοειδισμό. Η Τ4 ερμηνεύεται με παρόμοιο τρόπο, αν και συνήθως χρησιμοποιείται για τη διερεύνηση άλλων υποκείμενων νοσημάτων.

Η ρύθμιση του υποθυρεοειδισμού και του υπερθυρεοειδισμού γίνεται με τη χορήγηση χαπιών για τη ρύθμιση των ορμονών και τυπικά λαμβάνονται κάθε ημέρα τουλάχιστον 30 λεπτά πριν το πρώτο γεύμα της ημέρας, με άδειο στομάχι. Η συγκεκριμένη θεραπεία έχει διάρκεια από μερικούς μήνες μέχρι πολλαπλά συναπτά έτη.

Σε πιο ειδικές περιπτώσεις ή υποκείμενες νόσους χορηγείται θεραπεία ραδιενεργού ιωδίου ή ακόμη και αφαίρεση μέρους ή ολόκληρου του θυρεοειδούς αδένα. Αυτές οι θεραπείες διαρκούν μικρό χρονικό διάστημα ενώ έχουν ένα σημαντικό χρόνο αποθεραπείας.

Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Πηγές:
https://gialvalis.gr/arthra/ola-osa-prepi-na-kseroume-gia-ton-thiroidi
https://www.btf-thyroid.org/what-is-thyroid-disorder
https://medlineplus.gov/lab-tests/triiodothyronine-t3-tests/
https://www.protothema.gr/ugeia/article/682047/anodiki-tasi-stis-pathiseis-tou-thureoeidous-stin-ellada/
https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/hashimotos-disease/symptoms-causes/syc-20351855
https://www.thyroid.org/graves-disease/
https://www.hopkinsmedicine.org/health/conditions-and-diseases/thyroid-nodules-when-to-worry
https://www.cancer.gov/types/thyroid/patient/thyroid-treatment-pdq

The post Θυρεοειδής αδένας: Τι είναι… Τι προβλήματα μπορεί να προκαλέσει appeared first on Nevronas.

της Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Η εποχική κατάθλιψη (ΕΚ), (Seasonal Depression-SD ή Seasonal Affective Disorder-SAD), είναι μια ψυχολογική κατάσταση με συμπτώματα που ξεκινούν το φθινόπωρο και συνεχίζονται τους χειμερινούς μήνες, μειώνοντας την ενέργειά σας και κάνοντάς σας πιο μελαγχολικούς. Αυτά τα συμπτώματα συχνά υποχωρούν κατά τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες.

Λιγότερο συχνά, το SAD (Seasonal Affective Disorder) προκαλεί κατάθλιψη την άνοιξη ή τις αρχές του καλοκαιριού και υποχωρεί κατά τους φθινοπωρινούς ή χειμερινούς μήνες.

Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, αυτό το εποχικό φαινόμενο επηρεάζει εντονότερα τις γυναίκες ηλικίας 15-55 ετών, ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες. Μάλιστα, φαίνεται πως αυτές οι γυναίκες επηρεάζονται από τον πιο μελαγχολικό καιρό καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Τα συμπτώματα της χειμερινής εποχικής κατάθλιψης περιλαμβάνουν:

• Χαμηλή ενέργεια
• Αύξηση βάρους
• Υπνηλία
• Αλλαγή διατροφικών συνηθειών, συνήθως αυξημένη επιθυμία για κατανάλωση υδατανθράκων

Στη γενική συμπτωματολογία της εποχικής κατάθλιψης συγκαταλέγονται επίσης:

• Πεσμένη ενέργεια, δυσθυμία και ανηδονία
• Έλλειψη συγκέντρωσης και απώλεια ενδιαφέροντος για αγαπημένες ασχολίες
• Αίσθηση ενοχής και έλλειψη αυτοπεποίθησης
• Απελπισία και έλλειψη διάθεσης για ζωή

Φαινομενικά, πρόκειται για αρκετά συνηθισμένα μελαγχολικά συναισθήματα που πάντα συνοδεύουν την άφιξη του φθινοπώρου, την ίδια στιγμή όμως οι διαφορές με τη συμβατική κατάθλιψη είναι ελάχιστες. Έτσι, το ψυχολογικό αυτό φαινόμενο είναι ιδιαίτερα εύκολο να παραμείνει αδιάγνωστο αλλά συνεχίζει να είναι πάρα πολύ επικίνδυνο.

Προτείνεται η επίσκεψη σε ειδικό ψυχικής υγείας μετά από μερικές ημέρες επιμονής των συμπτωμάτων, ειδικά της ανηδονίας και της απώλειας ενδιαφέροντος για ασχολίες που κάποτε κέντριζαν το ενδιαφέρον.

