Είναι κάτι Άνθρωποι… που η Ζωή ζωγράφισε μέσα τους κάθε λογής Αγάπη

Μαρία Παπαδοπούλου (συγγραφέας)
Mαρία
Παπαδοπούλου
Συγγραφέας

Γεννήθηκα στις 25 Οκτωβρίου του 1975... Ενα πρωινό, λίγο κρύο, που γέμισε με το κλάμα μου. Κλάμα δυνατό κι επίμονο, κλάμα μαχήτριας όπως λέει η μαμα μου! Μεγάλωσα με πολύ αγάπη, με παιχνίδι, πολλά ξαδέρφια και... πολλές ώρες διαβάσματος!
Αποφοίτησα απο τεχνικό επαγγελματικό Λύκειο με πτυχίο βοηθού λογιστή. Ένα επάγγελμα που ποτέ δεν ακολούθησα τελικά. Εγώ ονειρευόμουν παιχνίδια με παιδιά, παραμύθια με πραγματικούς ήρωες, περιπέτειες και φάρσες. Αγαπούσα πάντα τις λέξεις... σκάρωνα ποιήματα, κειμενάκια και τραγούδια! Ίσως επειδή αγαπούσα τόσο πολύ τις λέξεις, η ζωή αποφάσισε να τις στερήσει απο τα παιδιά μου, με έναν τρόπο τραγικό. Δύο διαγνώσεις στο φάσμα του αυτισμού!! Δύο μικροί θάνατοι που βίωσα πάρα πολύ δύσκολα. Μου χάρισαν όμως δύναμη, σοφία, αγάπη γυμνή και όμορφη χωρίς προσδοκίες και προσμονές. Οι λέξεις μου όμως ‘γίναν βαριές, ασήκωτες... πώς μπορούσαν να κουβαλήσουν όλα αυτά που ένιωθα;
Για τέσσερα χρόνια δεν έγραψα τίποτα πάνω στο χαρτί. Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να φτιάξω παραμύθια για τα παιδιά μου! Και μοιραστήκαμε τις λέξεις μας, το χρόνο μας και την αγάπη μας. Μαζί τους ταξιδέψαμε, γελάσαμε και κλάψαμε. Οι ολόδικες μας στρατιές απο λέξεις που ήρθαν κοντά μας αργά - αργά, αλλά ήρθαν! Κι όποιος δεν ξέρει, πρέπει να μάθει ότι αυτό από μόνο του είναι ένα μικρό - μεγάλο θαύμα και δεν ειναι αυτονόητο για κανέναν! Αυτό θα ‘θελα να κάνουμε μαζί! Να φτιάξουμε ταξίδια!

 

kindness

 

 

Είναι κάτι άνθρωποι που χωρούν στα μάτια τους όλα τα συναισθήματα, πλεγμένα μεταξύ τους.

 

Θαρρείς κι’ η ζωή ζωγράφισε μέσα τους κάθε λογής αγάπη.

Την αγάπη που όταν χαίρεται, φτερά στους ώμους τους φυτρώνει.

Την αγάπη που δακρύζει, γιατί φοβάται και αγωνιά και χίλια ποτάμια τροφοδοτούν τα μάτια τους για να μην στερέψουν και μοναχά τους μείνουν.

Την αγάπη που αγκαλιάζει, πότε στοργικά σαν την στερνή βραδυνή αγκαλιά που με ασφάλεια κλείνει μέσα της τα όνειρα και πότε ερωτευμένα. 

 

 

 

stone heart

 

 


Είναι κάτι άνθρωποι που τίποτα δεν τους χαρίστηκε με απλοχεριά κι’ ανεβαίνουν τις ανηφόρες με τραγούδι και χαμόγελο. Κρατούν τα χέρια, όχι για να κατευθύνουν, μα για να συμπορευτούν. Δίνουν γενναιόδωρα και αδιαμαρτύρητα δύναμη σε άλλα χέρια κι ας πονάνε τόσο τα δικά τους. 


Είναι εκείνοι που ίσως ποτέ δεν θα ακούσουν τις λέξεις: «μαμά, μπαμπά, σε αγαπώ μέχρι τα αστέρια». Που ίσως δεν δουν ποτέ εκείνα τα ταπεινά και τα μικρά που όλοι τα έχουν δεδομένα. 


Και πώς φοβούνται αλήθεια!

Φοβούνται, μα ο φόβος ποτέ εμπόδιο δεν είναι. Θα τον πάρουν αγκαλιά και θα κλάψουν μαζί του, θα τον κάνουν φίλο τους και σκαλοπάτι, για ν’ ανέβουν λίγο πιο ψηλά! 


Η ζωή έφερε στους δρόμους μου πολλούς τέτοιους ανθρώπους! Και μα το θεό, νιώθω πλούσια και γεμάτη, όχι γιατί είναι πολλοί! Μα γιατί είναι όλοι τους ξεχωριστοί!

 

 

skitso_xeria

 

 

 

Κι όταν καμμιά φορά ο φόβος δεν θέλει να είναι φίλος, απλώνουν το χέρι, χωρίς να με κρίνουν που φοβάμαι!

Γιατί μου τραγουδούν, όπως τραγουδά ο άνεμος τις στιγμές που τρέχει ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων. Μου χαμογελούν χωρίς να περιμένουν να πάρουν κάτι πίσω. Μπορούν αυτά που δεν μπορεί κανείς και ονειρεύονται για όλους και όχι μόνο για τους ίδιους! 
 

Αν μπορούσα να μετρήσω με αριθμούς τη δύναμη που τα χέρια τους χαρίζουν, δεν θά’ φτανε κανένας αριθμός.

 

 

άνθρωποι_πιασμένοι_χέρι_χέρι

 

 

Μέσα μου έχω κάθε σας άγγιγμα, την φωνή σας όταν τραγουδά, όταν λυγίζει κι όταν θεριεύει μετά τις καταιγίδες!

 

Μπορεί να μην είμαστε χιλιάδες, είμαστε όμως μαζί και τα ενωμένα χέρια μας είναι η δύναμή μας!

 

 

Γράφει: η Μαρία Παπαδοπούλου (Συγγραφέας)

 

 

17/05/2019