«Δυο δρόμοι, δυο φεγγάρια!»

Μαρία Παπαδοπούλου (συγγραφέας)
Mαρία
Παπαδοπούλου
Συγγραφέας

Γεννήθηκα στις 25 Οκτωβρίου του 1975... Ενα πρωινό, λίγο κρύο, που γέμισε με το κλάμα μου. Κλάμα δυνατό κι επίμονο, κλάμα μαχήτριας όπως λέει η μαμα μου! Μεγάλωσα με πολύ αγάπη, με παιχνίδι, πολλά ξαδέρφια και... πολλές ώρες διαβάσματος!
Αποφοίτησα απο τεχνικό επαγγελματικό Λύκειο με πτυχίο βοηθού λογιστή. Ένα επάγγελμα που ποτέ δεν ακολούθησα τελικά. Εγώ ονειρευόμουν παιχνίδια με παιδιά, παραμύθια με πραγματικούς ήρωες, περιπέτειες και φάρσες. Αγαπούσα πάντα τις λέξεις... σκάρωνα ποιήματα, κειμενάκια και τραγούδια! Ίσως επειδή αγαπούσα τόσο πολύ τις λέξεις, η ζωή αποφάσισε να τις στερήσει απο τα παιδιά μου, με έναν τρόπο τραγικό. Δύο διαγνώσεις στο φάσμα του αυτισμού!! Δύο μικροί θάνατοι που βίωσα πάρα πολύ δύσκολα. Μου χάρισαν όμως δύναμη, σοφία, αγάπη γυμνή και όμορφη χωρίς προσδοκίες και προσμονές. Οι λέξεις μου όμως ‘γίναν βαριές, ασήκωτες... πώς μπορούσαν να κουβαλήσουν όλα αυτά που ένιωθα;
Για τέσσερα χρόνια δεν έγραψα τίποτα πάνω στο χαρτί. Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να φτιάξω παραμύθια για τα παιδιά μου! Και μοιραστήκαμε τις λέξεις μας, το χρόνο μας και την αγάπη μας. Μαζί τους ταξιδέψαμε, γελάσαμε και κλάψαμε. Οι ολόδικες μας στρατιές απο λέξεις που ήρθαν κοντά μας αργά - αργά, αλλά ήρθαν! Κι όποιος δεν ξέρει, πρέπει να μάθει ότι αυτό από μόνο του είναι ένα μικρό - μεγάλο θαύμα και δεν ειναι αυτονόητο για κανέναν! Αυτό θα ‘θελα να κάνουμε μαζί! Να φτιάξουμε ταξίδια!

 

Αγάπη είναι... όταν δακρύζεις και αφήνουν τα δάκρυα μονοπάτια απάτητα, που ευχήθηκες κάποτε να περπατήσεις.

Αγάπη είναι... η μυρωδιά που αφήνεις πάνω μου, σαν ψάχνεις στα μάτια μου ελπίδα να αντικρύζεις. 

Είναι η λαβωμένη ανάσα μου, σαν προσπαθώ να κολυμπήσω μέσα σε δρόμους, που άφησα στην άκρη. Δεν είναι που δεν ήθελα να τους διαβώ... μα είναι που κιότεψα, λες και η αγάπη ειναι μέτρημα που κλήθηκα να λογαριάσω.

 

φεγγάρι _ δρόμος.jpg

 

Οι δρόμοι μου είχαν εμπόδια,

είχαν ισάδες.

Είχαν βροχή και σύννεφα, μα είχαν και λιακάδες. 

Είχαν εμένα, είχαν εσένα, είχαν λατρεία μα και απόγνωση.

 

Του φεγγαριού το φως, τους φώτιζε, αχνά και ταπεινά. Γιατί η ψυχή του ανθρώπου καίγεται με τη λάμψη. Τυφλώνεται και κάνει πίσω. Κι εγώ η τυχερή, που δυο φεγγάρια με φωτίζουν, ένιωσα το φως σαν λύτρωση. Σαν δυό μικρούς παράδεισους που ήρθαν για να μου μάθουν πώς να τους διαβώ.

Και είν' τα φεγγάρια μου αυτόφωτα και όμορφα, πιότερο απ’ όλα τα φεγγάρια! Και ειν' τα φιλιά τους ασμίλευτα και αέναα, σαν ακριβώς το φως το ίδιο!

 

mother and child

 

Μία ευλογία ζήτησα και δυο η ζωή μου φέρνει! Δυο δρόμους! Δυο φεγγάρια! Δυο αγκαλιές, δυο χαμόγελα και δυο παραδείσους για να περπατήσω!

Αν ζήταγα κάτι παραπάνω, αν έψαχνα η ζωή κάτι πιο πάνω να μου φέρει...τα ίδια φεγγάρια θα ζητούσα ακριβώς! Τις ίδιες ανάσες, να ζεσταίνουν την ψυχή μου! 

Δυο φορές, δυο δρόμοι, δυο φεγγάρια, η ζωή μου όλη! Δύο! Μονο δύο! Μα τόσο πολύτιμα και πλούσια, μες στης ζωής μου το ταξίδι!

 

Από εμένα προς τα παιδιά μου! Τα πολυτιμότερα δώρα της ζωής μου!

 

Γράφει: η Μαρία Παπαδοπούλου

Προσθήκη νέου σχολίου

21/08/2017