Τα άτομα που έχουν ήδη διαγνωστεί με διπολική διαταραχή έχουν αυξημένο κίνδυνο έκφρασης εποχικής κατάθλιψης, την οποία κατά τους χειμερινούς μήνες εκφράζουν με καταθλιπτικά συμπτώματα. Ειδική μνεία αξίζει η στροφή στην κατάχρηση αλκοόλ και οι αυτοκτονικοί ιδεασμοί, οι οποίοι χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης από ειδικούς.

Σύμφωνα με το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, Πέμπτη Έκδοση (DSM-5), το εργαλείο ταξινόμησης ψυχικών διαταραχών της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας, η διάγνωση της εποχικής κατάθλιψης μπορεί να γίνει μετά από 2 χρόνια εποχικών συμπτωμάτων, δίχως καταθλιπτικά συμπτώματα, εκτός της συγκεκριμένης εποχής.

Όσοι έχουν οικογενειακό ιστορικό εποχικής κατάθλιψης είναι πιο επιρρεπείς στην εν λόγω συναισθηματική κατάσταση. Ακόμη, οι γυναίκες λαμβάνουν μια τέτοια διάγνωση πολύ συχνότερα από τους άνδρες – περίπου τέσσερις φορές συχνότερα.

Αντιμετωπίζοντας την εποχική κατάθλιψη…

Μην υποτιμάτε αυτό το ετήσιο συναίσθημα ως απλώς μια περίπτωση «χειμωνιάτικης μελαγχολίας» που πρέπει να αντιμετωπίσετε μόνοι σας. Λάβετε μέτρα για να διατηρήσετε τη διάθεση και το κίνητρό σας σταθερά καθ’όλη τη διάρκεια του έτους.

Εκτός από την επίσκεψη σε ειδικό ψυχικής υγείας (ψυχολόγο, ψυχίατρο) και ενδεχομένως τη χορήγηση αντικαταθλιπτικών σε πιο ιδιάζουσες περιπτώσεις, υπάρχουν και πιο απλές μέθοδοι πιθανής αντιμετώπισης της εποχικής κατάθλιψης. Η πιο αποδεκτή είναι η έκθεση του ατόμου στο φως του ήλιου, το οποίο ενδέχεται να ανακουφίσει κάποια από τα συμπτώματά του. Επίσης προτείνεται η υιοθέτηση μιας πιο ισορροπημένης διατροφής, σε συνδυασμό με συχνή άσκηση. Η παραμονή κοντά στα οικεία πρόσωπα προτείνεται επίσης, ενώ καλό θα ήταν να συζητηθούν τα συμπτώματα με αυτά τα πρόσωπα. Τέλος, πρέπει να επισημανθεί η ανάγκη της βοήθειας από ειδικό.

Αν και η εποχική κατάθλιψη δεν πρόκειται να φύγει έτσι απλά, ένας ειδικός μπορεί να σχεδιάσει μια εξατομικευμένη προσέγγιση της εποχικής κατάθλιψης και να συμβάλλει στη γρηγορότερη και ολιστική αντιμετώπισή της.

Γράφει: η Νάνσυ Παναγουλοπούλου – Δημοσιογράφος

Πηγές:
https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/seasonal-affective-disorder/symptoms-causes/syc-20364651
https://www.onmed.gr/ygeia-psyhikh/story/362919/epoxiki-katathlipsi-poioys-epireazei-perissotero-poia-einai-ta-symptomata
https://americanaddictioncenters.org/treating-depression-substance-abuse/sad
https://www.hopkinsmedicine.org/health/conditions-and-diseases/seasonal-affective-disorder

The post Εποχική Κατάθλιψη: Ένα άκρως φθινοπωρινό φαινόμενο appeared first on Nevronas.

της Αθηνάς Αλεξανδροπούλου – Νοσηλεύτρια

Στην πλειοψηφία τους, τα άτομα που ανιχνεύονται θετικά μετά από τα διαγνωστικά τεστ, θα επανέλθουν στις συνθήκες της καθημερινότητάς τους, έχοντας περάσει τη λοίμωξη από τον ιό, είτε με ηπιότερα είτε με εντονότερα συμπτώματα.

Μολαταύτα, υπάρχει ένα πλήθος ασθενών που συνεχίζει να εμφανίζει συμπτώματα ακόμα και μετά τη λοίμωξη covid-19. Οι ασθενείς αυτοί έχουν πάψει να μεταδίδουν τον ιό και συνήθως είναι αυτοί που έχουν χρειαστεί νοσηλεία για κάποιο χρονικό διάστημα σε συνδυασμό με τη χορήγηση οξυγόνου, είτε σε απλό
θάλαμο είτε σε μονάδα αυξημένης φροντίδας. Σύμφωνα με έρευνες και βιβλιογραφικά δεδομένα, υπάρχουν ασθενείς που παρουσιάζουν συμπτώματα σε διάστημα από τέσσερις έως δώδεκα εβδομάδες μετά την πρώτη επαφή με τον ιό και ονομάζονται long-covid ασθενείς, ενώ post- covid ασθενείς, ονομάζονται εκείνοι όπου τα συμπτώματα παραμένουν για διάστημα μεγαλύτερο των δώδεκα εβδομάδων. Σε αυτούς, τα συμπτώματα ποικίλλουν και αλληλοκαλύπτονται ή παρουσιάζουν διακυμάνσεις και αλλάζουν με
την πάροδο του χρόνου.

