Πάρε τα παπούτσια μου και περπάτησε με αυτά!

Μαρία Παπαδοπούλου (συγγραφέας)
Mαρία
Παπαδοπούλου
Συγγραφέας

Γεννήθηκα στις 25 Οκτωβρίου του 1975... Ενα πρωινό, λίγο κρύο, που γέμισε με το κλάμα μου. Κλάμα δυνατό κι επίμονο, κλάμα μαχήτριας όπως λέει η μαμα μου! Μεγάλωσα με πολύ αγάπη, με παιχνίδι, πολλά ξαδέρφια και... πολλές ώρες διαβάσματος!
Αποφοίτησα απο τεχνικό επαγγελματικό Λύκειο με πτυχίο βοηθού λογιστή. Ένα επάγγελμα που ποτέ δεν ακολούθησα τελικά. Εγώ ονειρευόμουν παιχνίδια με παιδιά, παραμύθια με πραγματικούς ήρωες, περιπέτειες και φάρσες. Αγαπούσα πάντα τις λέξεις... σκάρωνα ποιήματα, κειμενάκια και τραγούδια! Ίσως επειδή αγαπούσα τόσο πολύ τις λέξεις, η ζωή αποφάσισε να τις στερήσει απο τα παιδιά μου, με έναν τρόπο τραγικό. Δύο διαγνώσεις στο φάσμα του αυτισμού!! Δύο μικροί θάνατοι που βίωσα πάρα πολύ δύσκολα. Μου χάρισαν όμως δύναμη, σοφία, αγάπη γυμνή και όμορφη χωρίς προσδοκίες και προσμονές. Οι λέξεις μου όμως ‘γίναν βαριές, ασήκωτες... πώς μπορούσαν να κουβαλήσουν όλα αυτά που ένιωθα;
Για τέσσερα χρόνια δεν έγραψα τίποτα πάνω στο χαρτί. Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να φτιάξω παραμύθια για τα παιδιά μου! Και μοιραστήκαμε τις λέξεις μας, το χρόνο μας και την αγάπη μας. Μαζί τους ταξιδέψαμε, γελάσαμε και κλάψαμε. Οι ολόδικες μας στρατιές απο λέξεις που ήρθαν κοντά μας αργά - αργά, αλλά ήρθαν! Κι όποιος δεν ξέρει, πρέπει να μάθει ότι αυτό από μόνο του είναι ένα μικρό - μεγάλο θαύμα και δεν ειναι αυτονόητο για κανέναν! Αυτό θα ‘θελα να κάνουμε μαζί! Να φτιάξουμε ταξίδια!


Ήξερα τόσα πολλά, τόσο καλά! Μέσα μου όλα ήταν τακτοποιημένα σε όμορφα κουτιά. Τα ´χα στολίσει, τα ´χα ζωγραφίσει. Τα σχεδίασα τόσο περίτεχνα τούτα τα κουτιά! Έβαλα μέσα τους όλα μου τα όνειρα, όλες τις προσδοκίες. Τόσο πολύ τα ονειρεύτηκα που λες και τα ζούσα στο μυαλό μου κάνοντας τα όνειρα εικόνες κινηματογραφικής ταινίας, με όμορφη ρομαντική πλοκή και με ακόμη ομορφότερο το τέλος.

Χαμογέλασε η ζωή και πήρε μια σκληρή απόφαση για τα κουτιά  και την ταινία μου. Κι όλα όσα ονειρεύτηκα, μεμιάς ‘γίναν το εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεράσω...

...Έτρεχα πίσω σου κάθε μεσημέρι για να σε πείσω πως το παιδί μου χρειάζεται μια αγκαλιά, ένα χέρι στο αφιλόξενο και γεμάτο ερεθίσματα σχολείο σου. Ήθελα να σου πω, πως όταν φωνάζει και κλαίει δυνατά είναι για δεν αντέχει και όχι για δεν σε σέβεται. Σε είδα δάσκαλε, ένα χρόνο πριν, να παίρνεις στοργικά στην αγκαλιά σου το παιδί σου γιατι τρόμαξε από την μουσική. Κι είπα μέσα μου... τι όμορφος πατέρας!

Αυτή η αγκαλιά δεν χωρούσε το δικό μου το παιδί; Κάθε θόρυβος μια βόμβα στα αυτιά του, κάθε φωνή που του΄βαζες τον έσπρωχνε ένα βήμα πιο μακριά απο την πόρτα σου.