Οι ασθενείς αυτοί μπορεί να παρουσιάσουν πτώση σε σωματικές και γνωστικές λειτουργίες, ενώ μεγάλο είναι το ποσοστό των ασθενών που εμφανίζουν καταθλιπτικά επεισόδια.

Αρκετά συχνό είναι το αίσθημα της κόπωσης ανάμεσα στα περιστατικά αυτά. Ο βήχας, ο πονόλαιμος, οι μυαλγίες και οι πόνοι στις αρθρώσεις είναι εξίσου μερικά από τα συχνότερα συμπτώματα. Παράλληλα, ο πονοκέφαλος, η αδυναμία συγκέντρωσης, η αϋπνία και οι ίλιγγοι επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τους
ασθενείς που εμφανίζουν ταυτόχρονα αυξημένα επίπεδα άγχους και στρες και διάφορα άλλα ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Η παρατήρηση επομένως των ασθενών αυτών που τα συμπτώματά τους συνεχίζουν να επιμένουν ή να εναλλάσσονται, οδήγησε στην επιτακτική ανάγκη της δημιουργίας τμημάτων στα νοσοκομεία, όπου θα παρακολουθείται και θα μελετάται η κατάστασή τους.

Ειδικότερα στην Ελλάδα, υπήρξε η ανάγκη δημιουργίας αυτών των ιατρείων, με σκοπό να υπάρξει παρακολούθηση και επικοινωνία με τους ασθενείς που νόσησαν με εντονότερες επιπλοκές, στην πορεία τους μετά τη νοσηλεία.

Επομένως, καθορίζεται επανέλεγχος παρακολούθησης, σε διάστημα που αποφασίζεται από τους γιατρούς και εμπεριέχει αιματολογικές εξετάσεις, ακτινογραφία θώρακος και καρδιολογικό έλεγχο.

Παράλληλα, για την επίτευξη αυτού του σκοπού, συνεργάζονται αρκετές ειδικότητες και οι ασθενείς δύναται να επικοινωνούν και με ψυχολόγο ή οποιαδήποτε ειδικότητα θεωρηθεί απαραίτητη με βάση και τα αποτελέσματα των εξετάσεων.

Ιατρεία post-covid ασθενών λειτουργούν πλέον σε αρκετά δημόσια και ιδιωτικά θεραπευτήρια και κέντρα αποκατάστασης, μελετώντας τα περιστατικά των ασθενών με παρατεταμένα συμπτώματα.

INFO:
Μπορείτε να βρείτε τα διαθέσιμα ιατρεία post- covid των δημόσιων νοσηλευτικών ιδρυμάτων μέσω της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας στον παρακάτω σύνδεσμο:
https://hts.org.gr/news/newsid510/1369 [Τελευταία προσπέλαση: 28/02/22]

Γράφει: η Αθηνά Αλεξανδροπούλου – Νοσηλεύτρια

Βιβλιογραφία:

• CDC, 2021. Post- Covid Conditions {online} Available at: https://www.cdc.gov/coronavirus/2019-
  ncov/long-term-effects/index.html (Αccessed 16/09/21)
• Mazza, MG., De Lorenzo, R., Conte, C., Poletti, S., Vai, B., Bollettini, I. et al. 2020. Anxiety and
  depression in COVID-19 survivors: role of inflammatory and clinical predictors. Brain Behavior
  and Immunity Elsevier. 89, pp. 594–600.
• Moreno-Pérez, O., Merino, E., Leon-Ramirez, J-M. et al. 2021. Post acute COVID-19 syndrome.
  Incidence and risk factors: a Mediterranean cohort study. Journal of Infection, 82, pp.378– 383.
• National Institute for Health and Care Excellence (NICE), 2020. COVID-19 Rapid Guideline:
  Managing the Long-Term Effects of COVID-19.

The post Post-Covid ασθενείς: Συμπτώματα και ιατρεία αντιμετώπισής τους… appeared first on Nevronas.

Περιέχει πρακτικές συμβουλές και συμβουλές για την διαχείριση της στομιας και πώς μαθαίνουμε να ζούμε με αυτήν και προορίζεται για να συμπληρώσει, αλλά όχι να αντικαταστήσει, τις πληροφορίες που σας δόθηκαν από το γιατρό σας, τους ειδικούς στομίας ή άλλον επαγγελματία φροντίδας της υγείας.

Διαβάστε | Η Στομία, μου επέτρεψε να ζήσω φυσιολογικά και με αξιοπρέπεια!

Η Στομία, μου επέτρεψε να ζήσω φυσιολογικά και με αξιοπρέπεια!

Οι πληροφορίες σε αυτό το εγχειρίδιο έχουν γενικό χαρακτήρα, όχι συγκεκριμένες ιατρικές, ή άλλες επαγγελματικές συμβουλές.

Δείτε το εγχειρίδιο εδώ…

Πηγή: https://ostomyhellas.gr/

The post “Ζώντας με στομία”… Ένα εγχειρίδιο με χρήσιμες πληροφορίες appeared first on Nevronas.

“Ορισμένα παιδιά με Αναπτυξιακή Αναπηρία μπορεί να επηρεαστούν δυσανάλογα από τον COVID-19, τόσο από την ίδια την νόσο, όσο και από τον αντίκτυπο της πανδημίας στην λήψη υπηρεσιών. Τα παιδιά με Αναπτυξιακή Αναπηρία έχουν συχνά ιατρικές παθήσεις που συμβάλλουν σε υψηλότερο
κίνδυνο σοβαρής νόσησης από τον COVID-19, και μπορεί να αντιμετωπίσουν εμπόδια στην πρόσβαση στην απαραίτητη υγειονομική περίθαλψη και να έχουν άλλα χαρακτηριστικά που αυξάνουν τον κίνδυνο από
τον COVID-19, συμπεριλαμβανομένης της περιορισμένης κινητικότητας, των αναγκών απευθείας φροντίδας, και των προκλήσεων στην εφαρμογή των προληπτικών μέτρων και την αποφυγή της μετάδοση των συμπτωμάτων της νόσου.”

Διαβάστε την μετάφραση εδώ…

The post Αμερικάνικη Παιδιατρική Ακαδημία: Αναπτυξιακές Αναπηρίες και Εμβολιασμός έναντι του COVID-19 appeared first on Nevronas.

Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Γιάννης Ντάνασης, Πάνος Μαλανδράκης και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα αποτελέσματα σχετικής προοπτικής πολυκεντρικής μελέτης που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο σύμφωνα με το Πρωτόκολλο Κλινικής Αξιολόγησης ISARIC του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ).

Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην έγκριτη επιστημονική επιθεώρηση The Lancet Regional Health – Europe (https://doi.org/10.1016/j.lanepe.2021.100186). Συνολικά 327 νοσηλευόμενοι ασθενείς με επιβεβαιωμένη λοίμωξη COVID-19 εντάχθηκαν στην προοπτική μελέτη τουλάχιστον 3 μήνες μετά την έξοδό τους από το νοσοκομείο.

Συμπερασματικά, οι επιβιώσαντες που χρειάστηκαν νοσηλεία λόγω λοίμωξης COVID-19 εμφάνισαν εμμένοντα συμπτώματα long COVID μετά την οξεία φάση της λοίμωξης, δυσχέρεια στην εκτέλεση των καθημερινών δραστηριοτήτων, αίσθημα δύσπνοιας και μειωμένους δείκτες ποιότητας της ζωής. Αυτά τα ευρήματα αφορούσαν νέους ασθενείς, χωρίς γνωστά σοβαρά προβλήματα υγείας που ανήκαν στο ενεργό εργατικό δυναμικό. Οι γυναίκες ήταν πιθανότερο να εμφανίζουν συμπτώματα long COVID.

Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η ανάρρωση, σύμφωνα με τους ίδιους τους ασθενείς, τουλάχιστον 90 ημέρες μετά από την έναρξη των συμπτωμάτων της COVID-19. Επιπλέον, αξιολογήθηκαν ειδικές κλίμακες για τον προσδιορισμό της ποιότητας ζωής στην καθημερινότητα των ασθενών. 55% των συμμετεχόντων ανέφεραν ότι δεν αισθάνονται ότι έχουν πλήρως αναρρώσει. Το 93% ανέφερε εμμένοντα συμπτώματα. Το συχνότερο ήταν η καταβολή (83%) ακολουθούμενο από δύσπνοια (54%). Μάλιστα το 47% των συμμετεχόντων επιβεβαίωσαν το αίσθημα δύσπνοιας με βάση την ειδική κλίμακα δύσπνοιας MRC.