Δεν σε παρεξηγώ... δεν ήξερες. Δεν σε παρεξηγώ κι ας ένιωθα στα μάτια σου πως ήμουν βάρος, κάθε που προσπαθούσα να σου εξηγήσω τα αυτονόητα. Ξέρω πως κι εσύ στη θέση μου αν ήσουν το ίδιο ακριβώς θα έκανες. Κι εγώ αν ήμουν στη δική σου ίσως να ντυνόμουν με τη μάσκα σου. 

Θες να κοιτάξεις μεσα στα κουτιά μου; Θες να δεις τα όνειρά σου να σβήνονται σε μια στιγμή; Θέλεις να κλείσουμε το ίδιο φως έστω για ένα βράδυ; Να κάνουμε την ίδια προσευχή; Να δούμε τον ίδιο εφιάλτη; 

Ίσως τότε καταλάβεις γιατι το παλεύω τόσο. 
 

zωγραφιά
Ζωγραφιά της ανιψιάς της Μαρίας Παπαδοπούλου


Πάρε τα παπούτσια μου και περπάτησε με αυτά. Και σου υπόσχομαι πως δεν θα σου δώσω παπούτσια ότι λάχει! Θα σου χαρίσω δυο παπούτσια μαγικά. Να ΄ναι στα μέτρα σου κάθε φορά που θα στενεύουν, γιατί θα ΄χουν ποτίσει απ´ τα δάκρυα! Να μην φθείρονται ποτέ, όσες πέτρες κι αν χρειαστεί στο δρόμο να πατήσεις. Θα τα ραντήσω με όλα τα αρώματα κι όλα τα χρώματα για να αφήνουν ζωγραφιές και μυρωδιές εκεί που θα πατήσουν. Θα χορεύουν και θα κάνουν ακροβατικά σαν θλιβεσαι, για να χαμογελάς. Τα παπούτσια μου είναι μαγικά! Όσο κι αν με πονούν κάποιες φορές εμένα,  θα ΄ναι για σένα γνώση πολύτιμη απαλλαγμένη από τον πόνο! Πρόσεχε μόνο πώς θα περπατάς, γιατί μαζί με αυτά θα φοράς και την ψυχή μου.

Δώσε μου το χέρι και πάμε μαζί να ταξιδέψουμε! Πάμε να φτιάξουμε εναν κόσμο που θα ΄χει χώρο για όλους! Κι αν τα παπούτσια μου φοβάσαι να φορέσεις, αν για μια στιγμή πιστέψεις ότι δεν είναι μαγικά... κοίτα τα μάτια μου και μην μου γυρνάς την πλάτη. Κι εγώ σου υπόσχομαι πως για κουτιά δεν θα σου πω ποτέ,  μήτε και για παπούτσια. Μόνο για εκείνο το όνειρο που σε κάθε δάσκαλο, βαθιά φωλιάζει! Όποιος σχολειό για όλους φτιάχνει... χτίζει ανθρώπους που ανάγκη πια δεν θα ΄χουν τα μαγικά παπούτσια, για να νιώσουν όπως οι άλλοι. Για θα ΄χουν χαραγμένη στην καρδιά το πιο πολύτιμο , το πιο σημαντικό... ότι η αγκαλιά τους όλους μπορεί να τους χωρέσει!

Και αυτό, πρώτος, τους το ΄μαθε ο δάσκαλος!
 

Συγγραφέας:  Μαρία Παπαδοπούλου

Επιμέλεια: Πόπη Μάλεση (Β.Α,ΜΑ in Psychology, μέλος της ομάδας του nevronas.gr)
 

Σχόλια

Υποβλήθηκε από Πανου Αρκαδια (χωρίς επαλήθευση). Ημερομηνία: Δευ, 03/20/2017 - 18:18

Μόνιμος σύνδεσμος

Συνεχισε να παλευεις. Τιποτα δεν παει χαμενο.Τ ο 10ο σχολειο Αγιου Δημητριου ειναι κοντα σ αυτα τα παιδια. Δινουμε συλλογικα τον καλυτερο εαυτο μας ,με πολλη αγαπη θερμη και δουλεια. Προσπαθουμε να το μεταφερουμε και σε αλλα σχολεια ,ωστε να γινουμε πολλοι. Πιστευουμε πως ετσι το προβλημα θα απαλυνει,θα γινει πιο γλυκο ,πιο μικρο.. Καλη συνεχεια με δυναμη, υπομονη και υπομονη

Προσθήκη νέου σχολίου

08/12/2016