Επιπλέον, η αξιολόγηση της ποιότητας ζωής με βάση την ειδική κλίμακα EQ5D-5L έδειξε σημαντική επιδείνωση κατά την περίοδο μετά την πάροδο της οξείας φάσης της COVID-19. Οι γυναίκες κάτω των 50 ετών ήταν κατά 5 φορές λιγότερο πιθανό να αναφέρουν ότι είχαν αναρρώσει από τα συμπτώματα που σχετίζονταν με τη COVID-19, ήταν πιθανότερο να εμφανίζουν εμμένουσα αδυναμία στην εκτέλεση των καθημερινών δραστηριοτήτων, ήταν πιθανότερο κατά δύο φορές να αναφέρουν εντονότερη καταβολή και ήταν πιθανότερο κατά επτά φορές να αναφέρουν εμμένον αίσθημα δύσπνοιας συγκριτικά με άνδρες της ίδιας ηλικίας.

Πηγή: https://www.ertnews.gr/

The post Ο σοβαρός αντίκτυπος πιθανού Long Covid στην καθημερινή ζωή… appeared first on Nevronas.

Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας για το 2021 είναι: «Η διάγνωση της ΣΚΠ δεν σημαίνει το “τέλος” για όλα τα όνειρα της ζωής».

της Ιουλίας Συροκώστα, Παθολόγος-Λοιμωξιολόγος, Διευθύντρια ΕΣΥ, Αντιπρόεδρος ΠΑΣΠΑ νομού Αχαΐας

Το νόημα της Παγκόσμιας Ημέρας για την Σκλήρυνση Κατά Πλάκας την εποχή του COVID 19

Είναι αυτονόητο όμως ότι η φετινή Παγκόσμια Ημέρα δεν μπορεί να μην μας αφυπνίσει για τα αδιέξοδα στη ζωή των ασθενών με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας στην εποχή του COVID 19.

Στην Ελλάδα, με βάση και την ευρωπαϊκή εμπειρία, τα άτομα που πάσχουν από κάποια σπάνια νόσο υπολογίζονται σε 1.000.000 μεταξύ των οποίων και τα άτομα με ΣΚΠ.

Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (MS, ΣΚΠ) δεν είναι μεταδοτική, ούτε είναι κληρονομική πάθηση. Πρόκειται για μια αυτοάνοση διαταραχή και αποτελεί την πιο συνηθισμένη νευρολογική κατάσταση που προκαλεί αναπηρία σε νεαρούς ενήλικες.

Η βλάβη και η επακόλουθη αναπηρία έχουν καταστροφικές σωματικές, ψυχικές, κοινωνικές, σεξουαλικές και επαγγελματικές συνέπειες για τα άτομα και το περιβάλλον τους και επακόλουθη σημαντική οικονομική επιβάρυνση για το άτομο και για ολόκληρο το δίκτυο υποστήριξής του.

Η αιτιολογία της νόσου δεν είναι γνωστή…

Στις Αυτοάνοσες παθήσεις, ο οργανισμός επιτίθεται στον εαυτό του, αναγνωρίζοντας κάποια φυσιολογικά κύτταρα ως «εισβολείς/ ξένα ». Στη ΣΚΠ το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται σε μία πρωτείνη του κεντρικού νευρικού συστήματος, τη μυελίνη η οποία αποτελεί τη στοιβάδα, που περιβάλλει και προστατεύει τις νευρικές ίνες, που ευθύνονται για τη μετάδοση σημάτων (πληροφοριών) σε άλλα μέρη του οργανισμού.

Όταν η μυελίνη φθαρεί ή καταστραφεί τα νευρικά ερεθίσματα επιβραδύνονται ή δεν μεταδίδονται καθόλου με αποτέλεσα τις νευρολογικές εκδηλώσεις της νόσου και την επακόλουθη λειτουργική βλάβη. Η σκλήρυνση κατά πλάκας χαρακτηρίζεται από αλόγιστη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος, επομένως τα σχήματα θεραπείας που προσπαθούν να τροποποιήσουν την εξέλιξη της (DMTs) είναι είτε άνοσο-ρυθμιστικά είτε άνοσο-κατασταλτικά. Οι θεραπείες τροποποίησης της νόσου (DMT), βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των ασθενών.

Ο κίνδυνος για νόσο COVID-19…

H εποχή μας, στιγματίστηκε από μία από τις φονικότερες επιδημίες στην παγκόσμια ιστορία. Τα άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας δεν αποδείχτηκε ότι έχουν αυξημένο κίνδυνο να μολυνθούν από τον ιό SARS CoV-2 ή να έχουν πιο σοβαρή κλινική εικόνα ή χειρότερη έκβαση από τη νόσο COVID-19. Ο κίνδυνος αυξάνεται όπως σε όλους τους ανθρώπους αν μαζί με τη νόσο συνυπάρχουν σοβαρές υποκείμενες χρόνιες ιατρικές καταστάσεις όπως χρόνια πνευμονοπάθεια, σοβαρή καρδιακή πάθηση, διαβήτης, υπέρταση, ή αν υπάρχει σοβαρή κινητική αναπηρία ή δυσκολία στην ομιλία και στην κατάποση. Ο κίνδυνος επίσης αυξάνεται σε περίπτωση που τα άτομα λαμβάνουν ανοσοκατασταλτική θεραπεία*

Η πανδημία COVID-19, που έπληξε και συνεχίζει να πλήττει την Ευρώπη και τη χώρα μας, έφερε στο προσκήνιο με τον πιο σκληρό τρόπο τις ανισότητες και τον κοινωνικό αποκλεισμό που αντιμετωπίζουν τα άτομα, χρόνιες παθήσεις και οι οικογένειές τους.

Τόσο τα άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας όσο και κάθε άτομο με χρόνια νόσο κατά το προηγούμενο διάστημα έχασαν και τα μηδαμινά μέσα υποστήριξης που τους παρείχε το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Ανέβαλαν και διέκοψαν χρονιές θεραπείες, όπως φυσιΚοθεραπεία, κινησιοθεραπεία, εργοθεραπεία και λογοθεραπεία χάνοντας μεγάλο κομμάτι της λειτουργικότητας τους.

Το κύριο πρόβλημα είναι η αδυναμία πρόσβασης στις Υγειονομικές μονάδες, η έλλειψη ειδικών κλινών για τα άτομα με αναπηρία (ακόμα και σε πανεπιστημιακά νοσοκομεία), η έλλειψη εμπειρίας από το επιστημονικό προσωπικό. Η νοσηλεία στα άτομα με χρόνια κινητικά προβλήματα στις μονάδες και στις κλινικές COVID-19 έχει ιδιαίτερες δυσκολίες για τα άτομα με κινητική βλάβη ειδικά με την ιδιαιτερότητα του αποκλεισμού του φροντιστή.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, η απομόνωση, η αποσύνδεση, και οι μειωμένες υπηρεσίες επηρέασαν σημαντικά τις ζωές και την ψυχική ευεξία των ατόμων με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας.

Η πρόοδος της τεχνολογίας και της επιστήμης και η χρήση εμβολίων M-RNA απέναντι στο νέο κορωνοϊό ήταν μία αισιόδοξη εξέλιξη για τα άτομα με αυτοάνοσες νόσους, καθώς τα καθιστά πιο ασφαλή. Φαίνεται ότι, αυτή η τεχνολογία επηρεάζει λιγότερο την πιθανότητα υποτροπών. Αντίθετα κάθε ιογενής νόσος μπορεί να οδηγήσει σε εξέλιξη της νόσου.

Η προτεραιόποίηση του εμβολιασμό των φροντιστών, όπως και η δωρεάν δυνατότητα παροχής self test, ειδικά αυτών των ασθενών που έχουν λάβει βαριά άνοσο-κατασταλτική θεραπεία είναι σημαντική και για την προστασία αυτής της ομάδας των ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας στους οποίους ο εμβόλιασμος μπορει να είναι αναποτελεσματικός.

Η οργάνωση και η παροχή της υγειονομικής περίθαλψης και λειτουργίας των συστημάτων υγείας, που να πληρούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα κριτήρια της ισότητας, της καθολικότητας, της αλληλεγγύης, της αποτελεσματικότητας, είναι αναγκαία όσο ποτέ.

Οι εξελίξεις στη μάχη κατά της σκλήρυνσης κατά πλάκας περιλαμβάνουν νέες θεραπείες για να επιβραδύνουν την εξέλιξή της και ενημερωμένα διαγνωστικά κριτήρια που μπορούν να επιταχύνουν τη διάγνωση και την αποτελεσματική θεραπεία.

Το μέλλον είναι αισιόδοξο γι’ αυτό μείνε ασφαλής…

Ακούστε το…

Podcast | Μιλάμε για την Πολλαπλή Σκλήρυνση!

Γράφει: η Ιουλία Συροκώστα, Παθολόγος-Λοιμωξιολόγος, Διευθύντρια ΕΣΥ, Αντιπρόεδρος ΠΑΣΠΑ νομού Αχαΐας

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Πληροφορίες για την θεραπεία σε σχέση με την Νόσο COVID 19

*Κυρίως Alemtuzumab ή Cladribine τους τελευταίους 4 έως 6 μήνες

Το Natalizumab δεν καταστέλλει στην πραγματικότητα το ανοσοποιητικό σύστημα, εμποδίζει την είσοδο των αυτοαντιδραστικών ανοσοκυττάρων στο ΚΝΣ. Είναι μια πολύ αποτελεσματική θεραπεία με σκλήρυνση κατά πλάκας με ταχεία έναρξη δράσης και μπορεί να χορηγηθεί με ασφάλεια κατά τη διάρκεια της επιδημίας COVID-19. Μπορεί να χορηγείται κάθε 6 εβδομάδες και όχι κάθε 4 εβδομάδες για να ελαχιστοποιούνται οι επισκέψεις στο νοσοκομείο.

Η βήτα ιντερφερόνη δεν είναι μόνο ασφαλής κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, αλλά είναι πιθανό ότι μπορεί ακόμη και να παρέχει κάποια προστασία.καθως έχει αντιΪκή δράση. Οι ασθενείς που λαμβάνουν δισκία fingolimod διατρέχουν ελαφρώς αυξημένο κίνδυνο COVID-19, αν και δεν ανήκουν στην ομάδα «υψηλού κινδύνου». Το Fingolimod μειώνει τον αριθμό των κυκλοφορούντων λεμφοκυττάρων στο αίμα με δέσμευση στους λεμφαδένες. Οι περισσότεροι ασθενείς επομένως, που έχουν χαμηλό αριθμό λεμφοκυττάρων εξακολουθούν να είναι αρκετά ασφαλείς. Μόνο εκείνοι με εξαιρετικά χαμηλό αριθμό μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο μόλυνσης και σε αυτήν τη μικρή ομάδα ασθενών θα συνιστούσαμε να μειωθεί η δόση αλλα να μη διακοπεί το φάρμακο Το Fingolimod δοκιμάζεται επίσης ως παράγοντας που μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο σοβαρών επιπλοκών από λοίμωξης COVID-19, οι οποίες θεωρούνται ότι προκαλούνται από δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος

Προσοχή στη θεραπεία των οξέων συνδρομών με κορτιζόνη.

The post Σκλήρυνση Κατά Πλάκας την εποχή του COVID 19… appeared first on Nevronas.

Ρεπορτάζ του Νικόλα Τζαβάρα – Δημοσιογράφος

«Έμεινε διασωληνωμένος στο θάλαμο 6 ημέρες περιμένοντας ΜΕΘ»

Με τον καιρό, έρχονται στο φως της δημοσιότητας πολλά περιστατικά συγγενών που έχασαν οικείους τους, εξαιτίας της έλλειψης ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και Μονάδων Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Το Ε.Σ.Υ. καταρρέει τη στιγμή που η ανεδαφική παραπληροφόρηση ευημερεί.

Η παρακάτω μαρτυρία του δευτερότοκου γιού ενός 75χρονου που έχασε τη μάχη με τη ζωή, από κοροναϊό, στο νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς, πριν από λίγες ημέρες (σ.σ. 5/4)… αποτελεί –δυστυχώς- τον κανόνα κι όχι μία εξαίρεση: «Η κατάσταση στα νοσοκομεία είναι απελπιστική. Είμαι σίγουρος πως γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό κάνουν ό,τι μπορούν με όσες δυνάμεις τους έχουν απομείνει. Όμως, αυτό δεν φτάνει. Ο πατέρας μου, 75 ετών, νοσηλευόταν στο Γ. Γεννηματάς με COVID-19 από τις 20/03 και τις τελευταίες έξι μέρες έμεινε διασωληνωμένος στο θάλαμο περιμένοντας να ελευθερωθεί μια κλίνη σε ΜΕΘ…», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Σ.Τ.

«Ήταν σε λίστα αναμονής, αλλά μπήκαν άλλοι που ήταν νεότεροι»

«Δυστυχώς τον χάσαμε τον πατέρα μου. Δεν κατάφερε ποτέ να βρει ΜΕΘ, παρόλο που κάναμε κι εμείς προσπάθειες. Η κατάσταση δεν περιγράφεται. Το ΕΚΑΒ μας έστελνε στο νοσοκομείο, το νοσοκομείο στο ΕΚΑΒ, ενώ μάθαμε ότι μπήκαν άλλοι πριν από εκείνον στην ΜΕΘ, παρόλο που είχε προτεραιότητα. Ήταν σε μια λίστα αναμονής, αλλά κατάφεραν και μπήκαν άλλοι που ήταν λίγο νεότεροι. Είναι ξεκάθαρο ότι γίνεται επιλογή ασθενών, μας το παραδέχτηκαν και οι γιατροί, ότι ανεπίσημα αυτό συμβαίνει, παρόλο που δεν το ακούμε στην τηλεόραση».

Αναφορικά με την εμπειρία του από το νοσοκομείο, τις σκηνές που έζησε και τις συνθήκες που επικρατούν, ο γιος του εκλιπόντος δήλωσε: «Αντιλαμβανόμαστε πως οι γιατροί επιλέγουν πλέον ποιος έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει και με αυτό το κριτήριο προωθούν έναν ασθενή στην πρώτη ελεύθερη ΜΕΘ. Παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες τους ιθύνοντες να διαψεύδουν δημοσίως τέτοιες καταστάσεις ενώ ταυτόχρονα διαφημίζουν πως όλα είναι υπό έλεγχο».

«Δεν δίνουν νερό στους ασθενείς, λόγω έλλειψης εμφιαλωμένων μπουκαλιών»

Σοκαρισμένος ο Σ.Τ. καταγγέλλει τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στα νοσοκομεία της χώρας: «Από την πρώτη μέρα η επικοινωνία με γιατρούς ή και νοσηλευτές για την κατάσταση της υγείας του ήταν δύσκολη έως και ανέφικτη, μας δόθηκε ένα σταθερό τηλέφωνο το οποίο χρησιμοποιείται για ενημέρωση για όλους τους ασθενείς της πτέρυγας. Τις πρώτες δύο μέρες της νοσηλείας μάθαμε, από τον ίδιο, πως δεν τους δίνουν νερό, πράγμα που μας παραδέχτηκε μέλος του προσωπικού, λόγω έλλειψης σε εμφιαλωμένα μπουκαλάκια νερού. Του πήγα εγώ ο ίδιος μερικά και εκεί διαπίστωσα με τα μάτια μου τις άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν. Επαναλαμβάνω πως είμαι σίγουρος πως το προσωπικό κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για τη φροντίδα των ασθενών», είπε μεταξύ άλλων για να καταλήξει «Έχω αρχίσει και λυσσάω, πια, γιατί λένε τόσα ψέματα στην τηλεόραση. Όταν ο πατέρας μου ήταν διασωληνωμένος την 4η μέρα εκτός ΜΕΘ, ο υφυπουργός Υγείας έλεγε ότι αυτά δεν είναι αληθή».

Η δήλωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, σε συνέντευξή του την Τετάρτη 7/4… ότι «δεν υπάρχουν πολίτες που χρειάζονται ΜΕΘ και δεν βρίσκουν» προκάλεσε τη σφοδρή αντίδραση των Νοσοκομειακών Γιατρών, με την ομοσπονδία τους, ΟΕΝΓΕ, να καταγγέλλει την «αδίστακτη παραπληροφόρηση».

Όπως αναφέρουν οι Γιατροί το βράδυ της συνέντευξης Μητσοτάκη υπήρχαν στη λίστα αναμονής για την Αττική, 113 διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ, οι 82 πάσχοντες από Covid, ενώ 37 βρίσκονταν διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ σε κοινούς θαλάμους με πρόχειρους αναπνευστήρες για τουλάχιστον 3 ημέρες.

Η ανακοίνωση της ΟΕΝΓΕ…

«Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μιας και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα ‘λεγαν.»

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Αθήνα 8 Απριλίου 2021
Α.Π:11318

Χθες σε ζωντανή τηλεοπτική του συνέντευξη, ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης δήλωσε μεταξύ άλλων (σύμφωνα με τον σχετικό υπότιτλο του ίδιου του καναλιού) «δεν υπάρχουν πολίτες που χρειάζονται ΜΕΘ και δεν βρίσκουν».

Λίγο πριν την τηλεοπτική συνέντευξη, χθες το βράδυ7/4/21, στην επίσημη λίστα αναμονής για διακομιδή σε ΜΕΘ υπήρχαν στα νοσοκομεία της Αττικής και των γύρω περιοχών 113 βαρέως πάσχοντες διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ. Οι 82 από αυτούς ασθενείς πάσχοντες από Covid – 19, εκ των οποίων οι 37 περιμένουν διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ σε κοινούς θαλάμους και πρόχειρους αναπνευστήρες, για χρονικό διάστημα τριών ημερών και πάνω.

Αυτή άλλωστε είναι η καθημερινή εικόνα όλες τις τελευταίες εβδομάδες. Είναι απαράδεκτο ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας να παραπληροφορεί τόσο αδίστακτα τον ελληνικό λαό.

Η κυβέρνηση έστω και τώρα πρέπει να αναλογιστεί τις τεράστιες ευθύνες της, να αφήσει τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και να ανταποκριθεί στα αιτήματα που έχει διατυπώσει η ΟΕΝΓΕ εδώ και πολλούς μήνες για άνευ όρων επίταξη των ιδιωτικών θεραπευτηρίων και για ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας με μόνιμες προσλήψεις, εξοπλισμό και υποδομές.

Ρεπορτάζ: Νικόλας Τζαβάρας – Δημοσιογράφος

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα στοιχεία του Σ.Τ που δίνει την συνέντευξη είναι στην κατοχή του δημοσιογράφου Νικόλα Τζαβάρα

The post Τι γίνεται τελικά με τις ΜΕΘ; Γίνεται επιλογή ασθενών; appeared first on Nevronas.